Po schodach ku tęczy z Natalią

Po schodach ku tęczy z Natalią Zygmunt Jan Prusiński PO SCHODACH KU TĘCZY Z NATALIĄ Natalii Pruskiej W topię w tobie lekarstwo - na kilka dni by znowu powrócić, z nowym wierszem erotycznym po schodach do Pani Tęczy! Przybliż się na dotyk - jak kamień zakochany w ziemi jest wdzięczny. Przybliż się głębiej bym mógł masować ciało od nóg do piersi. Nostalgia za pięknym ciałem, by umieć go kochać z pietyzmem. Zaskarbię w tobie ruchy drzewa na wietrze - dostąpisz energii w soczystych ruchach liści. Kiedy zmęczenie owinie cię pajęczyną, umyję ci nogi niewiasto. W poczynaniach bezradnej utopii, wyjdziemy z jednego brzegu na drugi brzeg. Wiersz z książki "Noce pod parasolami" Muza https://static.jpg.pl/static/photos/348/348891/5ccf5a17c7ab0c622162339be7788cae_normal.jpg Autor ZJP https://m.salon24.pl/4d0dc1e3a1f84480006c5deec7e6dc39,860,0,0,0.jpg

Napisz do autora « poprzedni ( 2213 / 2716) następny » zygpru1948 dodany: 2022-02-07, 00:13:57 typ: przyroda wyświetleń (292) głosuj (86)

zygpru1948	2022.02.07; 06:21:11
Pisarz Karol Zieliński z Krakowa

zygpru1948

2022.02.07; 00:24:33

Odcinek 5 - O Powstaniu Styczniowym 1863 Na Kresach panami wsi byli polscy szlachcice, którzy rozkupili majątki po Radziwiłłach, Pacach, Sanguszkach etc., (o czym dokładniej będzie poniżej), natomiast wsie były etnicznie litewskie, białoruskie bądź ukraińskie. Chłopi odrabiali pańszczyznę natomiast cała infrastruktura, całe fachowe zarządzanie majątkami było w rękach żydowskich specjalistów od sprzedaży płodów rolnych, od pędzenia spirytusu, od handlu drzewem etc. Nawet nic się nie zmieniło po 1879 roku, kiedy na podstawie tzw. „ustaw majowych” , hr. Ignatiewa, Aleksander III zabronił Żydom osiedlania się na wsi. Otóż twierdzenie, że Żydom nie wolno się było osiedlać w zaborze rosyjskim na wsi jest o tyle nieprawdziwe, że nie było absolutnie przestrzegane, przez nikogo. Wprowadzenie w życie na serio „praw majowych” groziło kryzysem ekonomicznym – ponieważ zabraniały wszelkiego nowego osiedlania się Żydom na wsi, tak że każdy izraelita , który z jakiejkolwiek przyczyny opuścił swoją dotychczasową siedzibę, karczmę, młyn, folwark, gorzelnię, garbarnię, tartak… musiał się przenieść do miasta lub formalnie wyznaczonego miasteczka, drugiej strony unieważniano wszystkie kontrakty dzierżawne (zarejestrowane w sądzie) nie tylko na obiekty rolne ale nawet na wielkie obiekty przemysłowe mające siedzibę poza granicami miast. Przewidywany krach z tego powodu nie nastąpił, bo szlachta wchodziła z Żydami w normalne stosunki gospodarcze i prawne na podstawie zwykłych umów o plenipotencji i pełnomocnictw. Co ciekawe, owe „ustawy majowe”, obowiązujące w zaborze rosyjskim przetrwały, formalnie, w II RP do 1926 r. niezauważone przez sejmy centrolewu, Witosa i PPSu. Dopiero po przewrocie majowym, sejm się połapał, że istnieje takie kuriozum, tolerowane gdzieś w zakamarkach przepisów przejściowych, które obowiązywały zaraz po odzyskaniu niepodległości. Piszę o tym dlatego, żeby prostować fałszywe wyobrażenia o historii stosunków polsko-żydowskich i obalać mity. Dzisiejsze wsie polskie w obrębie Wilna lub Grodna są pozostałością XIX wiecznej, drobnej szlachty szaraczkowej, która schłopiała. Ale to tylko pół prawdy, bo nie wszyscy szlachcice po odebraniu im klejnotu wskutek Konstytucji 3-Maja schłopiali, lecz znakomita cześć tych biedniaków bez ziemi przystała po dworach posesjonatów za oficjalistów i folwarcznych ekonomów, pilnujących przy odrabianiu pańszczyzny chłopów. Zresztą w czasie II RP osiedlano na Kresach wiele tysięcy polskich rodzin w ramach tworzenia wsi wojskowych, ale tej warstwy, w opisie tła wybuchu powstania 1863, nie biorę pod uwagę. Druga połowa prawdy jest taka, że wsie polskie, z włościanami które dzisiaj określamy jako polskie, np. na Wileńszczyźnie, pierwotnie wcale nie były polskimi i nie składały się z Polaków. Były to wsie litewskie, które zostały spolszczone. Litewscy chłopi, którzy chcieli żyć trochę lepiej niż ich „dzicy” pobratymcy, pozbawieni literackiego języka (o czym pisze Miłosz, że ojciec Litwin wstydził się przy synu odzywać po litewsku, żeby go nie kompromitować), zaczynali naukę polskiego uczestnicząc w polskich nabożeństwach. Trzeba zaznaczyć, że los pańszczyźnianego chłopa w Litwie i na Kresach różnił się o niebo, na korzyść Kresów, od losu chłopa w Koronie. Szlachta w Kornie traktowała swych chłopów jak bydło, natomiast, świadectwa mówią, na Kresach traktowano ich jak ludzi. Oczywiście nie przez wszystkich polskich panów i nie wszędzie. Relitwinizacja chłopa polskiego ma Litwie nastąpiła dopiero w czasie pierwszej wojny światowej, również za sprawą biskupa Matulewicza, który namawiał polskich katolików do przejścia na litewskość. Nie sposób, żebym tu wdawał się w szczegóły, zainteresowanych lub wątpiących odsyłam do literatury fachowej i pamiętników. Nawet to, ze długi czas, od do końca XIX w. język litewski i białoruski, którym rozmawiali chłopi, uważano za gwarę powstałą z języka polskiego i rosyjskiego, co było niesłuszne, ale takie wrażenie można było odnieść dlatego, że chłopstwo w tych językach używało około 30% zarówno słów rosyjskich jak i polskich, a różnorodność miejscowych odmian była tak duża, że Litwin z okręgu wileńskiego nie mógł się porozumieć z Litwinem z kowieńszczyzny. Nie mówiąc już o problemie żmudzińskim i języku żmudzinów w historii powstania Litwy i trwania Wielkiego Księstwa Litewskiego. Zdaje się długie wieki na Rusi było tak, że każdy rozmawiał jak umiał i wszyscy byli zadowoleni. Przecież Kiejstutowa, żmudzińska Litwa (jako kontynuacja wielkiego księstwa wielko-ruskiego i włodzimierskiego), przed przymusowym ochrzczeniem kilku bojarskich rodzin, nie była ani katolicka ani prawosławna, więc gdzież jej tam do jakiegoś starocerkiewnego języka, gdy wilki tyłkami szczekały? Opublikowano: 8 marca 2013, 23:09

