W obszarze intymnej troski

W obszarze intymnej troski Zygmunt Jan Prusiński W OBSZARZE INTYMNEJ TROSKI Motto: "Tutaj widoki jak w kalejdoskopie. Barwne, porywające... Miasto z wzniesieniami w zielonej dolinie. I do niego opis Erotyków..." - Jolanta Bednarz - Co jeszcze mi podpowiesz ze świata dzieciństwa czy może opromieniona zalotami panienki skupiasz myśli nad Wodzicą ciągle żywym rytmem kokietując brzegi a kamyki lśnią w słońcu jak gwiazdki na niebie... Zapraszasz swojego poetę by rozpisał i dzieje w działach pulsującej erotyki na obrzeżach skupionej liryki - choćby o tobie poetko. Nie chcę ci zabrać więcej pokochać ręce które z okna machają akurat mnie powracającego a w progu twego domu szeroki uśmiech i kilka pocałunków... W tej zielonej dolinie przeżyjesz wiele ze mną! 6.2.2013 - Ustka Środa 17:47 Wiersz z książki "Poetyckie tango" Muza http://photos.nasza-klasa.pl/22077582/1015/main/d2dd1f582f.jpeg

Napisz do autora « poprzedni ( 1996 / 2716) następny » zygpru1948 dodany: 2021-06-27, 06:02:03 typ: przyroda wyświetleń (394) głosuj (150)

zygpru1948

2021.06.27; 14:11:26

Kazimierz Furman w oczach innych: Twórczość Kazimierza Furmana to pewien etap, ważny dla świadomości dwudziestowiecznej. Najogólniej rzecz biorąc byłaby to świadomość proletariacka i wartości proletariackie. Zauważyć warto, że literatura polska, a poezja zwłaszcza była wiejska i szlachecka ze swej genezy. Świadomość proletariacka zaczęła się rodzić w XIX wieku. Wtedy był problem bardzo istotny i jest istotny do dziś: co to jest ta świadomość proletariacka i kto ją wytwarza? Jakie są skutki awansu społecznego? Właśnie ten pozorny awans był źródłem konfliktów wewnętrznych Furmana, jego krytycznego spojrzenia na literaturę i rzeczywistość, jego postawy życiowej. Z jednej strony Furman czuł wyjątkowość poezji jako zjawiska, wyjątkowość tych, którzy potrafią ją tworzyć, a z drugiej strony widział miałkość pozornych splendorów, odczuwał na własnej skórze trudy zmagań z codziennością. Andrzej Krzysztof Waśkiewicz Był chłopcem z marginesu, miał na nadgarstku wytatuowaną literę "U" co znaczyło "ultio", a po polsku brzmiało "zemsta". Był to znak, że kiedyś zetknął się przelotnie z satanistami-mścicielami. Nosił w uszach kolczyki, włosy wiązał w kitkę: miał modną w tych czasach, jak mówiła pani MM, "fryzurę łysych". Nigdzie nie pracował. Utrzymywał się z drobnego handlu, gry w karty, pieczeniarstwa. Pił bardzo mocną herbatę, piwo, wódkę, czynszu za mieszkanie nie płacił, w czym był podobny do malarza swego czasu, Andrzeja Gordona, ale za tego czynsz na ogół płaciło miasto, plastyków zawsze w Gorzowie faworyzowano. Pisał wiersze.. Wysyłał swoje utwory na różnorakie konkursy, by parę złotych zarobić, często konkursy wygrywał, nabrał nawet w tym względzie pewnej profesjonalnej wprawy. "Muszę obsłużyć lampkę górniczą" - mówił o konkursie śląskim. "Muszę obsłużyć Popiełuszkę" - mówił o konkursie, jaki ogłoszono w rocznicę zabójstwa księdza. Jego stosunek do tych konkursów był ambiwalentny: są wariaci, co ogłaszają konkursy do obesłania i wygrywania przez Furmana, tedy wypijmy ich zdrowie za ich pieniądze. Tu Furman był bliski demoralizującego tytułu-hasła Andrzeja Wajdy Wszystko na sprzedaż. Zdzisław Morawski http://artpubliteratura.blogspot.com/search/label/Furman%20Kazimierz

