PERŁANE CUDEŃKA

PERŁANE CUDEŃKA spis pieśni 1. Diamentowa kolia (pajęczyna po deszczu) 2. Perły poranka (rosa na trawie) 3. Naszyjnik dla paproci 4. Łzy świerkowych gałązek 5. Złoty haft motyla 6. Koronka utkanych mgieł 7. Szmaragdowy mech 8. Sekret muszli 9. Pieśń kropli 10. Kiedy las zakłada perły 11. Srebrna nić księżyca 12. Jubiler zwany Deszczem 13. Oczy pełne zachwytu 14. Perłane cudeńka (finał albumu) PERŁANE CUDEŃKA . Liryczny album o najpiękniejszych klejnotach natury Nie z drogocennych kamieni, lecz o chwil, które natura nawleka na nić czasu. Każda pieśń jak jedną perła – osobny zachwyt, a razem naszyjnik utkany z ciszy, światła i wdzięczności. . Motto: . Perłowe łzy Nie wszystkie łzy rodzą się z bólu. Są takie, które wypływają z zachwytu. Kiedy świt zawiesza rosę na pajęczej nici. Kiedy motyl otwiera skrzydła jak modlitewnik światła. Kiedy mech uczy pokory, a deszcz cierpliwie nawleka diamenty na gałęzie drzew. Wtedy oczy stają się źródłem. Nie płaczą. One tylko nie potrafią pomieścić piękna. I dlatego rodzą się perłowe łzy. Bo są chwile, których serce nie umie wypowiedzieć. Potrafi je jedynie... wypłakać światłem. . J.G. ________________________________________ Prolog – Perły poranka Nie wszystkie perły rodzą się w głębinach mórz. . Niektóre dojrzewają na cienkiej pajęczej nici, na źdźble trawy, na skrzydle ważki, na płatku róży i w oczach człowieka, który jeszcze umie się zatrzymać. . Ten album nie jest szkatułką z klejnotami. . Jest spacerem przez świat, w którym każda kropla deszczu może stać się diamentem, a każda chwila — wiecznością. . Zapraszam Cię do ogrodu, gdzie jubilerem jest natura, a światło nawleka perłane cudeńka na nić naszego zachwytu. ________________________________________ I. DIAMENTOWA KOLIA (Pajęczyna po deszczu) Motto „Deszcz nie ozdabia świata. On tylko odsłania klejnoty, które od zawsze czekały na światło.” ________________________________________ Zwrotka I . Jeszcze przed chwilą zwyczajna, cieniutka jak szept wśród drzew, pajęcza nić, prawie niewidzialna, tańczyła z porannym tchem. . Aż przyszedł deszcz – cichy jubiler, co nie zna szkatuł ni krat. Na każdej nitce zawiesił diament, rozświetlił cały świat. . Refren . Diamentowa kolio poranka, utkana z rosy i letnich mgieł, na cienkiej nici zachwytu niesiesz najpiękniejszy śpiew. . Nie ma bogactwa większego niż światło zamknięte w łzie. Bo najcenniejsze klejnoty natura rozdaje bez słów. . ________________________________________ Zwrotka II . Nie było złota ni srebra, nie było królewskich sal. Las tylko w ciszy oddychał, a niebo zniżało swój dar. . Każda kropelka jak perła, każda odbijała świt. Jakby sam Stwórca nawlekał nadzieję na pajęczą nić. . Refren . Diamentowa kolio poranka, utkana z rosy i letnich mgieł, na cienkiej nici zachwytu niesiesz najpiękniejszy śpiew. . Nie ma bogactwa większego niż światło zamknięte w łzie. Bo najcenniejsze klejnoty natura rozdaje bez słów. . ________________________________________ Mostek . Kto biegnie — zobaczy tylko deszcz. . Kto przystanie — ujrzy królewską kolię. . Kto zachwyci się choć raz — odtąd będzie nosił ją w swoim sercu. . ________________________________________ Finał . A kiedy wiatr porwie pajęczynę, nie zniknie jej blask. Bo prawdziwe klejnoty nie wiszą na szyi. . One mieszkają w oczach człowieka, który umie powiedzieć: . „Jak piękny jest świat…” . ________________________________________ Refren . Diamentowa kolio poranka, z deszczowych utkanych pereł, uczysz mnie każdego świtu, że cud nie potrzebuje słów. . Wystarczy otworzyć serce, zatrzymać na chwilę czas… A zwykła pajęcza nić stanie się najpiękniejszym naszyjnikiem świata. J.G. II. PERŁY PORANKA (Rosa na trawie) Motto „Każdy poranek rozsypuje na trawie perły dla tych, którzy jeszcze wierzą, że cuda rodzą się po cichu.” ________________________________________ Zwrotka I . Noc odeszła boso z łąki, zostawiając srebrny ślad. Na źdźbłach trawy rozsypała garść przejrzystych, cichych gwiazd. . Każda kropla drży jak serce, które pierwszy ujrzało świt. Każda niesie w swoim wnętrzu nieba błękit, światła nić. . Refren . Perły poranka, na zielonej trawie śpią. Całują światło, zanim słońce weźmie je w dłoń. . Perły poranka, chwilo piękna, zostań tu. Niech moje serce nauczy się twojego cudu. . .________________________________________ Zwrotka II . Nie potrzeba wielkich skarbców, by bogatszym stać się dziś. Wystarczy schylić się nad trawą, zobaczyć, jak oddycha świt. . Każdy listek niesie światło, każdy płatek święci blask. Jakby ziemia przez tę rosę szeptała: „Nie bój się... trwaj.” . Refren . Perły poranka, na zielonej trawie śpią. Całują światło, zanim słońce weźmie je w dłoń. . Perły poranka, chwilo piękna, zostań tu. Niech moje serce nauczy się twojego cudu. . ________________________________________ Mostek . Jedna kropla wystarczy, by odbić całe niebo. Jedna chwila zachwytu, by odmienić cały dzień. . Tak niewiele... a tak wiele. . ________________________________________ Zwrotka III . Gdy południe je zabierze, nie zapłaczę ani raz. Bo najpiękniejsze są te dary, które przychodzą tylko na czas. . One uczą mnie pokory, wdzięczności za każdy dzień. Bo kto umie kochać rosę, ten pokocha cały świat. . ________________________________________ Refren . Perły poranka, na zielonej trawie lśnią. Każda jest pieśnią, którą śpiewa cicho dom. . Perły poranka, zanim znikną pośród dnia, pozostawią w moim sercu światło, którego nie zabierze czas. . ________________________________________ Epilog . A kiedy ostatnia kropla uniesie się ku słońcu, zrozumiem, że perły nie zniknęły. . Stały się światłem. . I zamieszkały w moim spojrzeniu. . J.G. III. NASZYJNIK DLA PAPROCI (Pieśń leśnego poranka) „Paprocie nie noszą złota. Każdego świtu las obdarowuje je naszyjnikiem z pereł rosy.” ________________________________________ Zwrotka I . Jeszcze śpi zielona paproć pod sklepieniem starych drzew. Noc otuliła ją ciszą, kołysanką leśnych mgieł. . A gdy świt uchylił niebo, przyszedł boso między knieje, i na każdym listku cicho perłę rosy zawiesił. . Refren . Naszyjnik dla paproci upleciony z kropli dnia, las go niesie w swoich dłoniach, jak najczulszy, pierwszy dar. . Niech zabrzmi pieśń zielonych liści, niech rozkwitnie leśny chór. Bo najpiękniejsze są klejnoty, których nie zna żaden dwór. . ________________________________________ Zwrotka II . Nie zazdrości róży blasku, ani lilii białych szat. Jej królestwem jest półmrok lasu, gdzie najwolniej płynie czas. . Każda kropla jest modlitwą, każdy listek cichym snem. Jakby ziemia całowała swoje dzieci kroplą łez. . Refren . Naszyjnik dla paproci upleciony z kropli dnia, las go niesie w swoich dłoniach, jak najczulszy, pierwszy dar. . Niech zabrzmi pieśń zielonych liści, niech rozkwitnie leśny chór. Bo najpiękniejsze są klejnoty, których