WIELKIE W MAŁYM ⁷

WIELKIE W MAŁYM ⁷ wielkie dębowe wrota zamykają się z głuchym potężnym echem za naszymi bohaterkami odcinając blask luksusowych butików i zgiełk konsumpcji kura i krowa stają na progu monumentalnej pustej katedry strzeliste gotyckie łuki giną w mroku wysoko nad ich głowami a przez gigantyczne witraże sączą się krwiste i szafirowe strugi światła w powietrzu unosi się chłód starego kamienia wosk i woń kadzidła kura wciąż mając na głowie wielki czarny kapelusz gucci kroczy dostojnie wzdłuż nawy głównej a jej pazury stukają o marmurową posadzkę wszystko co wielkie rodzi się w ciszy i zmierza ku nieskończoności ogłasza szeptem unosząc zielony od glinki dziób ku sklepieniu moja droga to jest kurnik ostateczny to tutaj wykluwają się najgłębsze prawdy o wszechświecie krowa idzie z tyłu z jej rogów wciąż osypuje się sucha maseczka z alg mija potężną kamienną chrzcielnicę wypełnioną po brzegi wodą święconą muuuu pyta cicho a jej basowy ryk niesie się echem po pustych nawach czy to jest jacuzzi w którym rybki poszły już spać ostrożnie zanurza w chłodnej wodzie jedno kopyto szukając masujących bąbelków taka ignorancja w tym miejscu to grzech śmiertelny fuka kura wskakując na rzeźbioną drewnianą ambonę zawieszoną wysoko na filarze rozpiera się na pulpicie czując nagły przypływ absolutnej władzy merytorycznej głos wołającego na pustyni ma największą siłę rażenia krzyczy do pustej świątyni to nie jacuzzi a ja jestem na mównicy dla jednostek wybitnych z tego miejsca będę głosić kazania o wyższości ziarna i o potędze groszkowanego papieru kura stroszy pióra na rzeźbionym pulpicie ambony czarny rondel gucci rzuca cień na gotyckie święte figury wszechświat jest wielką skorupą głosi z wysokości a my jesteśmy żółtkiem które musi dojrzeć do absolutnej prawdy niechaj milczą ci którzy nie znają ciężaru znoszenia idei oto ołtarz czystego bytu gdzie sypią się ziarna mądrości a światło witraży to nic innego jak boska inkubacja dusza potrzebuje odpowiedniej temperatury oraz grubego posłania z najwyższej jakości groszkowanego papieru pergaminowego by wykluć z siebie geniusz krowa tymczasem nie słucha tej metafizyki jej wielki brzuch domaga się natychmiastowej ofiary zanurza pysk w gigantycznym wazonie stojącym u stopni ołtarza gdzie bieleją świeże luksusowe lilie muuuu mlaska z zachwytem płatki pachnące kadzidłem i drogim woskiem spływają do jej gardła niczym wykwintna sałatka w modnym kurorcie to jest ołtarz obfitości myśli krowa zadowolona choć ta zielenina ma dziwny metaliczny posmak wotywnego srebra żuje powoli i dostojnie potężne zęby miażdżą łodygi kwiatów przeznaczonych dla świętych gdy lilii brakuje jej wzrok pada na aksamitną czerwoną poduszkę na której spoczywa mszał czy to jest nowoczesna sprasowana kostka kiszonki o smaku malinowym zastanawia się głośno wysuwając długi szorstki język by skosztować purpurowego materiału zbezczeszczenie flory sakralnej pieje kura z góry jej głos aż drży od oburzenia ty bezbożna konsumentko biomasy podczas gdy ja analizuję strukturę kosmicznego jaja ty zamieniasz ten święty dom w luksusową wegańską restaurację zostaw ten aksamit to nie jest pasza dla przeżuwaczy to podstawa pod manuskrypt oświeconych krowa jednak zniecierpliwiona brakiem siana w konfesjonale oraz zbyt małą ilością kwiatów wpycha się głębiej w drewnianą skrzynkę skoro nie dają tu rzeżuchy przez kratkę westchnie ciężko to chociaż zjem te małe zasłonki z firanki które wyglądają jak jadalne liście kapusty morskiej i zaczyna powoli wciągać do pyska koronkowy materiał konfesjonału mieląc go w ciemnościach z głuchym mlaśnięciem znużona wielkością przestrzeni wciska potężny łaciaty zad do środka jednej z nich myśląc że to nowoczesna indywidualna zagroda paszowa jej wielki nos opiera się o drewnianą kratkę za którą panuje absolutna ciemność muuuu wzdycha ciężko w mroku konfesjonału ta obora jest bardzo ciasna dlaczego przez tę dziurkowaną ścianę nie podają siana kura z ambony dostrzega na samym końcu katedry potężny złoty ołtarz obok niego wznoszą się gigantyczne metalowe piszczałki organy spójrz na tę machinę pieje natchniona zeskakując z ambony i pędząc w stronę chóru to jest wielka pneumatyczna suszarka do piór dla aniołów kto śpiewa ten dwa razy się modli a kto uruchomi te rury ten posiądzie głos bogów skrzydłem naciska potężny biały klawisz na konsoli organów katedrą wstrząsa potężny basowy