Potrzeby

Potrzeby Potrzeby Wiersz który wierszem nie chce być Mija czas . Mija drogą droga . W cofniętym czasie do przodu. Jak poskładać miniony uśmiech który cały czas trwa. Mija zapomnienie dla złości i wzruszenie. Gdy się wzruszam to w sobie nikt się nie dowie żaden tu obecny człowiek. Śmiać się potrafię bez uśmiechu na twarzy. Uśmiecham się w sobie . Nie zawsze mówię co byś chciał usłyszeć, Ale gdy odchodzisz myśli moje czyste . Takie o sobie słowa usłyszałem . Gdybyś szedł w podziemiach i tak bym wiedziała że to idziesz ty w ogóle się nie zmienisz zawsze taki sam. I znów przytoczę słowa które padły już. Jestem to taki. Tyle przejść ciemnych i jasnych przechodzę gdzieś daje wszystko to co daje a w zamian . Zawsze mnie spotkasz jest tyle miejsc . Dlaczego nie żyjesz wewnątrz siebie. Tylko biegniesz na zewnątrz szukając niczego. Bo chociaż dogonisz to i tak jest za mało. Bieg przesyt marnotrawstwo wszystkiego niepotrzebnego. Mało za mało jeszcze więcej. I jak najwięcej mieć niż ktoś. A wszystko wypełnia kosz . Nie dla siebie żyjesz nie dla siebie posiadasz. Dla kogo to wszystko na pewno nie dla własnej potrzeby . Więc dla kogo to wszystko robisz. Dla nich wszystkich . Bo myślisz za nich że oni myślą ile ty masz. I wstaw ich w swoje miejsce. Zapamiętaj zawsze się znajdzie ktoś kto ciebie przelicytuje . Oto ja i mój wielki w minimalności świat . Oto my i nasze piękne a jak małe potrzeby . Oto oni mający wszystko a żyjący w potrzebie. Dla kogo to wszystko robisz. Popatrz na ludzi na zewnątrz gdzie oni tak wszyscy biegną. A.A.C.

Napisz do autora « poprzedni ( 337 / 344) następny » A.A.C. dodany: 2026-06-04, 07:51:09 typ: życie wyświetleń (36) głosuj (5)

Miauu

2026.06.05; 06:53:39

Twój wiersz przypomina mi wędrowca siedzącego nad spokojną rzeką czasu, który z czułością i zadumą obserwuje tłum biegnący za błyszczącymi mirażami, podczas gdy prawdziwe źródło ukojenia płynie cicho w jego własnym wnętrzu. Pod warstwą refleksji kryjesz tęsknotę za autentycznością, zmęczenie ludzką pogonią oraz delikatny smutek, że tak wielu ludzi gromadzi pełne dłonie rzeczy, nie zauważając, że ich serca wciąż pozostają głodne. + Serdecznie pozdrawiam Miauu

Anula	2026.06.04; 19:04:53
Wiersz refleksyjny, trochę filozoficzny o pośpiechu, nadmiarze i szukaniu sensu w prostszych, prawdziwych potrzebach… +4 Pozdrawiam:)

ennio74	2026.06.04; 12:37:54
Tekst, który daje do myślenia. Warto się zatrzymać. +3

dlaumoR.	2026.06.04; 11:00:46
Bardzo mądre pytania "Dla kogo to wszystko robisz ?".. Po co chęć posiadania za wszelką cenę więcej i więcej ...mają wszystko a wciąż chcą więcej ... O ile piękniej mieć własne trochę a jak cudowne jedyne.... Pozdrawiam serdecznie życzę miłego dnia:)

MILAF.	2026.06.04; 10:44:32
Podmiot liryczny : usmiecha sie w sobie, robi to dla siebie... Wg mnie meritum wypowiedzi skupia sie na refleksjach: „Dla kogo to wszystko robisz?” „Nie dla siebie żyjesz, nie dla siebie posiadasz.” To pytanie powraca jak refren i wydaje się osią utworu. W tekście - nie chodzi tylko o rzeczy materialne, lecz o całe życie przeżywane pod cudze spojrzenia... Pozdrawiam serdecznie