Woleliśmy wybrać ciszę

Woleliśmy wybrać ciszę Zygmunt Jan Prusiński WOLELIŚMY WYBRAĆ CISZĘ Przez stragany owoców i warzyw przebrnęliśmy te dwa lata. Przez barykady poezji też przebrnęliśmy cudem. Łakomy kęsek nie został zjedzony z obu stron. Miłość była i znikła - jak znikają motyle. Sumienny czas przekroczyliśmy zdawałoby się że iskrzą oczy że dla nas palą pastwiska że miłość tysiąclecia nie rdzewieje. I na ten krzyk wewnętrzny uczuć siadła sroka i się śmieje - jacy to byliśmy naiwni pisząc wiersze zatłamszeni i niespokojni wybitnie niedojrzali w arterii świateł i w altance dla zakochanych. I był oszałamiający huragan uczuć gdzie nicość nic nie znaczyła. Ku sobie jak ku modlitwie biegliśmy wciąż nieoznaczoną drogą pojmowaną. By nagle pęknąć jak balon zaczepiony o małą gałązkę akacji... 31.1.2014 - Ustka Piątek 13:25 Wiersz z książki "Mężczyzna z kryształowego sadu"...

Napisz do autora « poprzedni ( 78 / 2716) następny » zygpru1948 dodany: 2014-02-18, 00:18:51 typ: życie wyświetleń (590) głosuj (139)

zygpru1948

2014.02.18; 11:23:57

Duszka 2014.02.18; 10:47:54 "I był oszałamiający huragan uczuć gdzie nicość nic nie znaczyła. Ku sobie jak ku modlitwie biegliśmy wciąż nieoznaczoną drogą pojmowaną. By nagle pęknąć jak balon zaczepiony o małą gałązkę akacji..."...dzisiejszy Twój wiersz... przeczytałam (chyba jak - "huragan")... z każdym wersem - szybciej i jeszcze raz... jeszcze, po czym uśmiech... uniósł - wolniutkim lotem balonika - kąciki moich ust... bardzo, mi - podoba się bardzo - Twój wiersz, pełen emocji, obrazów i uczuć. Nie potrafię pisać komentarzy... wybacz, za ten - mało dojrzały... :)) pozdrawiam serdecznie :) ___________________________Odpowiedź Dziękuję za komentarz, bo jest, widnieje jak sztandar. Choć to mój wiersz, to powinien być Hymnem Miłości, bo tak się zawsze ładnie zaczyna pomiędzy mężczyzną i kobietą, a później ? A później są tylko zgrzyty. Nawet w tej miłości nie poznaliśmy się fizycznie, doprawdy, a i tak ktoś wyłapuje nie zalety a wady. I na tym się jedynie skupia. Powiem tak, poeta z genów ziemi potrafi kochać kobietę, potrafi tej kobiecie oddać to co ma, a więc serce, całe w nim umieszczone prądy uczuć. - Czy dziś kobieta to docenia ? Nie. Zawsze okiem sroki spogląda na materialne strony, czy poeta ów potrafi utrzymać ją finansowo. Choć sama kocha, to jednak... Wiersz był pisany pod pewnymi emocjami. U mnie to się dzieje jak rtęć w termometrze, albo wyżej albo niżej... Ale, ale - podobno - miłość wszystkie przeszkody przezwycięża. Dziękuję Duszko i życzę udanego roku 2014 ! Zygmunt Jan Prusiński Ustka. 19 Lutego 2014 r.

Duszka

2014.02.18; 10:47:54

"I był oszałamiający huragan uczuć gdzie nicość nic nie znaczyła. Ku sobie jak ku modlitwie biegliśmy wciąż nieoznaczoną drogą pojmowaną. By nagle pęknąć jak balon zaczepiony o małą gałązkę akacji..."...dzisiejszy Twój wiersz... przeczytałam (chyba jak - "huragan")... z każdym wersem - szybciej i jeszcze raz... jeszcze, po czym uśmiech... uniósł - wolniutkim lotem balonika - kąciki moich ust... bardzo, mi - podoba się bardzo - Twój wiersz, pełen emocji, obrazów i uczuć. Nie potrafię pisać komentarzy... wybacz, za ten - mało dojrzały... :)) pozdrawiam serdecznie :)