Rytm przemijania

Rytm przemijania liście spadające tkają melodię o przemijaniu, które dźwiga zawsze ciężar wspomnień. dyrygentem — nagie drzewa, znają na pamięć jesienne chłody, zimne deszcze, rytmy życia spokojniejsze, lecz dłuższe niż to w ludziach zakorzenione. śpiewa wiatr niepowstrzymany: odejdziesz, bo byłeś, będziesz — nawet gdy odejdziesz. wieje niepokój, jak koniec, który nadejdzie. drzewa zmartwychwstają każdego roku. człowiek czeka na pierwszy raz — życie to podróż bez mapy, po drodze pełnej dziur. nim zdążymy zaśpiewać o końcu świata, świat skończy się na czas.

Napisz do autora « poprzedni ( 953 / 1029) następny » Toyer dodany: 2025-11-04, 10:51:48 typ: inne wyświetleń (108) głosuj (13)

lucja.haluch	2025.11.04; 17:10:05
W szeleście liści czas przemija, a podróż bez mapy. Świetny wiersz. Plus+ Pozdrawiam serdecznie. Uroczego wieczoru...

Kama	2025.11.04; 17:00:59
:)+++

Urszula Ganc	2025.11.04; 16:29:57
Świetne metafory i obrazowanie. Wiersz przemówił do mnie od pierwszego do ostatniego wersu. Brawo. A w tym przemijaniu, skoro jest taka harmonia, to i sens być musi :-)

ennio74	2025.11.04; 15:51:49
Przepiękny... ,,,nim zdążymy zaśpiewać o końcu świata, świat skończy się na czas.,,,,

Amber N	2025.11.04; 13:46:36
Tak, świat się zmienia, przemija czas i pory roku, następują w znanej kolejności. Pozimowym letargu znów nastanie wiosna, natura znów się odrodzi. Tak samo ludzie się odradzają po przebytych niepowodzeniach, podrywają się do życia i otwiera się nowa karta - do codziennego zapisywania losu. Pozdrawiam + (7)

Bary	2025.11.04; 13:43:50
Życie to podróż bez mapy po drodze pełnej dziur Świetny wiersz o życiu i jego przemijaniu Pozdrawiam serdecznie (6+)

panZ	2025.11.04; 13:27:27
Wiersz symboliki, filozoficznej zadumy i rytmu, który sam w sobie odzwierciedla temat przemijania.

Anna z	2025.11.04; 11:40:58
Świat kończy się na czas... piękny wiersz Pozdrawiam serdecznie+3

Super-Tango

2025.11.04; 11:09:44

To piękny, refleksyjny wiersz o przemijaniu i cyklu życia. urzeka spokojem i głębią – każdy wers brzmi jak echo jesiennego wiatru, niosącego myśl o nieuchronności, ale też o odradzaniu. Znakomita metafora dyrygenta-drzewa oraz pointa o końcu świata – subtelna, a jednocześnie mocna w wymowie. Wiersz ma w sobie kontemplacyjną ciszę, która zostaje w czytelniku jeszcze długo po lekturze+) Pozdrawiam serdecznie .