Po dwóch stronach rzeki

Po dwóch stronach rzeki Po dwóch stronach rzeki stoję i patrzę na wodę, która niesie obrazy przeszłości twoje spojrzenie z drugiego brzegu drży jak echo niespełnionej odpowiedzi rzeka oddziela czy naprawdę dzieli? czy może uczy że bliskość istnieje nawet w rozstaniu? kamień wrzucony w nurt nie pyta o kierunek po prostu tonie w głębi tak samo jak my w pytaniach bez końca czy kiedykolwiek znajdziemy most czy tylko nauczymy się rozmawiać milczeniem przez szum wody? a może rzeka nie ma brzegów tylko my je tworzymy by zrozumieć że tęsknota też jest drogą?

Napisz do autora « poprzedni ( 568 / 739) następny » ennio74 dodany: 2026-01-11, 00:01:42 typ: życie wyświetleń (107) głosuj (13)

Boreas	2026.01.11; 23:07:32
Moim zdaniem to bardzo mądry wiersz, zabieram go do siebie, myślę, że zawartą w nim idee i mądrość wykorzystam w mojej wypowiedzi. Pozdrawiam z +

dlaumoR.	2026.01.11; 22:16:56
...tak samo jak my w pytaniach bez końca... Dzisiaj posłucham sobie płyty Pink Floyd "Niekończąca się rzeką" Będzie bardzo pasować nastrojowo i przemyśleniowo... Pięknie napisane Miłego wieczoru życzę :)

andrew	2026.01.11; 16:49:05
Ładnie Pozdrawiam serdecznie Miłego popołudnia

lucja.haluch	2026.01.11; 16:26:12
Świetny wiersz. O mosty bywa nieraz bardzo trudno. Plus+ Pozdrawiam serdecznie. Uroczego wieczoru...

Toyer	2026.01.11; 10:28:24
Rzeka bez brzegu wywołuje tęsknotę - lecz zawsze można znaleźć drogę -przepłynąć rzekę w łódce +

Bary	2026.01.11; 10:21:20
To wiersz refleksyjny że tęsknota też jest drogą rozmawiać milczeniem Pozdrawiam serdecznie (7+)

Anna z	2026.01.11; 09:32:43
Świetny wiersz!+6 Zabieram do ulubionych Pozdrawiam serdecznie

Halinka	2026.01.11; 09:25:10
Dobry +(5)

Amber N	2026.01.11; 08:54:40
Tęsknota jest mostem....łączącym dwa serca. Pozdrawiam, miłego dnia + (4)

wiewióra	2026.01.11; 08:02:58
Biorę do ulubionych piękny i prawdziwy bardzo ten Twój wiersz

Pióro Amora	2026.01.11; 06:55:02
Twój wiersz to dojrzała, pełna spokoju liryka refleksyjna. Pozdrawiam +++ (2)

Super-Tango

2026.01.11; 00:08:40

To bardzo spokojny, kontemplacyjny wiersz, który operuje prostym, ale nośnym symbolem rzeki jako granicy między ludźmi, emocjami i doświadczeniami. Minimalistyczna forma dobrze współgra z treścią — krótkie wersy i pytania bez jednoznacznych odpowiedzi wzmacniają poczucie zawieszenia i tęsknoty. Szczególnie poruszające jest zestawienie fizycznego oddalenia z próbą „rozmowy milczeniem”, bo pokazuje bliskość, która istnieje mimo braku kontaktu. Wiersz nie narzuca interpretacji, raczej zaprasza do osobistej refleksji nad rozstaniem, niedopowiedzeniem i tym, że granice często rodzą się w nas samych. Całość jest spójna, subtelna i zostawia po sobie ciche, ale trwałe echo.+) Pozdrawiam serdecznie