zygpru1948

2021.06.27; 09:34:49

Kazimierz Furman (1949-2009) * * * Urodziłem się z łona jakiejś kobiety Pamiętam że od razu coś mi się tu nie podobało Krzyczałem a nawet wierzgałem jak koń bez powodu Chociaż nie Chyba byłem mordowany bo ociekałem krwią I o to cały ten wrzask Ta kobieta też krzyczała Rozerwana na strzępy Przypominała sobie wszystkich kochanków I aż wstydzę się mówić co o nich myślała Ale to nie jest grzechem w takiej chwili I Bóg wybacza Łasiłem się do jej piersi dwa może trzy lata Ona wie to najlepiej Grona sutek pęczniały mi na wargach Karmiłem się ich widokiem Oswajałem się z ciałem Stawałem się jej kochankiem Chciałem zanurzyć się w jej wnętrzu Rozejrzeć się Rozpoznać Zapamiętać Znów chciałem być z nią jednym * * * Umarł artysta Andrzej Gordon Znawca żółcieni czerwieni i brązów Kolorów tak ciepłych jak piersi kobiet I opiekuńczych jak przytulny kąt Umarł Bo taka jest za życie cena To na nic Hirku teraz wszystkie „gdyby” Gdy jego wolą było to poznanie My też wleczemy życie w tamtą stronę Do odgadnięcia Umarł też człowiek Zjadacz fasolki po bretońsku w mlecznym barze Pieszczoch szklanicy dupy i kobiecych ud Kolega i brat Nie chcę Go sądzić Bóg który we mnie jest Waha się nad każdym słowem zdania Przecież tak łatwo palnąć jakieś głupstwo A ono wryje się w pamięć jak w ziemię pług Która w opiekę Go bierze Jak matka niemowlę Bo Andrzej był prawie jak niemowlę Teraz wiosłuje w charonowej łodzi W stronę Jasia Korcza Który Go pozdrawia machając kapeluszem Wpadli sobie w ramiona Wspominają Gorzów Mówią o pracowni Jasiu mówi chichocząc To ja Ci podłożyłem nogę O nas nie mówią nic Może nie warto mówić o umarłych Bo życie jest śmiercią Jeśli spojrzy się na nie z tamtej strony Zatem cześć Andrzeju i do zobaczenia W kraju wiecznie żywych październik 1992 Z tomu: Brzemię (2009).