akord który wprawia w wibracje wszystkie witraże i kości krowy dźwięk jest tak wielki że pluszowe zabawki ukryte pod krowim bokiem zaczynają piszczeć ze strachu dźwięk organów wstrząsa fundamentami monumentalnej świątyni pełznie po kamiennych filarach uderza w witraże i wpada prosto do ciemnego konfesjonału krowa tuląc do siebie pluszowe maskotki zamiera z przerażenia wibracje ryczących piszczałek bierze za głos samego stwórcy który przemawia do niej muuuuuuurety odpowiada potężnym żałobnym basowym ryczeniem prosto w drewnianą kratkę głos niesie się potrójnym echem po nawie głównej idealnie strojąc z organowym akordem kury wybacz mi zjedzenie bioporów i maseczki z alg zdaje się błagać jej lament to czysta poezja metafizyczna pieje natchniona kura uderzając skrzydłem w kolejny klawisz i dokładając do tego heavymetalowy podtekst ten apokaliptyczny duet organów i rogacizny budzi ze snu zaspanego kościelnego starszy pan w przyciasnej komży wbiega do nawy głównej przecierając oczy ze zdumienia muzyka cichnie a w blasku witraży kościelny dostrzega widok który przerasta jego teologiczne pojęcie z bocznego rzeźbionego konfesjonału wystaje wielki łaciaty zad i ogon nerwowo bijący o drewno z wnętrza skrzynki dobiegają ciche przerażone piski pluszowych kurcząt co u diabła krzyczy kościelny ruszając w stronę konfesjonału z kluczem w ręku zamiera w pół kroku klucze w jego dłoni brzęczą cicho niczym przestraszone dzwonki teologiczne filary jego świata zaczynają pękać z głośnym trzaskiem oto sakrament pokuty został zamieniony w bezwstydną oborę gastronomiczną koronkowa firanka która przez dekady skrywała grzechy parafian teraz znika cal po calu w potężnym czarnym pysku wciągana niczym makaron spaghetti w drogiej włoskiej restauracji starszy pan łapie się za serce pod przyciasną komżą święty ekspiacyjny tiul krzyczy zduszonym głosem zamieniony w przeżuwacz kobieto to znaczy krowo to nie jest jadalna bawełna to zasłona milczenia i skruchy z wnętrza dębowego mebla dobiega tylko głuche rytmiczne mlaskanie absolutnego zadowolenia oraz pełne pretensji basowe mruknięcie muuuu gdy resztka materiału ostatecznie znika za zębami kościelny unosi ciężki mosiężny klucz niczym miecz archanioła profanacja materiałów tekstylnych w miejscu kultu wrzeszczy jego głos łamie się na wysokich rejestrach wypluj to ty łaciata bestio apokalipsy w dębowym tronie miłosierdzia nie przewidziano menu degustacyjnego ani podwieczorków dla przeżuwaczy kura rozpiera się jeszcze dumniej poprawiając skrzydłem rondo kapelusza gucci nie zakłócaj procesu trawienia prawdy pieje z góry tonem mentorki ona nie grzeszy ona asymiluje sacrum jej żołądek to teraz prawdziwe sanktuarium przemiany materii a ty sługo niskich progów zamiast krzyczeć przynieś jej rachunek za tę wegańską kurację albo lepiej przynieś ziarna bo wielkość tej chwili wymaga godnej oprawy agrarnej kościelny robi krok do przodu a przerażona krowa czując że kelner w komży jest bardzo niezadowolony zaczyna swoją paniczną furię ewakuacyjną próbuje wyskoczyć ze skrzynki lecz jej pięćsetkilogramowe ciało zaklinowało się na amen między ściankami zamiast wysunąć się z konfesjonału krowa unika pułapki razem z całym dębowym meblem stając na równe nogi unosi konfesjonał na swoim grzbiecie niczym gigantyczną drewnianą skorupę żółwia z okienka z firanką wystają tylko jej zielone od alg rogi oraz przerażone okrągłe oczy muuurety świątynia mnie goni ryczy i rusza galopem w dół nawy głównej kura w czarnym kapeluszu gucci zeskakuje z chóru lądując na dachu mebla prawdziwa wiara przenosi góry dębowy mebel z łaciatym napędem rusza z kopyta niczym taran natchniony hydrauliczną paniką drewniana skorupa żółwia w której tkwi pięćset kilogramów strachu uderza w rzędy ciężkich ław nawy bocznej wióry lecą w blasku witraży niczym sakralne konfetti gdy krowa tnie przestrzeń na ukos niosąc na grzbiecie cały majestat instytucji spowiedzi kura na dachu tej ruchomej wieży rozpala się wewnętrznym ogniem czarny kapelusz gucci ani drgnie na jej głowie gdy balansuje na krawędzi gzymsu pędź moja ty droga przed siebie wrzeszczy ponad hukiem łamanych klęczników oto dynamizm absolutny oto rzeźba w procesie stawania się prawdziwa idea nie stoi w miejscu ona galopuje niszcząc po drodze przestarzałe struktury formy i materii jesteśmy żywym manifestem wolnego wyboru pomiędzy paszą a wolnością krowa ryczy basowo gdy pod jej