S E K R E T Y część III

S E K R E T Y część III tuż obok piekarnika otwierają się drzwiczki do innego wymiaru mikrofalówka zaczyna swój taniec szklany talerz kręci się w kółko hipnotyczna karuzela potępieńców czas odlicza wstecz czerwone cyfry na wyświetlaczu płoną jak oczy polującego drapieżnika niewidzialne fale magnetyczne przebijają przestrzeń bezgłośnie nie ma tu ognia ani grzałki a jednak materia zaczyna krzyczeć cząsteczki wody wpadają w amok ocierają się o siebie z wściekłością rotują miliony razy na sekundę wytwarzając wewnętrzne piekło które rozrywa tkanki od środka parówka w plastikowym naczyniu puchnie od nadmiaru samotności jej różowa skóra napręża się jak balon napełniany strachem aż w końcu pęka z głośnym hukiem odsłaniając gorące mięsne wnętrze to mała katastrofa Hindenburga na obrotowym ringu ze szkła kubek z wczorajszą kawą przechodzi gwałtowną mutację płyn nie paruje normalnie lecz kipi nagle zdradziecko wzburzona czarna ciecz wylewa się na szklany dysk tworząc lepką ciemną plamę w której toną resztki minionego dnia kawałek pizzy z lodówki próbuje odzyskać dawną młodość ale fale są bezlitosne ser zamienia się w gumową lawę podczas gdy brzegi ciasta twardnieją na kamień stając się niejadalnym fragmentem porzuconego zamku całe wnętrze pulsuje energią której nie widać gołym okiem metalowe ściany odbijają fale tworząc zamknięty kosmos przemocy gdzie jedzenie traci swoją strukturę w rytm monotonnego buczenia które świdruje w uszach i paraliżuje zmysły buczenie nagle cichnie trzykrotny pisk rozrywa ciszę kuchni talerz zatrzymuje się w miejscu w samym środku martwej strefy gdzie gęsta gorąca para skrapla się na plastikowej obudowie odsłaniając ostateczną tajemnicę w rogu za perforowaną siatką drzwiczek tam gdzie światło żarówki mruga złowrogo siedzi ON kot zrodzony z czystego promieniowania jego futro iskrzy się od mikrofal wąsy falują jak anteny 5G a zamiast oczu ma dwa zielone ekrany odliczają sekundy do końca świata to on napędza ten szklany talerz swoim magnetycznym wzrokiem patrzy na ciebie przez szybę unieczulony na ciepło i chłód otwiera pyszczek pełen światła rzuca w twoją stronę ostatnie drgające miau a potem znów serdelki w plastiku zaczynają swój taniec śmierci ich różowe ciała puchną od wściekłych fal skóra napręża się do granic możliwości aż rozrywa ciszę krzyk serdelków niemy i kiełbasiany skowyt gdy pękają wzdłuż tłustych grzbietów wylewając na talerz swoje gorące mięsne wnętrza w białym kubku mleko podnosi bunt podgrzewane bezlitosnym promieniowaniem zaczyna gwałtownie kipieć wściekła biała lawa która nie zna pojęcia spokoju wypływa z naczynia niczym wzburzone morze zalewa szklaną karuzelę tworząc parujący nabiałowy całun w samym centrum tego chaosu leży jajko w skorupce samotny więzień mikrofalowego świata zamknięte w wapiennej twierdzy gotuje się od środka ciśnienie rośnie w ułamkach sekund żółtko i białko zamieniają się w bombę aż następuje ostateczność eksplozja rozrywa skorupkę i zamienia wnętrze urządzenia w kosmiczny poligon karuzela zatrzymuje się z piskiem a ty odwracasz wzrok w stronę blatu gdzie mały metalowy schron czeka na swoją kolej toster otwiera dwie wąskie podłużne paszcze czarne szczeliny strachu w które wpada świeży chleb by przejść bezlitosny rytuał ognia czerwone nici grzałek zapalają się w ciemności niczym rzędy zębów zamykają kromki w gorącej klatce gdzie powietrze pachnie natychmiastowym spaleniem miękki puszysty miąższ poddaje się torturze wysokiej temperatury woda ucieka w postaci gęstej pary zostawiając tylko suchy szkielet chleb zmienia swoją skórę złoci się a potem gwałtownie czernieje zamienia się w chrupiącą mumię która traci pamięć o miękkości piekarni architektura węgla i popiołu wzniesiona na krawędzi śniadania gdzie każda sekunda zwłoki popycha materię w stronę absolutnego mroku węglowe trumny tostów naprężają sprężynę do maksimum aż nagle z głośnym metalicznym trzaskiem wyskakują w górę niczym upiory wypchnięte z piekielnej otchłani parują na talerzu suche twarde i bezwzględne a na samym dnie tostera w szufladce na okruchy wśród spalonego pyłu i czarnych ziaren siedzi ON miniaturowy kot z ognia i iskier jego futro utkane jest z żaru wąsy to czerwone druty oporowe a z oczu tryskają małe błyskawice to on pilnuje czasu pieczenia i podrzuca pieczywo swoim ogonem patrzy na ciebie przez wąskie szczeliny otwiera pyszczek pełen iskier i wypuszcza ze środka suche i gorące miau a wtedy szafka z przyprawami uchyla drzwi z jej wnętrza ucieka dusząca chmura suchego monsunu egzotyczna pustynia gdzie grawitacja miesza się z zapachem a czas rozsypał się na drobne ostre ziarna czarny pieprz w młynku to armia małych ciemnych planet czekają w ciasnej klatce by spaść na dno potrawy niczym grad z twardego węgla gdy obrócisz mechanizm usłyszysz chrzęst łamanych kości dawnych indyjskich nocy obok chili w proszku płonie