nie zna żaden dwór. . ________________________________________ Mostek . W głębi lasu nikt nie klaszcze. . Nikt nie woła: „Jakże pięknie!” . A jednak każdego świtu powstaje tam najwspanialszy koncert świata. . Śpiewają krople, paprocie i cisza. . ________________________________________ Zwrotka III . Przyklęknąłem przy paproci, by posłuchać, jak trwa dzień. Usłyszałem w kropli rosy cichy oddech lasu, tchnienie ziem. . Nie zabrałem ani jednej, choć błyszczały niby skarb. Piękno rośnie najpełniejsze tam, gdzie wolne umie trwać. . ________________________________________ Refren . Naszyjnik dla paproci, dla zielonych leśnych snów. Niech przypomni każdemu sercu, że świat utkany jest z cudów. . Bo wystarczy uklęknąć w ciszy, otworzyć zachwytu drzwi, aby ujrzeć, jak natura pisze perłami swoje dni. . ________________________________________ Epilog . I odtąd wiem... Las nie potrzebuje pałaców. Paproć nie potrzebuje korony. Wystarczy jedna kropla rosy, aby stała się królową poranka. . J.G. IV. ŁZY ŚWIERKOWYCH GAŁĄZEK (Pieśń o pamięci lasu) Motto „Są łzy, które nie oznaczają smutku. Są łzy, którymi las dziękuje za kolejny świt.” ________________________________________ Zwrotka I . Świerk wyciągnął ku niebiosom ramion zielonych cichy splot. Całą noc rozmawiał z wiatrem, z gwiazdą, z mgłą i z pieśnią noc. . A gdy świt zapukał światłem, na gałązkach błysnął cud — jakby każda łza poranka niosła w sobie złoty nurt. . Refren . Łzy świerkowych gałązek lśnią jak perły pośród dnia. Nie są bólem, lecz wdzięcznością, którą niesie każda z nich. . Las nie płacze z samotności, las pamięta każdy świt. Każda kropla jest modlitwą, każda błyszczy niczym hymn. . ________________________________________ Zwrotka II . Ile zim już przeszło tędy, ile burz poruszył czas? Świerk w korzeniach przechowuje dawnych wiosen cichy blask. . Każdy słój jest opowieścią, każda igła zna swój los. A na końcach smukłych gałązek światło śpiewa kroplą ros. . Refren . Łzy świerkowych gałązek lśnią jak perły pośród dnia. Nie są bólem, lecz wdzięcznością, którą niesie każda z nich. . Las nie płacze z samotności, las pamięta każdy świt. Każda kropla jest modlitwą, każda błyszczy niczym hymn. . ________________________________________ Mostek . Przytuliłem pień świerkowy. Nie powiedział ani słowa. A jednak usłyszałem najpiękniejszą opowieść — że siła nie krzyczy. Rośnie. Cicho. ________________________________________ Zwrotka III . Jeśli kiedyś łza popłynie po policzku w trudny dzień, niech przypomni świerk w milczeniu, jak przemienia smutek w pieśń. . Bo i serce, niczym drzewo, po każdej burzy mocniej trwa. Nawet łza, gdy spotka światło, staje się perłą dobra. . ________________________________________ Refren . Łzy świerkowych gałązek, najcichszy z leśnych świętych śpiewów. Każda kropla niesie pamięć, każda niesie nowy dzień. . Niech i moje serce umie tak jak świerk ku niebu wzrastać, aby nawet przez łzy świata odnajdywać światło i łaskę. . ________________________________________ Epilog Kto spojrzy na świerk o świcie, zobaczy krople. Kto spojrzy sercem, ujrzy lata zapisane w jednej błyszczącej łzie. I zrozumie, że drzewa także pamiętają. . J.G. ________________________________________ V. ZŁOTY HAFT MOTYLA (Pieśń o skrzydłach światła) Motto „Motyl nie niesie na skrzydłach ciężaru świata. Niesie jego najdelikatniejsze światło.” ________________________________________ Zwrotka I . Poranek rozwinął skrzydła, na łące czekał już kwiat. Przyleciał motyl po cichu, niosąc na skrzydłach blask. . Jakby promienie słońca igłą ze złota i mgieł wyhaftowały na jedwabiu najpiękniejszy świata śpiew. . Refren . Złoty haft motyla tańczy pośród letnich traw. Każde skrzydło jest piosenką, każdy oddech – Boży dar. . Nie zatrzymuj jego lotu, nie zamykaj w dłoniach dnia. Piękno żyje najpełniej wtedy, gdy jest wolne niczym wiatr. . ________________________________________ Zwrotka II . Dotknął płatków polnych maków, musnął dzwonki leśnych łąk. A kwiaty w cichym zachwycie odpowiadały mu swą pieśnią. . Nie miał korony z rubinów, ani szat utkanych z gwiazd. Wystarczyły barwy lata, by królem ogrodów się stał. . Refren . Złoty haft motyla tańczy pośród letnich traw. Każde skrzydło jest piosenką, każdy oddech – Boży dar. . Nie zatrzymuj jego lotu, nie zamykaj w dłoniach dnia. Piękno żyje najpełniej wtedy, gdy jest wolne niczym wiatr. . ________________________________________ Mostek . Kto patrzy tylko oczami, ujrzy motyla. . Kto patrzy sercem, zobaczy, . jak światło uczy się latać. . ________________________________________ Zwrotka III . Może każdy z nas jest skrzydłem, które czeka na swój świt. Może dobro, czułość, miłość haftują w nas złotą nić. . Więc gdy spotkasz dziś motyla, nie pytaj, dokąd niesie dzień. Podziękuj za tę krótką chwilę, która pozostanie jak sen. . ________________________________________ Refren . Złoty haft motyla pozostanie w sercu mym. Choć odleci ponad łąki, jego światło będzie w nim. . Bo najpiękniejsze są te chwile, których zatrzymać się nie da. One uczą nas, że życie jest najcenniejszą z pereł. . ________________________________________ Epilog . Motyl nie zostawia śladów na ziemi. Zostawia je w ludzkim sercu. Jednym muśnięciem skrzydeł potrafi przypomnieć, że piękno nigdy nie waży wiele... a znaczy całe życie. . J.G. ________________________________________ VI. KORONKA UTKANYCH MGIEŁ (Pieśń o ciszy poranka) Motto „Mgła nie zasłania świata. Ona haftuje na nim ciszę.” ________________________________________ Zwrotka I . Przyszła mgła na białych stopach, lekka niczym ciepły sen. Niosła ciszę ponad łąki, nad strumieniem i wśród drzew. Tkaczka świtu, niewidzialna, splotła srebrną, miękką nić. Z niej utkane delikatnie koronki milczących chwil. . ________________________________________ Refren . Koronka utkanych mgieł, na ramionach śpiącej ziemi. Każda nitka szepce cicho: „Zostań jeszcze… nie śpiesz się.” . . Koronka utkanych marzeń, biały welon nowego dnia. Kto nauczy się jej słuchać, ten odnajdzie własny świat. .. ________________________________________ Zwrotka II . Las zamilkł jak stara świątynia, ptaki wstrzymały pierwszy śpiew. Nawet wiatr zdjął swoje skrzydła, by nie zbudzić cichych drzew. .. Tylko rosa, jak paciorki, drżała na zielonych źdźbłach traw. A poranek, niczym malarz, z mgły wyczarował świat. .. ________________________________________ Refren . Koronka utkanych mgieł, na ramionach śpiącej ziemi. Każda nitka szepce cicho: „Zostań jeszcze… nie śpiesz się.” . Koronka utkanych marzeń, biały welon nowego dnia. Kto nauczy się jej słuchać, ten odnajdzie własny świat. . ________________________________________ Mostek . Nie wszystko, co piękne, musi być wyraźne. . Są cuda, które mieszkają pomiędzy światłem a ciszą. . Tam właśnie rodzi się zachwyt. . ________________________________________ Zwrotka III . Gdy słoneczne dłonie świtu rozplotą delikatny splot, mgła odpłynie ponad pola, jak cichutki biały lot. . Lecz zostawi w sercu pamięć, jak koronki miękki ślad, że najczystsze piękno świata nie potrzebuje wielu barw. . ________________________________________ Refren . Koronka utkanych mgieł, najsubtelniejszy dar poranka. Jest jak modlitwa bez słowa, jak oddech Boga pośród traw. . Niech otuli moje myśli, niech wyciszy każdy lęk. Bo kto umie kochać ciszę, ten usłyszy serce Ziemi. . ________________________________________ Epilog . Mgła nie znika. Ona tylko oddaje miejsce światłu. Tak samo cisza nie odchodzi. Pozostaje w człowieku, który choć raz usłyszał jej pieśń. . J.G. VII. SZMARAGDOWY MECH (Pieśń o pokorze lasu) Motto „Nie wszystko, co wielkie, rośnie wysoko. Czasem najpiękniejsze życie dojrzewa tuż przy ziemi.” ________________________________________ Zwrotka I . W cieniu starych, smukłych świerków, gdzie milczenie zapuściło dom, szmaragdowy mech rozściela najłagodniejszy świata koc. . Nie zabiega o spojrzenia, nie wyciąga ku niebu rąk. Rośnie cicho, wierny ziemi, niosąc lasu miękki ton. . ________________________________________ Refren . Szmaragdowy mechu leśny, zielona modlitwo dnia, uczysz serce, że pokora najpiękniejszy niesie blask. . Nie w koronie, nie na szczycie, lecz najbliżej źródeł trwasz. Tam, gdzie cisza mówi szeptem, odnajduję własny świat. . ________________________________________ Zwrotka II . Każdy kamień otulasz troską, każdy korzeń dobrze znasz. Jakbyś zszywał miękką nicią to, co poranił kiedyś czas. . Na twych listkach śpią kropelki, jak szmaragdy pośród dnia. Las je chowa niby skarby, których nikt nie będzie miał. . ________________________________________ Refren . Szmaragdowy mechu leśny, zielona modlitwo dnia, uczysz serce, że pokora najpiękniejszy niesie blask. . Nie w koronie, nie na szczycie, lecz najbliżej źródeł trwasz. Tam, gdzie cisza mówi szeptem, odnajduję własny świat. .________________________________________ Mostek . Usiadłem na miękkim mchu. Las niczego nie tłumaczył. . A jednak zrozumiałem, . że ziemia też potrafi przytulać. . ________________________________________ Zwrotka III . Kiedy ścieżka staje się twarda i kamienie ranią krok, przypominam sobie mech leśny i jego zielony spokój. . Nie zwycięża siłą ani hałasem, nie potrzebuje wielkich słów. Jest jak dobro, które wzrasta w ciszy prostych, zwykłych dni. . ________________________________________ Refren końcowy . Szmaragdowy mechu leśny, najwierniejszy przyjacielu drzew, niech i moje serce stanie miękkim domem dla nadziei. . Bo największe skarby świata nie błyszczą w królewskich salach. Rosną cicho przy korzeniach, gdzie pokora spotyka światło. . ________________________________________ Epilog . Nie zapamiętałem wysokości drzew. . Zapamiętałem miękkość mchu. . Bo czasem to, co najniższe, uczy człowieka najwyższej mądrości. . J.G. VIII. SEKRET MUSZLI (Pieśń o głosie morza) Motto „Muszla nie zatrzymała morza. Zachowała jedynie jego najpiękniejszy szept.” ________________________________________ Zwrotka I . Na brzegu, gdzie milkną fale, leżała muszla pośród skał. Nie błyszczała jak klejnot w słońcu, a jednak każdy ją poznawał. . Przyłożyłem ją do ucha, morze wróciło cicho znów. Jakby w małym sercu muszli mieszkał oddech dawnych mórz. . ________________________________________ Refren . Sekret muszli, cichy