Podróż ku wiecznośći

Podróż ku wiecznośći Wszyscy żyjemy między momentem a wiecznością eteryczny dzień miesza się z egzystencjalną nocą zagubione gwiazdy odbijają się w ślepych oczach trzymając grzywę słońca jedziemy na oklep czasem ciepłe promienie wskazują drogę by ją potem znowu ukryć w kieszeni losu szalony przewodnik kieruje w stronę światła którego jeszcze nie widać na horyzoncie czas i przestrzeń to dziecinna błahostka kapryśna i nieczuła śmiejąca nam się w twarz w krzywym zwierciadle odbija się przyszłość tragikomiczna teatralna sztuka przeznaczenia nie znamy siebie samych ziarenek zagubionych posianych w jałowej glebie z nadzieją że gdy już z nas coś wyrośnie dojrzejemy do wieczności

Napisz do autora « poprzedni ( 226 / 1012) następny » Toyer dodany: 2019-03-27, 09:57:43 typ: inne wyświetleń (166) głosuj (3)

GeliuszwAtenach	2019.03.28; 00:12:33
Teologowie radykalni, na przykład P. van Buren, uważali za prawdę, iż współczesnym ludziom nie jest potrzebna hipoteza Pana Boga; wiersze jak Twój przeczą owej nauce, mówiąc o tęsknocie wykraczającej poza doczesność, o tęsknocie za wiecznym szczęściem i o tęsknocie za Panem Bogiem. ----------------------------------------------------------------- + od Geliusza.

GeliuszwAtenach	2019.03.28; 00:07:28
Teologowie radykalni, na przykład P. van Buren, uważali za prawdę, iż współczesnym ludziom nie jest potrzebna hipoteza Pana Boga; wiersze jak Twój przeczą owej nauce, mówiąc o tęsknocie wykraczającej poza doczesność, o za wiecznym szczęściem i o tęsknocie za Panem Bogiem. ----------------------------------------------------------------- + od Geliusza.

lucja.haluch	2019.03.27; 18:38:31
Zadumany wiersz...miewam takie chwile...Podoba.Plus+ Pozdrawiam serdecznie...

wiewióra	2019.03.27; 17:09:47
obyśmy dojrzeli do wieczności

TESSA	2019.03.27; 10:39:22
podoba mi się porównanie nas do ziarna. więc siejmy się w strofy, które dadzą piękne plony...hej!