bezlitosną krwawą czerwienią to zmielony strach który potrafi spalić podniebienie i zamienić ślinę w płynną lawę jej pył unosi się w powietrzu atakuje oczy bez ostrzeżenia zmuszając zmysły do kapitulacji kurkuma w szklanym słoiku rozlewa wokół żółtą toksyczną bladość farbuje palce na kolor zdrady i udaje złoto starożytnych królów podczas gdy cynamon słodki i podstępny morderca owija meble szorstkim brązowym całunem w którym ginie oddech majeranek i oregano wysuszone na wiór trupy ziół nie pamiętają już deszczu ani słońca zamienione w zielony sypki popiół szeleszczą cicho przy każdym ruchu jak liście na cmentarzu zapomnianych smaków czekając na wrzątek który wyciśnie z nich ostatni jęk goździki wbite w ciemność małe zdrewniałe gwoździe którymi ktoś przybił zapach do ścian szafki pachną anestezją i dawnym bólem zęba tworzą barierę nie do przebycia dla świeżego kuchennego powietrza które boi się tu zajrzeć na samym dnie tej szuflady w krainie wiecznej suszy gdzie rozsypana sól tworzy białe solniska a kmin rzymski dusi resztki tlenu siedzi ON kot utkany z ostrego pyłu i cynamonu futro ma kolor curry wąsy to wysuszone nitki szafranu a oczy dwa zielone ziarna kardamonu świdrują mrok bez mrugnięcia to on kręci młynkami w nocy i miesza smaki w ślepym amoku kicha cicho roznosząc zapach imbiru otwiera pyszczek pełen ostrej papryki i rzuca w tę duszącą przestrzeń jedno suche piekące miau i słyszysz liście laurowe w papierowej torebce szeleszczą jak wysuszone skóry węży twarde zielone tarcze dawnych Cezarów którzy polegli w bitwie o niedzielny rosół ich połamane brzegi tną palce do krwi gdy próbujesz wyłowić z mroku choć jeden suchy liść zapomnienia gałka muszkatołowa leży obok ciężka brunatna kula armatnia pomarszczona jak mózg starego mędrca skrywa w sobie halucynogenny mrok który potrafi zagiąć geometrię ścian gdy zetrzesz ją na drobny pył na zardzewiałej tarce strachu anyżowe gwiazdki w słoiku to spalone słońca odległych galaktyk mają ramiona z twardego drewna i pachną syropem na kaszel i śmiercią kręcą się w ciemności bez celu odliczając czas do momentu w którym wrzucisz je w gorący kompot ostry chrzan w słoiku na boku płacze białymi toksycznymi łzami jego zapach gwałtownie rozrywa nozdrza jak lodowaty nóż wbity w zatoki to biała wściekłość korzenia który rósł w ciemnej wilgotnej ziemi a teraz mści się na każdym kto odważy się odkręcić wieczko a tuż poniżej tej korzennej pustyni otwiera się długa metalowa gardziel szuflada ze sztućcami wysuwa się zgrzytając to stalowy poligon gdzie światło żarówki odbija się z lękiem od zimnych pancerzy gotowych do natychmiastowego mordu widelce leżą stłoczone w ciasnej przegrodzie to czworozębne bestie o ostrych szponach zwrócone ostrzami w stronę sufitu nienawidzą łyżki za ich obłe ciała marzą o tym by przebić na wylot miękką tkankę porannego omletu ich zęby dzwonią z wściekłości przy każdym szarpnięciu szuflady nagie noże leżą obok długie i bezwzględne to seryjni mordercy z krainy stali ich ząbkowane ostrza pamiętają krew steku i ból krojonego bezlitośnie chleba błyszczą w ciemności złowrogim blaskiem czekając na moment w którym kucharz chwyci za rękojeść by zacząć rzeź łyżki i łyżeczki poukładane warstwami ślepe metalowe lustra w których odbijają się zniekształcone twarze zbierają w swoje zagłębienia resztki strachu i udają spokojne choć w głębi duszy pragną utopić cały ten świat w gęstej gorącej zupie na samym dnie tej stalowej armii pod plastikową pękniętą kratką gdzie zbierają się okruchy i kurz minionych lat siedzi ON kot ze stali i magnetycznych opiłków jego futro to kolczuga z ostrych igieł wąsy ma ze srebrnych drutów a oczy dwa lśniące ostrza skalpeli tną mrok na równe plasterki to on ostrzy noże gdy śpisz i wprawia sztućce w metaliczny dygot patrzy na ciebie zimnym wzrokiem otwiera pysk pełen żelaznych zębów i rzuca w tę zardzewiałą przestrzeń jedno twarde brzęczące miau bo łyżeczki do herbaty są małe i sprytne to szpiedzy z krainy srebra i niklu chowają się za plecami potężnych noży i zbierają ślady cukru oraz śliny znają sekrety nocy gdy ukradkiem lizałeś dżem ze słoika w ciemności dziadek do orzechów zardzewiały potwór leży w najgłębszym kącie przegrody jego metalowe szczęki są zawsze głodne pamiętają trzask miażdżonych kości i skorupek to kat tej szuflady milczący i ciężki czeka na zimę by znowu łamać kręgosłupy małym brązowym więźniom z lasu wielka tajemnica tej stalowej armii kryje się pod warstwą porysowanego plastiku sztućce wcale nie służą do jedzenia one nocą budują podziemną radiostację wygięte widelce działają jak anteny łapią sygnały z odległych planet gdzie nie ma głodu ani ludzi wszystkie te noże łyżki i tasaki to tak naprawdę części jednego mechanizmu wielkiego metalowego zegara apokalipsy który odlicza sekundy do wielkiego obiadu gdy stół kuchenny pęknie na pół a stal zacznie rządzić domem bez planu i bez litości

