Tańczysz w zieleni...

Tańczysz w zieleni... Zygmunt Jan Prusiński TAŃCZYSZ W ZIELENI... Karolinie Grocholskiej Nie zamieniaj się w zieloną żabkę; wolę cię dotknąć jako kobietę. A tyle mam z tobą zamiarów - zasadziłem dla ciebie buki i dęby. Karolino w zielonym śpiewie, kochaj mnie na zielono jak umiesz. Otwórz się tylko na zielono - innego koloru od ciebie nie chcę! Sam przygotowuję już nuty pisać na zielono w cielesnym wymiarze. - Pokochajmy siebie na zielono - zielone Erotyki też będę pisał... 31.05.2010 - Ustka Poniedziałek 13:19 Wiersz z książki "Zatoka Intymnego Przymierza" Muza https://static.jpg.pl/static/photos/630/630073/313d06a349a6efb498cbe87348c34ff5_normal.jpg Od Polityki do Erotyki: wiersz 145 Opublikowano: 31 maja 2010, 13:33 https://www.salon24.pl/u/korespondentwojenny/188542,od-polityki-do-erotyki-wiersz-145

Napisz do autora « poprzedni ( 2113 / 2716) następny » zygpru1948 dodany: 2021-10-30, 06:28:23 typ: przyroda wyświetleń (280) głosuj (148)

zygpru1948	2021.10.30; 15:57:28
Złote myśli - Karol Zieliński Wszyscy żyjemy z kijem w dupie od nędzarza do papieża!

zygpru1948

2021.10.30; 06:35:28

Dorota Walczak-Delanois Czas konkluzji Część 2 Nowości to jednak będą rzadkie i w swojej formie odległe bardzo od nowatorstwa na miarę belgijskich surrealistów. Zdecydowanie bardziej obecne są miłosne wiersze z nurtu homoerotycznego w polskiej literaturze oficjalnej, bynajmniej nieniszowej. Nie ma ich niemal w obiegu wysokim i oficjalnym w najnowszej literaturze francuskojęzycznej Belgii, nie ma ich w głównym nurcie literackim. W wierszach poetów belgijskich widać tendencję do miniatury, do skrótowości, do małego formatu wierszowego. Nic dziwnego, instytucje kulturalne promują ową miniaturowość wyznania, organizując od kilku lat, jak np. Maison de la Poésie w Namur, konkurs na SMS-owy wiersz miłosny. Pewne jest jednak, że poeci niedzielni, poeci walentynkowi, poeci z panteonu belgijskiego i polskiego nadal chcą pisać wiersze miłosne. Jest to w XXI wieku wyzwanie dużo większe niż choćby w zeszłym wieku – wiąże się ono nie tylko ze statusem człowieka społecznego, ale z rozwojem środków wizualnych i komunikacji, ze swoistym rozdrobnieniem, rozbiciem i upowszechnieniem informacji i obalaniem kolejnych tabu, które niegdyś tworzyły punkty kluczowe miłosnej tematyki wiersza. Problemem współczesnych poetów spod znaku Erato, niezależnie od szerokości geograficznej, jest także rozłożenie akcentów. Kiedy w natłoku możliwości wszystko staje się tak samo ważne, podwójnie liczy się wiarygodność miłosnego wyznania. Co prawda, wiersz miłosny nie może być dokumentem, jednak oscyluje w stronę raportu, „prawdziwej” relacji, niewątpliwie pod wpływem nowych środków wyrazu i szeroko rozumianej wolności. Stąd zapewne także, dający się zauważyć w obu badanych przestrzeniach językowych, konserwatyzm formy oraz pewna zachowawczość miłosnego wiersza. Niemal we wszystkich swoich realizacjach najnowszy wiersz miłosny dzieje się, i jest to zabieg świadomy, poza czasem, dążąc do uniwersalności doświadczenia. W tęsknocie za miłością nadal, jak w poprzednich stuleciach, poeci odwołują się do motywu snu. W wierszu XXI wieku jest on jednak bardzo urealniony; znaczy raczej ciąg dalszy jawy, jeden z możliwych stanów fizycznych człowieka, a nie marzenie, tęsknotę, niespełniony ideał. W chęci przesuwania dotychczasowych granic wypowiadanego, poeci polscy i belgijscy zgłębiają inne stany miłości, uprawiają poetykę wyznania zaprzeczonego. Jednak najbardziej widocznym zabiegiem poetyckim ostatniego dziesięciolecia jest „narcystyczna” wersja wiersza miłosnego. Oto konstrukcja pierwszoosobowa podmiotu lirycznego staje się oparciem cenionym i pożądanym. W braku wyraźnych zakazów do przekraczania, wobec mnóstwa możliwości ekspresji, „ja” jawi się jako kategoria pewna i stała w ruchomym, pędzącym świecie informacji i doznań, faktów i opowieści zmyślonych. Najnowszy wiersz miłosny, choć nie przynosi jednoznacznych formuł i rozstrzygnięć, jest, jak papierek lakmusowy, świetnym probierzem nie tylko sprawdzania odczynu literackich dokonań mijającej dekady, ale także zastanawiająco prawdziwym probierzem podskórnych prądów społeczeństw, informującym o obliczu i kondycji, o stanie fizycznym i psychicznym współczesnego człowieka. Love Poem of the 21st Century in Polish Poetry and in Belgian French-language Poetry Summary What is the form of the Polish love poem and Belgian love French-language poem of the last decade? Th is is the main question that the author of this paper poses. She researches the form that love and lyrical confession adopts in the most recent poetry of the 21th century in new means of communication – the Internet, SMS. Th e problems that are discussed are the following: the place of the body, eroticism, crossing or keeping – borders, the place of modern or classical decorum, verbal experiments. Th ese issues and the striving for originality are the component parts of this text. Love poems have certain common European roots, even poems from such distant geographical areas as Poland and Belgium. It is especially visible in the case of the court and romantic pattern of love convention à la francaise. Although Polish and Belgian poets are, for example, linked by a peculiar practice of narcissistic model of the love poem, they also seem to diff er from each other e.g. in homoerotic or oniric realizations of the love fettered speech (oratio vincta). Translated by Marek Pandera Koniec