Uezę się z tobą życia

Uezę się z tobą życia Zygmunt Jan Prusiński UCZĘ SIĘ WCIĄŻ Z TOBĄ ŻYCIA 1 - Poniekąd jestem pewny że umiem żyć w metamorfozie graną a vista! (Panna M. szepce do Margot a Margot do Panny M. - że w mieście złotych dzwonów obydwie czują się wzbogacone wszak księżycowy poeta śpi razem z nimi karmiąc strofami o dniu który się kończy albo zaczyna - zresztą to nie ma znaczenia czy jest ciemno czy widno - potrafi zajść od tyłu i ucałować szyję i gołe plecy a one drżą jak dzwoneczki boso biegnąc po nocnych łąkach by go o świcie żegnać). 2 Wiem że osłabiam twe rozgrzane ciało wibracja i drżenie jeszcze nie ostyga - oglądasz mnie nagiego jak na obrazie skradasz ze mnie to co cię podnieca ale o tym nie mówisz bezpośrednio zachowujesz potajemnie jakby tęczę przez cały dzień jest ci lepiej... Poniekąd byłem pewny że umiem żyć a to tylko metamorfoza grana a vista pokątnie gdzieś zatrzymana pauza by później wskrzesić synkopę namiętności i w czasie taktu do końca miłość przelać w zatoczce intymnego poranka... 21.11.2016 - Ustka Poniedziałek 06:23 Wiersz z książki "Sen jabłoni"

Napisz do autora « poprzedni ( 72 / 174) następny » Serenada1948 dodany: 2025-10-03, 02:48:09 typ: życie wyświetleń (195) głosuj (19)

Serenada1948

2025.10.03; 02:58:55

Zygmunt Jan Prusiński LEPIEJ WIEDZIEĆ GDZIE ŚWIECI ŚWIATŁO Wobec tej czy innej drogi gdzie tyle można zobaczyć a świetlistość nie jest obojętna ani tobie ani tym bardziej mnie. I brzmi to doskonałym akcentem kiedy rozbieram ciebie od podstaw zostawiając pocałunki na brodawkach jeszcze bardziej z tego powodu - różowiejesz. A taka jesteś wyrośnięta i dojrzała niczym wisząca na gałęzi brzoskwinia krwistość wtóruje jeśli dotykam czułe miejsca - wcale się przy tym nie broniąc. Cudowne obrazy o nas malują malarze poeci także opiewają w strofach - niby nic nie jest grzesznego w pożyciu jeśli miłość zapala światełko w sercu. 1.8.2016 - Ustka Poniedziałek 15:14

Serenada1948

2025.10.03; 02:56:32

Zygmunt Jan Prusiński POCZUJĘ SIĘ LEPIEJ Kiedy powrócisz poczuję się lepiej to brzmi jak dobra nuta wzruszenia. Jeszcze nie znam scenariusza muszę cię zaskoczyć panoramą... W sierpniu zacznę się uczyć ponownie wrócę do muzyki do gry na gitarze. Będąc na emigracji w Wiedniu gitara była dla mnie ważniejsza od lustra. Powrócę do moich piosenek które tam napisałem by balladą cię Margot budzić. Oby tylko miłość kwitła w nas nieodzownie a ścieżki w poezji kierowały na wzgórza. 31.7.2016 - Ustka Niedziela 19:01

Serenada1948

2025.10.03; 02:54:02

Zygmunt Jan Prusiński OSTATNI DZIEŃ LIPCA MARGOT Na Polach Miłosierdzia skończyła się msza w Brzegach każdy kontynent otrzymał dar miłości - nauki potrzebne dla tych co kochają co nie umieją nienawidzić. W Świdwinie przebywasz rodzina Staszka się cieszy - opowiadasz im o mnie takim jakim jestem w swej naturze podobno powiedziałaś - (Zygmunt jest artystą)! Miesiąc Lipca zapisałem to nasz wspólny miesiąc miłości - rocznica minęła pierwsza nie tylko w wierszach staram się być opiekunem twoich stóp - które prowadzą do mnie. Przed nami sierpień - a jako Siostra Mgły dla ciebie zabrzmią gitary! 31.7.2016 - Ustka Niedziela 12:37

Serenada1948

2025.10.03; 02:52:40

Zygmunt Jan Prusiński ZAPLĄTANA CZUŁOŚĆ 1 Sakramenty wymieniają - ewangelia kroczy z młodzieżą świata przybył papież Franciszek z Rzymu acz Kraków jest teraz stolicą modlitw. A ja w lesie mam swoje urodzaje widok z pagórka rozjaśnia umysł ochoczo wdrapuję się na drzewo wącham korę sosny jak perfumy. Jedziesz dzisiaj Margot do Świdwina na rodzinną uroczystość 60 lat to ładny gest że starszy brat Edward twego byłego męża Staszka cię zaprosił. Wiesz jak moje myśli płyną ku tobie nic drogocennego nie ma od ciebie. Sobota Zamknąłem książkę "Północ z diabłem w oknie" teraz piszę następną - piątą! 2 - Jesteś w czerni wdowo poezji - a ja niczym Pegaz zbieram słowa... 30.7.2016 - Ustka Sobota 19:12

Serenada1948

2025.10.03; 02:50:20

SIOSTRA MGŁY - część pierwsza Zygmunt Jan Prusiński TA MĄDROŚĆ, TA ZUPEŁNIE LUDZKA GŁUPOTA Motto: Niewiele już sensu zdobię czasami pryzmat światła chwilową jałmużną wiersza... Może zgubię ten bezsens naniesiony jak ziarna przez diabła a może przez tak zwanego boga. Oni w cichej chatce grają w karty ubogi stan poza nimi szeleści ludzkim dramatem a tu swędzi fałsz. I ta świętobliwa poezja - matka wszystkich wyuzdanych ludzi prowadzi do zagłady świata. Napomnij gdybym zatrzymał się przy strumieniu z wierzbami - powiedz mi Panno M. fragment wiersza który zapisałem w bólach. Odmieńcy nie mają sumienia wkraczają w etiudę graną szeptem bez słów ale słyszalną pluskiem kropli spadającej na motyla. Zbawienne jest to co spożywamy co nie chce od nas odejść w takt rytmów bębnów w gaiku gdzie wyrasta plon słów... - Czy możemy dotknąć powracającą mgłę? 29.7.2016 - Ustka Piątek 07:36