kopytami rozgniatają się woskowe gromnice zostawiając na marmurze tłuste poślizgowe ślady świątynia ucieka w tył kamienne filary migają jak pnie w gęstym lesie muuuurety tam nie ma światła tam idzie ten pan z kluczem lamentuje wciągając resztki koronki która wciąż łaskocze ją w gardle dębowe ściany konfesjonału trzeszczą gdy ociera się o monumentalną ambonę nie lękaj się karzącego ramienia kelnera pieje kura machając natchniona skrzydłami jesteś teraz czymś więcej niż krową jesteś wehikułem nowej ery ponadczasową syntezą architektury sakralnej i fauny oto dąb i róg tkanka i sacrum połączone w jedno z tego miejsca ogłaszam zniesienie grawitacji intelektualnej pędźmy ku wyjściu ku słońcu ku nieskończonemu rynkowi gdzie prosty lud zobaczy wreszcie jak wygląda prawdziwy nieokiełznany lot kurzej myśli wrota wejściowe rosną w oczach wielkie dębowe skrzydła zamknięte na głuchy skobel krowa nie zwalnia zamyka oczy pluszowe kurczęta pod jej bokiem piszczą wniebogłosy kura unosi dziób ku niebu w geście ostatecznego triumfu trzy dwa jeden niech stanie się światłość wrzeszczy z dachu gdy pięćsetkilogramowy taran uderza z potężnym hukiem w samo serce zabytkowych drzwi przerażona krowa przenosi zabytki architektury wrzeszczy triumfalnie gdy krowa taranuje potężne wyjściowe wrota katedry z głośnym hukiem wypadają na zewnątrz prosto na słoneczny miejski rynek kościelny zostaje w progu patrząc na uciekający zabytkowy konfesjonał z którego dachu kura pozdrawia gapiów skrzydłem zza firanki sypią się pluszowe zabawki kościelny wypada w jaskrawy blask południa przekracza próg gdzie dębowe drzwi leżą niczym powalone olbrzymy jego przyciasna komża łopocze na wietrze jak żagiel sprawiedliwości a mosiężny klucz w spoconej dłoni błyszczy w słońcu niczym insygnium władzy ostatecznej stój ty sakralny żółwiu oddaj mienie parafialne krzyczy aż gołębie zrywają się z bruku w panice godnej końca świata jego stare buty stukają gwałtownie o granitowe płyty rynku mija zdumionych przechodniów którzy upuszczają luksusowe torby z zakupami starszy pan nie patrzy na blask witryn widzi tylko jedno uciekający zabytek klasy zerowej na czterech kopytach z którego bocznych okienek niczym confetti wciąż sypią się piszczące pluszowe kurczęta to jest kradzież z włamaniem i bezczeszczeniem tekstyliów sapie ciężko czując że jego płuca nie były gotowe na taki dystans teologiczny zatrzymajcie tę oborę na kółkach wymachuje kluczem w stronę straży miejskiej ten mebel pamięta czasy królów a teraz służy za schronienie dla drobiu i bydła jego sędziwy wiek ustępuje miejsca nagłemu przypływowi adrenaliny gdy widzi jak krowa skręca gwałtownie przy fontannie rozlewając wodę na boki niczym ruchoma chrzcielnica w stanie amoku kura z dachu konfesjonału ogląda się przez ramię poprawiając kapelusz gucci spójrz na niego moja droga spójrz na tego strażnika przeszłości pieje natchniona balansując na drewnianym gzymsie biegnie za nami cała biurokracja ziemska z kluczem który nie otworzy już żadnych nowych horyzontów on chce nas zamknąć w schemacie grzechu i kary podczas gdy my reprezentujemy czysty bezwarunkowy pęd ku wolności konsumpcji i ducha przyspiesz ty moja łaciata gazelo kelner z kluczem traci już tchu ale jego determinacja jest godna lepszej sprawy kościelny jednak nie odpuszcza choć komża lepi mu się do pleców a pot zalewa oczy wierzy że dopóki trzyma w ręku mosiężny klucz ma moralne prawo do zatrzymania tej ryczącej konstrukcji która właśnie taranuje ogródek kawiarniany zostawiając za sobą chaos filiżanki espresso i ślad zielonej maseczki z alg na bruku pędząca konstrukcja sakralnohodowlana dociera do centrum rynku gdzie potężna marmurowa fontanna wytryskuje kaskadami lodowatej wody krowa zmęczona galopem emocjami i ciężarem dębu oraz przesuszona słonym smakiem luksusowych lilii hamuje gwałtownie aż kopyta zgrzytają na mokrym bruku muuuu wody czystej wody bez bąbelków masujących ryczy potężnie wysuwając łeb przez okienko z firanką i zanurza pysk prosto w chłodnej toni miejskiego wodotrysku pije łapczywie ignorując rzeźbione amorki i nimfy kura na dachu mebla rozpostartymi skrzydłami łapie równowagę czarny kapelusz gucci ocieka teraz pianą z fontanny oto oaza na pustyni konsumpcjonizmu ogłasza patetycznie niemal spadając oto chwila w której biologia spotyka się z estetyką architektoniczną pij moja wierna towarzyszko pij z tego źródła miejskiego