zygpru1948

2022.02.07; 00:19:04

Zygmunt Jan Prusiński TWOJE BIODRA TAŃCZĄ ZE MNĄ Motto: "A włosy tańczą na mojej głowie kołysane przez wiatr" - Sylwia Żwirska - Taneczne życie beztroskie jak wiatrowy świt. Otwierasz okna wchłaniasz powietrze i myśli o mnie, gdzie teraz jestem. Zmagam się w swojej poezji, układam intymną bibliotekę o naszej gościnie na ziemi. Twoje biodra tańczą ze mną - rozklejam z kory tajemnice. Dopisuję resztę słów białych w lustrzanej poświacie. Księżniczko białych ołtarzy, wszedłem w ciebie jak w lustro! 13.9.2011 - Ustka Wtorek 9:31 TWOJE BIODRA TAŃCZĄ ZE MNĄ Motto: "A włosy tańczą na mojej głowie kołysane przez wiatr" - Sylwia Żwirska - Taneczne życie beztroskie jak wiatrowy świt. Otwierasz okna wchłaniasz powietrze i myśli o mnie, gdzie teraz jestem. Zmagam się w swojej poezji, układam intymną bibliotekę o naszej gościnie na ziemi. Twoje biodra tańczą ze mną - rozklejam z kory tajemnice. Dopisuję resztę słów białych w lustrzanej poświacie. Księżniczko białych ołtarzy, wszedłem w ciebie jak w lustro! 13.9.2011 - Ustka Wtorek 9:31 Wiersze z książki „Kobieta białych luster”

zygpru1948	2022.02.07; 00:16:58
Ze swoimi czterema wielbłądami - Jacques Brault ... Ze swoimi czterema wielbłądami Don Pedro z Alfarabiera Podziwiał świat i go przemierzał Zrobił to za co i ja się wziąłbym Gdybym posiadał cztery wielbłądy Jacques Brault przekład: Edward Stachura

zygpru1948

2022.02.07; 00:15:33

Patrzcie na nasze dłonie... - Jacques Brault *** Patrzcie na nasze dłonie czerwone białe w zimie, w lecie zawsze same Ściskają inne dłonie ale i te są samotne zawsze samotne Nasze ręce nigdy nie były naprawdę nasze tak aby pieścić ciało po prostu zdobywać coś pomiędzy ziemią i niebem kobietą i mężczyzną Ja tutaj jestem tylko dłonią drzewa dłonią wody ruchliwej i śpiewnej ale smutnej z wieczora bo nie ma łona które by ją ukołysało do snu Nie mamy rąk ale zabiliśmy Indian groziliśmy pięścią naszym ciemiężcom to jest nasza żałoba to jest nasza zmaza Nie mamy innej dłoni jak tylko tę dziką ogromną krainę która trzyma nas przygwożdżonych do bieguna ... Jacques Brault tłum. Maciej Szybist

zygpru1948

2022.02.07; 00:14:48

Teraz oto jestem rozpaczliwie wolny... - Jacques Brault *** Teraz oto jestem rozpaczliwie wolny i naiwny lecz wiedząc to o, radości o, nędzo żaden wyróżniający znak prócz tego rozdzierający serce uśmiech przeznaczony dla nikogo piana mojej miłości dla twoich ust wkrótce trawy krótkie wyszczerbiona motyka nie mówmy już o tym pełne szufle słów itd. dokonać końca odnajdziemy się u Syriusza ta sama galaktyka ta sama wieczność czas drży tuż tuż i oto masz już się dokonało lub prawie Jacques Brault przeł: Edward Stachura