SAMOTNOŚĆ GRZECHEM

SAMOTNOŚĆ GRZECHEM Coraz trudniej marzyć o szczęściu pięść zaciskam i płaczę w rękaw moja samotność to tylko nieufność po której błądzę od klamki do klamki Przecież ze śniegiem odejdą barwy drzew palcem na szybie tak maluję swe życie a poranność wstaje taka szara i zła życie dni podaje podobne do siebie Mówię wieczność a ręce wyciągam po litość czuję jak szarpie mnie spokój za słowa maluję twój obraz kreską mych marzeń gdy namaluję będę mógł mówić o grzechu JNaszko

Napisz do autora « poprzedni ( 1505 / 1507) następny » JNaszko dodany: 2026-06-04, 05:36:58 typ: tęsknota wyświetleń (85) głosuj (12)

Medusa	2026.06.05; 07:09:17
Duży ładunek emocjonalny, bolesna samotność

Anula	2026.06.04; 19:18:01
Melancholijny i bardzo emocjonalny wiersz o samotności, tęsknocie i potrzebie bliskości ukrytej pod ciszą i nieufnością… +11 Pozdrawiam:)

babajaga	2026.06.04; 18:46:48
refleksyjny i melancholijny wiersz troszeczkę smutny

Bary	2026.06.04; 15:10:38
Moja samotność to tylko nieufność po której błądzę od klamki do klamki Pozdrawiam serdecznie (9+)

Super-Tango

2026.06.04; 12:29:40

To refleksyjny i melancholijny wiersz, poruszający temat samotności, tęsknoty i poszukiwania bliskości. Autor posługuje się sugestywnymi obrazami – śniegu, szarego poranka czy rysowania życia na szybie – aby ukazać wewnętrzny stan zagubienia i emocjonalnego wyobcowania. Wiersz ma spokojny, liryczny ton, a jego siłą jest szczerość przeżyć oraz umiejętność przekładania uczuć na poetyckie metafory. Ostatnie wersy pozostawiają czytelnika z nutą niedopowiedzenia, skłaniając do refleksji nad znaczeniem samotności, nadziei i tytułowego „grzechu”.+) Pozdrawiam serdecznie

Miauu	2026.06.04; 10:16:47
Twój wiersz jest jak samotna modlitwa unosząca się ku niebu przez zimowe mgły. Pod warstwą smutku, nieufności i tęsknoty za bliskością kryje się ciche pragnienie łaski, jakby dusza, błądząc od drzwi do drzwi, szukała nie tyle człowieka, co światła, które przebaczy jej własną samotność. + Serdecznie pozdrawiam Miauu

ennio74	2026.06.04; 09:21:45
Wiersz, który mówi zbyt wiele... by nie poczuć zalu. Przepiękny w obrazy. +6

MILAF.	2026.06.04; 09:20:17
Podoba mi się wers: Moja samotnosc - błądzę od klamki do klamki" To.trzon wiersza- najmocniejszy Podzielam tę formę samotnosci Pozdrawiam serdecznie

Amber N	2026.06.04; 07:28:37
Smutny wiersz, dominuje w nim tęsknota. Pozdrawiam +4

Anna z	2026.06.04; 06:40:24
Super wiersz!+3 Pozdrawiam serdecznie miłego dnia życzę

andrew	2026.06.04; 06:00:19
,,Mówię wieczność, a ręce wyciągam... ,,, Bardzo ładnie. Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia

Katarzyna K.	2026.06.04; 05:50:33
+ Serdecznie pozdrawiam