nektaru podczas gdy ja będę odpierać zakusy dawnego porządku w tym samym momencie dopada ich kościelny jego oddech jest rzężący a komża całkowicie przemoczona ale oczy płoną triumfem sprawiedliwości amok ucieczki zostaje przerwany przez brak kondycji starszy pan z okrzykiem ostatecznym wznosi mosiężny klucz i rzuca się do przodu mam cię ty dębowy centaurze ty profanatorko tiulu krzyczy usiłując zablokować kluczem ruchomy ogon krowy który wciąż nerwowo bije o drewniane ścianki łapie za rzeźbioną krawędź konfesjonału niczym kotwice która ma zatrzymać ten uciekający zabytek krowa czując gwałtowne szarpnięcie z tyłu oraz chłód żelaza na ogonie przestaje pić unosi wielki łeb woda tryska z jej pyska prosto na twarz zszokowanego kościelnego zmywając z niego resztki teologicznego gniewu i zastępując go absolutnym totalnym zdumieniem stoją tak przez chwilę przemoczony starzec z kluczem krowa z konfesjonałem na grzbiecie i kura która z dachu zaczyna właśnie recytować traktat o nieuchronności zmian społecznoustrojowych na wsi kura widzi że sekundy wolności uciekają przez palce przemoczonego kościelnego czas na manewr ostateczny na drastyczny krok awangardy ogłasza z wysokości dębowego dachu poprawiając skrzydłem wielki czarny rondel gucci poświęcenie jednostki jest ceną którą sztuka płaci za nieśmiertelność zdejmuje z głowy luksusowy atrybut prestiżu i niczym czarny dysk apokalipsy niczym bumerang mody rzuca go prosto w twarz zszokowanego starca kapelusz ląduje idealnie na głowie kościelnego odcinając go od światła rynku i teologicznej racji stanu ciemność od gucci ogarnęła jego zmysły krzyczy kura natchniona zyskując sekundy przewagi ale to za mało wróg wciąż trzyma się dębowego gzymsu teraz wy moje małe piszczące bataliony wolności skrzydłem sięga pod bok krowy w mroczną szczelinę gdzie ukryte pluszowe kurczęta drżą ze strachu wyciąga garść puszystych maskotek ciska nimi niczym gradem puszystych pocisków taktycznych prosto w ramiona i komżę napastnika pluszaki piszczą histerycznie przy uderzeniu o mosiężny klucz kościelny oblepiony drobiem z fabryki zabawek traci równowagę na mokrym śliskim bruku jego dłoń ześlizguje się z rzeźbionego drewna konfesjonału a mosiężny klucz brzęczy głucho upadając wprost do wody fontanny wstrząs tektoniczny minął droga wolna pieje kura łapiąc się pazurami dębowego szczytu moja łaciata strzało pędź ku zachodzącemu słońcu marketingu wolność nie czeka na tych którzy zbierają pluszaki z ziemi zabiera kościelnemu swój kapelusz krowa czując że uścisk z tyłu zelżał a wróg został sparaliżowany daje ostatni potężny sus susów przez kawiarniane stoliki dębowy mebel wraz z kurą i resztką maseczki z alg znika w bocznej uliczce zostawiając rynek w stanie osłupienia po chwili zatrzymują się kura obchodzi mebel dookoła z krytycznym błyskiem w oku zielony od glinki dziób stuka w dębowe ścianki oceniając potencjał luksusowomieszkaniowy zabytku oto ramy nowego świata ogłasza z dumą wskakując na boczną półeczkę dla penitenta klasyczny kurnik odszedł do lamusa historii agrarnej dzisiejsza nioska potrzebuje architektury z duszą potrzebuje przestrzeni która wymusza refleksję nad każdym zniesionym jajem to nie będzie zwykła grzęda to będzie Instytut Drobiowego Oświecenia i Designu skrzydłem wskazuje na ciemne wnętrze gdzie siadał kapłan a teraz wypełnia je krowa tutaj w strefie absolutnej ciszy i dębowej izolacji akustycznej powstanie loża vip dla jaj z wolnego wybiegu posłanie z pociętego na paski groszkowanego papieru pergaminowego zastąpi plebejską słomę która rani delikatne pióra a drewniana kratka przez którą sączyły się ludzkie winy posłuży za nowoczesny system wentylacji i klimatyzacji sensorycznej każde jajko wykluje się w atmosferze głębokiej tajemnicy i wyrafinowanego minimalizmu krowa unosi powiekę żując bezmyślnie znaleziony na ziemi porzucony sznurek od luksusowej torebki muuuu a gdzie będzie miejsce na paszę gdzie koryto automatyczne ignorancja znów przemawia przez twoje żwacze fuka kura ten mebel nie służy do karmienia ciała moja droga konsumentko on będzie karmił ego nioski z wyższych sfer okienko z brakującą firanką stanie się wybiegiem modowym z którego będę ogłaszać światu dzienne statystyki nieśności w rytmie heavymetalowych symfonii organowych przymyka oczy z poczuciem absolutnego spełnienia z dębowego kurnika ostatecznego będzie promieniować nowa era drobiowego blichtru

