Urodzinowy toast wiersza

Urodzinowy toast wiersza Zygmunt Jan Prusiński URODZINOWY TOAST WIERSZA - Monika Wisłocka dzisiaj kończy 33 lata - Chciałbym napisać wiersz radosny, nie umiem pisać na siłę - ale spróbuję stworzyć pomiędzy nami jaśminowy zapach, może zaśpiewa ci nocny ptak. Wiesz że mam ranę, poetycką ranę - przykrość głęboka jak naznaczone karty, wybiela się winny wobec zaufania, które zostaje w mojej narodowej dumie. Nie wolno z poety czynić chochoła, zbyt jest wrażliwy na gry zdrajców - szerszeń brzęczy dookoła lasu, by spijać sok szuka oderwanej kory. A ja gdzieś pośrodku otwieram serce, może zauważysz to moje światełko - nietoperze wyruszyły na nocne łowy, z podróży powracam z pustymi rękami. 12.08.2009 – Ustka Wiersz z książki "Kobieta pachnąca stepem" autor ZJP https://m.salon24.pl/33b9287950f649a3867e6c22a45f1238,860,0,0,0.jpg

Napisz do autora « poprzedni ( 1615 / 2716) następny » zygpru1948 dodany: 2020-03-24, 08:07:36 typ: życie wyświetleń (251) głosuj (59)

niteczka	2020.03.24; 14:42:26
zatrzymałeś... pozdrawiam nadmorsko:)

zygpru1948	2020.03.24; 08:28:53
ZAUŁKI ŚWIATŁA – część trzecia Dział: Kultura Temat: Literatura Zygmunt Jan Prusiński DOBRA KOBIETA DLA DOBREGO MĘŻCZYZNY TO NAGRODA OD WSZYSTKICH BOGÓW ! https://www.salon24.pl/u/korespondentwojenny/1027338,zaulki-swiatla-czesc-iii

zygpru1948

2020.03.24; 08:28:25

Zygmunt Jan Prusiński OBRACANIE CZASU Motto: Szykuję się do podróży chcę jechać do niej – dawno nie byłem dziewczyna czeka miłość zawieszona wysycha. Pospieszam jeszcze nie wiem dokąd Driving Home For Christmas słyszę ach ten Chris Rea – co za rytm nogi same bez kobiety tańczą ale ona istnieje jest przy mnie codziennie o tym mówi przez telefon wysyłam jej piosenki które lubię i tak powstają wierszowane modlitwy jest dla mnie Boginią Dobra – układam po swojemu jej dzień – zakładam jej majtki zakładam rajstopy a ona się śmieje jak gęsta choinka. Dobrze gotuje staranna moduluje akcenty – wyrosła intelektualistka robi mi czasem psikusa ale kocha w tym kochaniu jest wiele znaczeń przecież ja jestem dyrygentem miłości owija mnie nogami ściąga do siebie to nie są żarty to poważna podróż pośród kniei w gęstych malowidłach otaczam ją opieką na przestrzał gnany docieramy do ostatniej stacji zostawiając ślad a potem zasiadamy z wybranym bogiem i przy koniaku gramy w karty. 23.03.2020 – Ustka Poniedziałek 8:43 Wiersz z książki „Zaułki światła” https://scontent-waw1-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/83328453_270188347291499_2451725980058779648_o.jpg?_nc_cat=107&_nc_ohc=Oz8nUJ9CwxAAX8f-W4n&_nc_ht=scontent-waw1-1.xx&oh=0c061b4c2c778826274549bb56352e24&oe=5E949DFE

zygpru1948

2020.03.24; 08:23:05

Mar Canela (Madryt) Malaga Muzyczne Biodra Andaluzji to kolejna, po Madryckich Ścieżkach Poezji, część mojego poetyckiego dialogu z Zygmuntem Janem Prusińskim. To jest rozmowa wierszami, które narodziły się i żyją razem. To oddech poetyckiej rozmowy między kobietą a mężczyzną. Poniżej kilka naszych wierszy... Zygmunt Jan Prusiński POŻEGNALIŚMY MADRYT, WITAMY MALAGĘ! Wiosennie, pół szeptem, błysk oczu... Sukienki w lustrach się cieszą, kobiety Hiszpanki zatęskniły - kobieta w sukience to dla mnie bogini! Droga Mar, Polska uboga, a kobiety, no właśnie, nie wiem jak je nazwać. Opancerzone, jakby wszystkie cnotliwe, swój skarb broniły w blachach! Nie ma kobiet w Polsce, dlatego tęsknię, tęsknię za kolorowymi żorżetami... Kiedy przyjadę do Malagi - przyrzeknij, przyrzeknij że będziesz w sukience. Wiosenna kobieto w wiosennej Maladze, wiosenny listonosz doniesie, wiosenny list ode mnie. Mar Canela Motto: Sukienki w lustrach się cieszą. Wiosenny listonosz doniesie wiosenny list ode mnie. (Zygmunt Jan Prusiński) przeglądam się w lustrze czasu tej wiosny, kolejnej wiosny - wszędzie mijają, choć nie tak samo w Maladze deszczowo lecz ciepło Costa del Sol bez słońca turyści nieco zatroskani wielkanocne obchody na ulicach zakłócają wędrujące ulewy wieki temu góry przyszły nad morze albo morze poszło w góry tego nikt tak do końca nie wie może tylko ja się nad tym zastanawiam chodząc w kaloszach i zmokniętej sukience po słonecznym wybrzeżu z nadmorskiej knajpki uśmiechają się Hiszpanie, lubią blondynki... idąc dalej czuję jak mokra sukienka przykleja się do ciała wiem, że chciałbyś to zobaczyć... czytam wiosenny list od ciebie – czyli znów wiosna, kolejna wiosna ______________________________

