Życiowy kaleka

Życiowy kaleka Zabili we mnie człowieka ot!tak zwyczajnie nad ranem gdy niedopity łyk mleka mieszał się gorzko ze łzami mówili słowa od których gasła w mym sercu nadzieja i wzrokiem ciszy ponurym mierzyli mą duszę od zera z wyrzutem dłoni gasili pierwszego buntu oznaki na pozór wciąż tacy mili powoli rośli w złe smaki czekali sącząc w milczeniu swej gorzkiej kawy zaćmienie a żeby choć raz po imieniu nazwali mnie rodząc wzruszenie wiem nie broniłem się wcale bo cóż im miałem powiedzieć że jeszcze żyję choć zmarłem bez ostatecznej spowiedzi zabili we mnie człowieka bez ciała widocznych obrażeń co taki swej duszy kaleka wyzuty ze wzruszeń i marzeń z wyznań....

Napisz do autora « poprzedni ( 994 / 1563) następny » Markus55 dodany: 2019-12-02, 18:12:02 typ: życie wyświetleń (176) głosuj (13)

niteczka	2019.12.02; 23:54:58
Niesamowita smutna a jednocześnie piękna odsłona twojej poezji Pozdrawiam nadmorsko :)

zenobia888	2019.12.02; 21:01:11
Ładny wiersz poruszający nutkę serca Pozdrawiam +

adambielicz	2019.12.02; 20:05:27
-sztafeta

Stan21	2019.12.02; 19:12:57
Dobry, emocjonalny wiersz. Pozdrawiam. +

wigor	2019.12.02; 18:38:10
https://www.blasty.pl/upload/images/large/2018/08/zabil-mnie-w-tibi_2018-08-26_23-03-23.jpg Ciekawe rozważania. Pozdrawiam serdecznie ;-) +

Witold	2019.12.02; 18:30:42
Niesamowity po prostu. Chapeau bas. +

Katarzyna K.	2019.12.02; 18:25:58
+++)))