Smutno mi...

Smutno mi... Smutno mi jest Stan ten osacza mnie, Jak wąż drzewo życia. Pewnie nie wiesz, jak to jest Ja to wiem, aż za dobrze Wieczoru mrok uspokoja i wycisza, By wczesnym rankiem wybuchnąć jak wulkan od nowa. I tak każdego dnia... Czy ta pętla kiedyś pęknie? Czy ta karuzela w końcu zatrzyma się? Lawirujesz gdzieś między-pomiędzy, Miotając się jak dzikie zwierzę. Spokoju nie zaznasz, o nie, Trudności piętrzą się. Wieża Babel przy tym to nic, Tu spokój potrzebny jest. Jak jednak osiągnąć ten stan...?

Napisz do autora « poprzedni ( 4 / 4) Smutna89 dodany: 2023-01-25, 13:43:21 typ: inne wyświetleń (106) głosuj (1)

walvit	2023.01.25; 17:17:55
Trzeba się otaczać wesołymi ludzmi, zmienić swój charakter - na youtube jest mnóstwo filmów z poradnictwa psychologicznego., są też strony www, gdzie można sobie znaleźć znajomych. Kto pracuje to się nie nudzi i nie zamartwia tym, że mu smutno czy tym, że jest sam. Write me a personal message 4 more info - if needed. Pozdrawiam z + i życzę miłego i wesołego wieczoru, choćby z kabaretami.