sekret, który zna przypływu śpiew. Uczy serce, że największe prawdy rodzą się w milczeniu fal. . Sekret muszli, biały domku, utkany z soli, światła, pian. Kto nauczy się cię słuchać, odnajdzie własny ocean. . ________________________________________ Zwrotka II . Każda fala coś zabiera, każda fala daje coś. Tak jak życie niesie ludzi między śmiechem a łzą. . Muszla niczego nie zatrzyma, nie zatrzyma biegu dni. Lecz zachowa pieśń głębiny, która nigdy nie ucichnie w niej. . ________________________________________ Refren . Sekret muszli, cichy sekret, który zna przypływu śpiew. Uczy serce, że największe prawdy rodzą się w milczeniu fal. . Sekret muszli, biały domku, utkany z soli, światła, pian. Kto nauczy się cię słuchać, odnajdzie własny ocean. . ________________________________________ Mostek . Morze mówi do każdego. Lecz nie każdy potrafi usłyszeć. Bo fale najpiękniejsze słowa zostawiają w ciszy. ________________________________________ Zwrotka III . Może każdy nosi w sobie taką muszlę pełną fal, gdzie wspomnienia, sny i miłość szepczą cicho pośród lat. . Trzeba tylko się zatrzymać, zamknąć oczy, zwolnić krok. Wtedy serce usłyszy morze, choć daleko będzie brzeg. . ________________________________________ Refren . Sekret muszli, wierny stróżu pieśni, której nie zna czas. Niech i we mnie pozostanie cichy oddech dawnych fal. . Bo najgłębsze oceany nie są tylko pośród mórz. One płyną przez człowieka, kiedy kocha, ufa, czuł. . ________________________________________ Epilog . Zabrałem muszlę. Nie po to, by posiadać morze. Lecz po to, aby pamiętać, że nawet najmniejsza rzecz potrafi przechować nieskończoność. . J.G. IX. PIEŚŃ KROPLI (Pieśń o tym, że małe może pomieścić nieskończoność) Motto „Jedna kropla nie zmienia świata. Ale potrafi odbić całe niebo.” ________________________________________ Zwrotka I . Urodziła się z obłoku, niosąc błękit w swoim śnie. Wiatr kołysał ją wysoko, zanim spadła cicho w zieleń. . Nie pytała, dokąd płynie, nie liczyła swoich dni. Wiedziała tylko, że jej drogą jest napoić spragnioną ziemię. . ________________________________________ Refren . Śpiewaj, kroplo, swoją pieśnią, co od wieków płynie w świat. W twoim sercu mieszka rzeka, w twoim blasku – nieba ślad. . Choć maleńka, choć przejrzysta, nosisz w sobie życia sens. Bo największe cuda świata rodzą się z najmniejszych miejsc. . ________________________________________ Zwrotka II . Na listku zatańczyła światłem, na pajęczynie lśniła jak perła. W źdźble trawy odnalazła ciszę, w płatku róży – zapach serca. . Potem spłynęła do strumienia, aby razem z innymi trwać. Bo nawet najmniejsza kropla wie, czym jest wspólnego nurtu znak. . ________________________________________ Refren . Śpiewaj, kroplo, swoją pieśnią, co od wieków płynie w świat. W twoim sercu mieszka rzeka, w twoim blasku – nieba ślad. . Choć maleńka, choć przejrzysta, nosisz w sobie życia sens. Bo największe cuda świata rodzą się z najmniejszych miejsc. . ________________________________________ Mostek . Nie pytaj, czy jesteś za mały. Zapytaj, czy potrafisz odbić światło. Bo jedna kropla wystarczy, aby słońce uśmiechnęło się do ziemi. . ________________________________________ Zwrotka III . Kiedy słońce uniosło kroplę na skrzydłach ciepłych letnich dni, nie zginęła... . Stała się chmurą, aby kiedyś znów powrócić pieśnią deszczu, rosą poranka, łzą wzruszenia i źródlaną