Napisz do autora « poprzedni ( 215 / 224) następny » Miauu dodany: 2026-09-02, 04:14:55 typ: inne wyświetleń (60) głosuj (5)

Boreas	2026.09.02; 14:00:27
Wszystko jak w kalejdoskopie ale w konsekwencji świetne pisanie. Pozdrawiam z+

Super-Tango

2026.09.02; 10:54:28

To długi, groteskowy i mocno absurdalny wiersz, który ośmiesza zderzenie sacrum, konsumpcjonizmu i pseudointelektualnego języka. Kura i krowa, trafiając do katedry, całkowicie opacznie interpretują jej symbole i przedmioty, przez co powstaje komiczny obraz świata, w którym luksus, religia, marketing i „wielkie idee” mieszają się ze sobą. Wielkie i podniosłe zostaje sprowadzone do małego, przyziemnego i absurdalnego, a jednocześnie małe zwierzęta zaczynają udawać wielkich filozofów i reformatorów. Całość można odczytać jako satyrę na konsumpcjonizm, snobizm, pusty patos i ludzką potrzebę nadawania banalnym rzeczom przesadnie wielkiego znaczenia.+) Pozdrawiam serdecznie

Amber N	2026.09.02; 10:04:14
Kolejna wielka przygoda kury i krowy, pełna najprzeróżniejszych emocji, tym razem w katedrze. Pozdrawiam, miłego dnia +3

Toyer	2026.09.02; 09:17:14
Masz ogromną wyobraźnię +

Jan.K	2026.09.02; 08:58:50
ale się rozpisałeś - + - już jutro będę mógł głosować

Anna z	2026.09.02; 07:12:05
Niesamowity wiersz+1 Pozdrawiam serdecznie miłego dnia życzę