Napisz do autora « poprzedni ( 225 / 254) następny » Miauu dodany: 2026-09-12, 05:24:13 typ: życie wyświetleń (91) głosuj (8)

Pola46

2026.09.12; 21:22:57

Już nie wiem co jeszcze mogłabym napisać po przeczytaniu kilkakrotnym Twojego dzisiejszego utworu.,czego jeszcze nie napisałam. Mój podziw nie ma granic - to już wiesz. Faktycznie możesz ożywić każdy przedmiot i tak celnie dobrać cechy charakteru I chyba jesteś psychologiem?.. przy okazji starasz się zniechęcić czytelnika do jedzenia mięsa.Wyglada na to, że sam też się dobrze bawisz pisząc kolejne strofy. Ja tak. Czekam na kolejne pomysły. Pozdrawiam serdecznie.Z uśmiechem. +)

dlaumoR.	2026.09.12; 18:50:01
Twoje pomysły na opisywanie kolejnych domowych sprzętów są rewelacyjne Co będzie gdy weźmiesz "na warsztat" jakiś warsztat Czekam na ciągi dalsze ... Pozdrawiam serdecznie życzę miłego dnia i wieczoru:))

Bary	2026.09.12; 18:48:08
No i proszę dobrze że nie posiadam mikrofalówki bo po przeczytaniu tego wiersza nic bym nie zjadł Pomysły naprawdę godne podziwu Gratuluję inwencji (6+)

Boreas	2026.09.12; 14:38:48
To warte Lema w swoich pomysłach. Pozdrawiam serdecznie z +

Super-Tango

2026.09.12; 11:00:13

To groteskowy i surrealistyczny obraz zwykłej mikrofalówki przedstawionej jak tajemniczy, niebezpieczny świat. Codzienne podgrzewanie jedzenia zostaje opisane za pomocą makabrycznych i absurdalnych porównań, które nadają całej scenie humorystycznie przerażający charakter. Szczególnie niezwykłą puentą jest pojawienie się tajemniczego kota zrodzonego z promieniowania, który staje się symbolem absurdalności całego przedstawionego świata. Wiersz pokazuje, że nawet zwykłe przedmioty codziennego użytku mogą stać się źródłem niezwykłej, wyolbrzymionej wyobraźni.+) Pozdrawiam serdecznie

Amber N	2026.09.12; 10:16:47
Świetny tekst, czytam z ogromną ciekawością. Pozdrawiam, miłego dnia +2

Anna z	2026.09.12; 08:38:44
Świetnie!:))) Pozdrawiam serdecznie miłego dnia+1