zygpru1948

2020.03.24; 08:18:10

Adrian Sinkowski: Na rogatkach poznania Dariusz Sośnicki, Folia na wietrze, Biuro Literackie, Wrocław 2007 Dariusz Sośnicki pisał ostatni tomik „Skandynawskie lato”, mając w dorobku trzy książki poetyckie. Tomik ów czytałem – inaczej niż mam w zwyczaju – trzy, może cztery razy i wciąż czuję, że nie dość dużo, że dalej pozostaje zagadką, której rozwiązanie nie jest ani oczywiste, ani rozstrzygnięte na zawsze. Na kartach zbioru, gdzie sąsiadowały z powodzeniem wiersze powściągliwe i pełne ironii, długie i rymowane obok krótkich, niemal pojedynczych wersów, nietrudno było dostrzec motywy właściwe poznańskiemu poecie (pościel, autobus, czajnik), co stanowi, zaskakujący skądinąd, porządek książki. A sprawdza się również na poziomie wiersza, gdzie pełni funkcję – jako rekwizyt – porządku czysto formalnego, pomaga więc w pisaniu tak, jak pomagają strofa, wers lub zdanie. Co tu dużo mówić: Sośnicki dał się poznać od najlepszej strony. Dlatego wieść o tym, że nakładem Biura Literackiego wznowione zostaną tomy „Marlewo” (1994) i „Ikarus” (1998) pod wspólnym tytułem „Folia na wietrze”, szczerze mnie ucieszyła. Ukazanie się książki doskonale komentuje cytat z „Piosenki miłosnej”: „świat raz odmierzony domaga się innej miary, / by mógł ruszyć z miejsca. Ruszamy?” – autor tomiku mruga w naszą stronę porozumiewawczo. Tytułowa folia nie kojarzy się z niczym trwałym. Sam nawet autor, gdy oferta handlarza leży „na strzępach gazet i folii”, niezbyt się nią przejmuje. Ani gdy wywożone są śmieci: „poszedł dziś transport resztek w worku z folii”. Nie inaczej mają się sprawy z twórczością Sośnickiego, istniejącą gdzieś na obrzeżach i poza głównym obiegiem. Ale tytuł nowego zbioru autora „Symetrii” ma niewątpliwie ukryte znaczenie, co tylko wzmocnione jest faktem, że mówimy o jego dwóch pierwszych książkach. Wprawdzie z folii korzystamy sekundę, niosąc zakupy, ozdabiając prezenty, ale folia, zapomniana, wyrzucona do śmieci lub pozostawiona, żeby zajął się nią wiatr, odporna jest na działanie czasu. Z pewnością nas też przeżyje. Za sprawą „Folii na wietrze” widać dokładnie, jak subtelne, a czasem zaskakujące bywały nawiązania do innych poetów jako adresatów sonetu, poetyckiego listu, nawet żartu. Sośnicki pisał o nich w trzeciej osobie, czasem była to niewielka wzmianka, kiedy indziej polemika z konkretnym utworem lub ujęcie całej książki. Zdarza się również, że na ślad autora, który pozostaje nie wymieniony z imienia ani nazwiska, natrafiamy poprzez stylizację, aluzję. Cóż chciał osiągnąć autor „Symetrii”, kiedy dialogował z Rafałem Wojaczkiem, autorem debiutanckiego „Sezonu”, z którego twórczość Sośnickiego bezsprzecznie wyrasta? A kiedy sięgał po autorytet Marii Cwietajewej, choć tutaj – gdyby posłużyć się fragmentem „Ptasiej piosenki” – o gnieździe nie mogło być mowy? Nie twierdzę wcale, że owe nawiązania były pozbawione ironii. „Teraz czytam wiersze Cwietajewej. Czyja to wina, że nic w nich nie mogę znaleźć? Cwietajewej? Moja? Czy może twoja, właścicielko magnetofonu, z którym jadam kolację i sypiam?” Albo: „Tu jestem jakby w samym sobie: śmierdzi – ale kto się dowie? (…) Jest pleśń – ale jest bezpiecznie, ciasno – ale ja się mieszczę. (…) Jest grzyb – ale nie ma głodu.” Możemy być co najwyżej zdziwieni, że ów sonet, gdzie wyraźne jest znaczenie pleśni i głód, wspomniany nieświeży zapach, gdzie poczucie bycia niewymiarowym, które kojarzy się niemal natychmiast z „Martwym sezonem” i, pochodzącym z tomu „Inna bajka”, wierszem „Pewna komoda, czyli”, nie wyszedł spod ręki Wojaczka. Na tym oczywiście nie koniec, oto znajdziemy w „Sezonie” takie wersy: „nigdy / nie otwieraj okna / w czterech ścianach / wiatr nie wieje (…) Nie pisz listów do siebie / kto to widział / pisać listy do zmarłych”. Student filozofii z Poznania, młodziutki Sośnicki, niczym uczeń w klasie podnosi rękę i odpowiada. trzeba wreszcie wstać: zauważyć list, dobrze już oswojony z szafą (…) wywietrzyć pokój i wybrać z doniczek kamienie sadzone tam w dzieciństwie – teraz urosnę naprawdę. Nie jest naturalnie tajemnicą, że Sośnicki urósł, zapowiedź tego czytamy w zakończeniu utworu, który cytowałem powyżej: „skończył się święty szał, / zaczyna się święta praca”. To „urosnę naprawdę”, które Wojaczek nazwał pisaniem do zmarłych, Sośnicki uznał za szansę – można powiedzieć – na dorośnięcie, dokładne wybranie kamieni, które czyniły jego pisarstwo zarówno ciężkim, ale i cudzym. Mocną deklarację słychać jest w strofie kończącej „Sonet spod własnej dłoni”: „Mnie nie wolno być nieostrożnym, / ja mam żonę, dziecko i talent”. Wierszami Sośnickiego nie powoduje – rzekłbym – intuicja metafizyczna, choć takowa wyraźnie jest w nich obecna. Przykład: „Jak zejść po schodach / starszy o niepodjęty świergot dzwonka, / o kartkę, którą zostawiam w drzwiach”. Utwór ten wyrasta ze świata klatki schodowej. Jacek Gutorow zapewne rozwinąłby zdanie do zamkniętego świata klatki schodowej, a słowo „klatka”, kiedy indziej słoik, akwarium, czyli przestrzenie o bardzo konkretnie wyznaczonym i ograniczonym terytorium, jest wyjątkowo znamienne. Niemniej czuć jest tę drugą, iście metafizyczną rzeczywistość, która pozostaje za drzwiami. Podmiot liryczny wychyla się niekiedy z zamknięcia: wybiega myślą w „tamtą” stronę (zastanawiał się przecież, co czeka nań po otwarciu drzwi) a czasem po prostu patrzy („Patrzę na nich chwilę, w końcu muszę wyjść”), podejmuje nawet próby sforsowania granicy (włada kartkę między drzwi). Ale bezskutecznie. Najciekawsze, że nie robi tego wyłącznie z ciekawości, raczej ze smutnego obowiązku, by znaleźć miejsca wspólne, by uczynić świat bardziej znośnym, choć ten, będąc dotąd niepojęty, takim z pewnością zostanie. Miejsc granicznych, gdzie dają się odszukać zostawione kartki, tych prób wychylenia w „tamtą” stronę jest oczywiście bardzo wiele. Jak osad z wiersza otwierającego tomik porasta ścianki czajnika, tak obce, pochodzące skądinąd życie porasta „nasze życie w wierszu”, w pawilonie kierowców zdejmuje firany z okien, rękoma gospodarza odlicza pieniądze na wódkę. I chociaż „jest ciemno / i sami się prawie nie widzimy”, to „muszą się nas domyślać”. Wspólne są doświadczenia początków wiosny, widoku resztek śniegu zepchniętego do kanałów, w które owocuje Marlewo zza szyb ikarusa, z kimś bowiem „Patrzymy przez okno” lub „wciągamy ręczniki na maszt sznura w kuchni”. Najbardziej znamienny okazać się może fakt, iż wszystkie próby komunikacyjne, wyrażające się w chodzeniu, patrzeniu czy rzadziej mówieniu, albo kończą się fiaskiem, albo zostały w ogóle pominięte. Autorowi powodzenie owych prób nie jest bynajmniej obojętne, są wszakże ponawiane, stale zmienia się ich forma, jednak zaniechanie, przedarcie się na granicę i następnie wycofanie, nie wynika z tchórzostwa. Powiedziałbym raczej – z wyboru. Wyraża się to w przekonaniu, że momenty, którym nie potrafimy przypisać ludzkich intencji (wiele razy podmiot liryczny szuka wspólnego języka z przedmiotami, ptakami, martwą myszą) czy których zwyczajnie nie rozumiemy, takimi – powiada autor – niech pozostaną. Zamiast siłą zmuszać świat do mówienia „zrozumiałym” językiem, lepiej jest zostawić kartkę, czekać, aż ktoś ją znajdzie, a przy odrobinie szczęścia, również odczyta. Na temat „Folii na wietrze” przekonująco i wyjątkowo trafnie wypowiedział się Łukasz Jarosz. „Zwroty opisujące trudne do przedstawienia rzeczy, napisane gładko, a jednocześnie >>z przytupemon – jeszcze z oddechem / korytarza na plecach