zygpru1948

2021.06.27; 06:02:59

Ludwik Filip Czech - Lublin - baśniowa opowieść Ryszard Kornacki wydał swoją kolejną poetycką książkę. Tym razem jest to Lublin z pamięci i snu. To 19 tom wierszy tego autora. Poeta pisuje również aforyzmy, opowiadania, wiersze dla dzieci. Jego twórczość jest obecna w Polskim Radiu i Telewizji. Tytuł ostatniej książki mówi sam za siebie – to podróż po rodzinnym mieście, sentymentalny spacer po miejscach pamięci, przechadzka śladami historii. Nie jest to jednak przewodnik po zabytkach, autor nie jest z zamiłowania kustoszem. Jego interesują ludzie. A jeśli opisuje już pałac biskupi, czy wieżę Trynitarską, to tylko z perspektywy przechodnia. Bo mury nie są tak ważne jak człowiek. Bo to on mieszał do nich zaprawę, on stawiał kamień na kamieniu, zapełniał swoją benedyktyńską pracą płaski onegdaj krajobraz. W wierszu W oczach dziecka Lublin jest labiryntem bram, podwórek, piwnic. Łatwo się tutaj zgubić. Kamienice, kościoły budzą respekt. Ale również gwarantują schronienie. Są w oczach dziecka czułymi olbrzymami. W wierszu tym czytamy: Moja kamienica była wielkim dryblasem pod wąsem z klasy przerośniętych. Zresztą wszystko tu było przerośnięte, nad podziw ogromne (…) Najmniejszy z cudów byłem ja I dobrze że jestem takim do dziś. Zawsze mogę się schować w moim mieście rodzinnym. Zawsze mogę oswajać jego wielkość. Literackim patronem Lublina jest dla autora Józef Czechowicz. Wspomina go już w pierwszym wierszu (Moje miasto). W Spacerze Lublin pretenduje już do miasta poetów - następców Czechowicza, którzy przechadzają się ulicą Graniczną, czy to pod postacią duchów, czy całkiem żywych wyrobników słowa. Za sprawą wyobraźni autora do tego grona dołączyli - Edward Stachura, założyciele i redaktorzy lubelskich pism (Kazimierz A. Jaworski, Tadeusz Kwiatkowski - Cugow), nawet Jan Kochanowski w towarzystwie krzepkiego nadal Henryka Kozaka. Wszyscy oni wchodzą w twórcze relacje z Kornackim, są ważnym elementem jego tożsamości, pociągają, inspirują. Zwłaszcza wtedy, gdy do głosu dochodzi ponura rzeczywistość. W wierszu W samo południe czytamy - "jestem sam jak pustelnik własnego wnętrza". W zgiełku politycznego bełkotu, absurdalnych wyborów, owa pustelnia wypełnia się cieniami z przeszłości - dobrą literaturą, dawną estetyką. Taka alternatywa pomaga przetrwać autorowi w chaosie i zadymce, pielęgnować świat minionych, bliskich jego sercu wartości. W wierszu tym czytamy: Idę przez ogrody i pustynie nagrzane miłością i nienawiścią Mijam podarte flagi i transparenty byle jakie hasła podobne są do oszczerstw i kłamstw Mijam wymarłe miasteczka plugawe myśli i puste słowa (...) Jeśli mury stoją pokornie na swoim miejscu, to czas nieustannie pędzi. Wiruje w niezmiennym tempie karuzela pokoleń. "Ulicami chodzą teraz okularnicy nowego dnia" - czytamy w Powtórce z życia. W zgiełku współczesności coraz trudniej odnaleźć poecie stare tropy - ścieżki dzieciństwa, niegdysiejsze pejzaże. Nawet zieleń w miejskim ogrodzie wydaje się mniej soczysta. "Zostałem z tyłu - kulejący zawodnik", czytamy w innym tekście. W Pytaniach autor zastanawia się - "Czy mnie Lublin już nie chce?". Odpowiedz wydaje się prosta - Lublin, uwiedziony mozaiką nowych perspektyw podąża śladami trendów, stylów, mód. Upodabnia się, unifikuje. Traci, zdaniem autora, swój dawny, mieszczański sznyt. Jego tajemnicza aura ustępuje zarazie pospolitości. W taniej oprawie blednie nawet najcenniejszy klejnot. Dotyczy to również ludzi - ich wyjątkowości, zasług, talentów. Dla Kornackiego dawny Lublin jest zmiętą kartką ze starego kalendarza. Istnieje już tylko w rycinach, na pocztówkach Józefa Tarłowskiego. I jeszcze w oczach przyjaciół, świadków lat minionych, których lista obecności niepokojąco się kurczy. W Byliśmy razem czytamy: A dziś: Jacek - na Parysa Andrzej na Granicznej Jurek zawieruszył się W tłumie przypadków Wojtek - już w innym wymiarze (...) Ważny jest w tej książce wątek rodzinny (Moja Mama, Pośmiertne, W naszym domu), ale nie mniej istotny życiorys samego poety. Jego pierwsze fascynacje, odrębne postrzeganie świata, świadomy wybór na życie w innym wymiarze. Ten ostatni nie przystaje do społecznych oczekiwań, traktowany bywa pobłażliwie, w kontekście buntu, kaprysu, czasami jednostki chorobowej. Na artystę wywodzącego się z mieszczańskiej tradycji spada specyficzne odium, stygmatyzuje go, wyklucza z większości. Każe wierzyć w jakąś skazę, grzech pierwotny. W wierszu Tym razem rodzinne autor wymienia członków własnej rodziny, ludzi pobożnych, czułych, pełnych empatii. Stawia ich jednak w kontrze do siebie - poety-grzesznika, który porzucając racjonalizm - zawierzył słowu. Ze wszystkich profesji wybrał tą najmniej praktyczną, stojącą na fundamentach wyobraźni, czyli właściwie na niczym. Odnieść można wrażenie, że poeta czuje się winny, bo wszystkich zawiódł. Zamiast budować „na skale" poświęcił własne życie wartościom bez skali - duchom, mgłom, zapachom. Powyższy wiersz kończy konkluzja: (...) A oto ja grzesznik największy ten co uwierzył słowu bo ono było na początku i sprzeciwił się mu bo ono zbliża mnie do końca Tomik Lublin z pamięci i snu czyta się z przyjemnością. Stylistyka nie przesłania tutaj komunikatu, czytelnik nie musi przedzierać się przez gąszcz metafor. Tak piszą tylko dojrzali poeci, dla których słowo jest nośnikiem konkretnej historii, nie tylko literackich ambicji. Wyjątkowym wierszem, nieco odmiennym stylistycznie jest Jaka siła?. Ale nie przytoczę go tutaj. Niech czytelnik tej recenzji zdobędzie się na wysiłek i kupi sobie niniejszy zbiór. Warto. Książkę polecam. Ryszard Kornacki, Lublin z pamięci i snu, Wydawnictwo ZET, Wrocław 2015, ss. 73.