Rozmowa z samotnością

Rozmowa z samotnością Proszę panią , usiądź jestem już przyzwyczajony zjedz ze mną śniadanie zapraszam cię od mojej strony Proszę panią , chodź ze mną pójdźmy , gdzie są ludzie jedni mili , drudzy nie mili nie siedźmy tutaj , w budzie Proszę panią , już obiad zajrzę do lodówki o coś jeszcze zostało raczej nie będzie głodówki Proszę panią , już wieczór porozmawiajmy przy kolacji żyć samemu , a gdzież samemu jakże tak , nie mam racji Proszę panią , nie śpij ze mną gdyż samotność mnie nie ogrzeje może któregoś dnia zasnę z którąś mam taką nadzieję a zatem już idź sobie proszę cię grzecznie

Napisz do autora « poprzedni ( 432 / 1509) następny » Gabrys dodany: 2018-12-11, 03:00:08 typ: inne wyświetleń (160) głosuj (11)

Stan21	2018.12.11; 21:52:32
Ciekawa rozmowa. Pozdrawiam. +

roman	2018.12.11; 20:57:58
Znać nie była to ta właściwa +

zenobia888	2018.12.11; 18:53:38
Pozdrawiam +

niteczka	2018.12.11; 14:01:11
oryginalna ta twoja rozmowa Gabryś pozdrawiam serdecznie:)

Nellis	2018.12.11; 13:15:43
Nostalgicznie. Nic nie trwa wiecznie, też to i samotności się tyczy. Dużo serdeczności przesyłam. Pozdrawiam z +

kosta.woj	2018.12.11; 10:52:54
Gabrielu brak zdecydowania ostrasza panie

tomekwasilewski	2018.12.11; 08:21:18
Bardzo ciekawy wiersz Zdecydowanie tak;)

kaja-maja	2018.12.11; 06:47:52
tak to w życiu bywa kiedy z taką panią w samotności przebywa w:)

lucja.haluch	2018.12.11; 04:01:43
Ciekawa taka rozmowa ...Plus+ Pozdrawiam...