Przyjaciel

Przyjaciel Pośród wzburzonych fal złości Na oceanie życia i podłości Pieniące fale wyrzuciły rozbitka Na małą wyspę bezradności Reszkami sił do wyspy dopłynął Kapitan wiecznej chwały go pominął Na tym statku wesoło było Towarzystwo się nie nudziło Wysoka fala z pokładu zmyła Ferajna tego nie zauwarzyła Na brzegu wyspy otworzył powieki Żagle wiecznej chwały odpłynęły na wieki Wstał zagubiony szukając schronienia Wśród wewnętrznego odrętwienia Miotał się ze swoimi myślami Pośród raf i wzburzonymi falami Nic nie pozostało Tyko pustka w głowie i nagie ciało Prosząc o odrobinę litości Padł na kolana na wyspie bezradności Łzy rzewnie po policzkach spłynęły Które zmyły chwile dumy i chwały Piasek i nagie skały obficie zrosiły Jakieś dziwne moce pobudziły Jakaś cudowna rzecz się stała Która to znikąd zakiełkowała Przed palącym Słońcem ochraniała Liśćmi z policzków łzy ocierała Cichą wesołą pieśń nuciła To szumem delikatnym pieściła Podniósł swoje zapuchnięte oczy Nie widząc kto z pomocą kroczy Z nadzieją w sercu pokrzepiony Do działań pobudzony Wstał, podniósł swoje dumne czoło Na duszy zrobiło się wesoło Przytulił sie do dziwnej rośliny tej Tak, jak dziecko do piersi matczynej Już wiem! Nie jestem Sam! Bo przyjaciela na wyspie mam Z cyklu proza życia

Napisz do autora « poprzedni ( 19 / 148) następny » wieslawdrop dodany: 2011-07-20, 10:15:58 typ: życie wyświetleń (910) głosuj (235)

wieslawdrop	2011.07.20; 20:28:58
Jako osoba zmagająca się z chorobą dziękuję wszystki, którzy otwierają moją stronę poetycką. Nie staram się pisać tzw białą poezję lecz zajmuję się prozą życia, która powinna mieć swoje miejsce w zaciszu poetyckim. Będę pisał swoje przemyślenia do końca swoich dni jeśli pozwolicie. Piszę żeby nie zwariować. Dziękuję

666	2011.07.20; 15:39:47
podoba się:):):)++

forest	2011.07.20; 13:07:53
+

Donia51	2011.07.20; 12:39:46
Cichą wesołą pieśń nuciła To szumem delikatnym pieściła Podniósł swoje zapuchnięte oczy Nie widząc kto z pomocą kroczy +)