Żegluga ze zjawą

Żegluga ze zjawą Płynąc do ciebie o zmierzchu Nad wody twoje głębokie Niebo się w rzece zatapia Księżyc oświetla mi drogę Łódź mnie prowadzi w ciemności Przez fale wód i zawiei Wyglądam cię w wodzie sinej W tafli żłobionej z nadziei Lecz nic tam nie ma, ni włosów Ni skóry bielonej śniegiem Blask się mych oczu odbija Więc patrzę tak wprost na siebie I w zapatrzeniu tym widzę Cień ust twych czerwono-sinych I w mroku wyciągam ręce Nie bacząc na to, że zginę Wypadam z łodzi i w końcu Mogę cię chwycić w ramiona Złączyć z zimnymi wargami Całować, trzymać i konać Płynąc do ciebie o zmierzchu Nad wody twoje głębokie Łódź się zatopi, zaginie I w białych dłoniach utonę

Napisz do autora « poprzedni ( 27 / 34) następny » Polnekwiaty dodany: 2022-11-06, 14:38:39 typ: miłość wyświetleń (126) głosuj (3)

fenixferrum	2022.11.06; 16:15:59
Mnie się ten wiersz bardzo podoba, ten klimat niepokoju i niesamowitości wplecionej w miłość, oryginalne połączenie. Pozdrawiam:)

JNaszko	2022.11.06; 15:36:33
Smutkiem pisane Jurek+++++++

wiewióra	2022.11.06; 15:24:31
Klimatycznie