Samo życie.

Samo życie. Samo życie . Swoja do jedynego droga i muzyka do transowego życia pomyka. Samo życie się zaczęło Jak bym wrócił do dawnych lat. Pod stopami runo leśne miękkie jak letnia mgła. Piękne pole rzepaku , otaczające stary nasz las . Polna droga się zaczęła, wprost pod górę trzeba wejść. Setki razy nią chodziłem by odwiedzać dziadków swych . Dziadków nie ma w świecie tym nie odwiedzam teraz ich . Kiedy wracam tu do siebie idę drogą właśnie tu Góra stoi na niej ja i podziwiam piękny świat, Otacza mnie widok niezmienny od najmłodszych lat. W oddali piękne sady i pola pełne zbóż W to wszystko się pięknie wtapia kilka polskich krów. Stoję tu na górze i unoszę wzrok, błękitne niebo się rozciąga bez małej plamki chmur. Zamykam wtedy oczy i myślami wracam jak byłem daleko stąd. Mam tam swoje miejsce o którym nie wie nikt, siadam tam na starym pniu A szum płynącego strumyka rozjaśnia umysł mój . Wtedy zamykam oczy i zaraz jest tu. Czuje i wiem że to miejsce nie jest przypadkowe. Gdy zamykam oczy automatycznie wyobraźnia zaczyna odtwarzanie od tego punktu . Od tej samej osoby stojącej w tej samej pozycji wyjściowej . Pierwszy raz jak tak zrobiłem i zamknąłem oczy. Ujrzałem postać co uniesione ręce w górze ma . Niebo jest burzowe wieje dość mocny wiatr . O dziwo łuna świata rozjaśnia stojącą postać tam . Stoi ona tyłem z podniesionymi rękoma. Siarczysty deszcz ją moczy . Tak to nie jest deszcz to są łzy deszczu. Łzy z nieba obmywają mnie, bo na tej górze stoję ja. Deszcz łez omywa moje ciało deszcz zmywa cały brud . Woda spływa mi po czole i zaczyna zmywać brud Najpierw myje moje włosy a z przodu twarz szyję barki potem ręce plecy tułów no a końcu cały dół . Potem biegnę z góry na dół i pod ziemne korytarze razem z wodą płynę w dół . I wynurzam się z tej góry czysty jak bym się urodził znów. Łzy deszczu wzruszenia łzy uwolnienia się ze złej jaźni przeszłości Łzy odrzucenia własnej słabości łzy przywracające szczęście i dar spokoju Uświadamiające poczucie wdzięczności do siebie do świata i Boga jedynego ojca i syna Ja jestem zanurzony w tych łzach zbawienia Łzach obmywających i zostawiających po sobie ciało duszę czyste . Jak krople rosy toczące się po źdźbłach trawy. I zostać tak jak ta kropla kapiąca spokojna niewzruszona podziwem patrzących na nią . Kroplą łez czystą nieskazitelną i być tą chwilą która nigdzie się nie spieszy rozciągliwa czerpiąca z być tu i .Teraz. Znowu stoję tu na górze by nasycić wzrok swój bo tu wszystko stoi w miejscu , starych brzóz tylko mniej. I tak siedzę nad strumykiem i muzyka sobie gra . Nie muszę tu być lecz cieszą się że czasem jestem że czasem jestem. Kiedy stoję na wierzchołku z góry widok piękny mam bo tu wszystko stoi w miejscu. Bo tu zatrzymał się czas . A.A.C. 31-05-2025 Jak zawsze napisałem podczas słuchania muzyki. Farben Lehre -Samo życie.

Napisz do autora « poprzedni ( 336 / 344) następny » A.A.C. dodany: 2026-06-03, 00:38:32 typ: życie wyświetleń (33) głosuj (3)

Miauu

2026.06.04; 04:23:47

Twój utwór to wędrówka do ukrytego źródła własnej duszy, gdzie nostalgia za minionym dzieciństwem i utraconymi bliskimi miesza się z cichym zachwytem nad niezmiennością świata, który wciąż pamięta dawne kroki. Burzowy deszcz przemienia się tu w rzekę oczyszczenia. W łzy wzruszenia, przebaczenia i pojednania z samym sobą, spływające przez serce niczym woda przez podziemne korytarze ku nowemu narodzeniu. A ponad wszystkim unosi się spokojna wdzięczność jak kropla rosy trwająca na źdźble trawy, która odkryła że największym darem nie jest dotarcie dokądkolwiek lecz pełne zanurzenie się w chwili, gdzie czas zatrzymał oddech. + Serdecznie pozdrawiam Miauu

Anula	2026.06.03; 20:19:29
Osobisty, refleksyjny zapis powrotu do miejsc i wspomnień, pełen nostalgii, natury i wewnętrznego wyciszenia…. Pozdrawiam!

ennio74	2026.06.03; 14:39:22
Właśnie na podstawie takich widoków widać upływajacy czas. "Znowu stoję tu na górze by nasycić wzrok swój bo tu wszystko stoi w miejscu , starych brzóz tylko mniej." +1