wodą. . ________________________________________ Refren końcowy . Śpiewaj, kroplo, pieśń wieczności, która nie zna końca dróg. Raz jesteś rosą na paproci, raz deszczem pośród letnich pól. . Raz błyszczysz w oczach człowieka, gdy zachwyci go ten świat. Bo każda kropla niesie życie, a życie jest największym darem. . ________________________________________ Epilog . Kropla nigdy nie pyta, czy jest ważna. Po prostu spada. I tam, gdzie dotknie ziemi, rodzi się nowe życie. . J.G. X. KIEDY LAS ZAKŁADA PERŁY (Pieśń o królewskim poranku natury) Motto „Każdego świtu las ubiera się w perły. Nie po to, by zachwycać świat – lecz by podziękować za nowe światło.” ________________________________________ Zwrotka I . Jeszcze śpią zielone ścieżki, jeszcze noc tuli każdy liść. Lecz już świt otwiera szkatułkę pełną pereł utkanych z cisz. . Na paprociach, mchach i wrzosach, na pajęczynach cienkich jak sen, zawisł blask porannej rosy, jak królewski, świetlisty tren. . ________________________________________ Refren . Kiedy las zakłada perły, milkną nawet ptasie sny. Każde drzewo staje w świetle, jakby świętowało świt. . Nie potrzeba złota światu, ani koron pełnych gwiazd. Las najpiękniej jest ubrany, gdy go zdobi kropla dnia. . ________________________________________ Zwrotka II . Świerki prostują ramiona, brzozy przeglądają się w rosie. Dęby szepczą stare modlitwy, a wiatr rozwiesza światło w lesie. . Mech rozkłada miękkie dywany, paproć poprawia zielony welon. Każdy listek nosi na sobie perłę cichszą od westchnień. . ________________________________________ Refren . Kiedy las zakłada perły, każda gałąź śpiewa hymn. Nawet cisza ma dziś skrzydła, które unoszą nowy dzień. . Nie potrzeba ludzkich klejnotów, by bogactwo miało twarz. Wystarczy kropla na źdźble trawy, aby rozbłysnął cały świat. . ________________________________________ Mostek . Nie pytaj lasu, dlaczego każdego ranka tak pięknie się stroi. On nie stroi się dla siebie. On uczy człowieka, że wdzięczność jest najpiękniejszą ozdobą życia. . ________________________________________ Zwrotka III . Przystanąłem między drzewami, nie śmiałem zakłócić tej chwili. Nawet oddech stał się modlitwą, gdy promienie w kroplach lśniły. . I zrozumiałem bez słowa, czego uczy poranny las: że kto nosi światło w sercu, ten rozświetla każdy czas. . ________________________________________ Refren . Kiedy las zakłada perły, ziemia świętuje nowy dzień. Każda kropla staje się pieśnią, każdy promień – dobrym snem. . A ja idę leśną drogą bogatszy o jeden cud: że najpiękniejsze skarby świata rosną cicho... pośród drzew. . ________________________________________ Epilog . Nie było fanfar. Nie było oklasków. Tylko las, ubrany w perły, stał przed wschodzącym słońcem. I właśnie wtedy zrozumiałem, że piękno nigdy nie potrzebuje świadków. Wystarczy, że istnieje. . J.G. XI. SREBRNA NIĆ KSIĘŻYCA (Pieśń o świetle, które prowadzi przez noc) Motto „Księżyc nie rozprasza ciemności. On przędzie z niej srebrną nić nadziei.” ________________________________________ Zwrotka I . Gdy ucichły ptasie pieśni i zasnęły leśne drzewa, księżyc wyszedł ponad wzgórza, niosąc ciszę zamiast śpiewu. . Nie zapalał wielkich ognisk, nie rozjaśniał całych pól. Tylko cienką srebrną nicią zszywał niebo z ziemią znów. . ________________________________________ Refren . Srebrna nici księżyca, prowadź cicho poprzez mrok. Tam, gdzie milkną ludzkie słowa, niech przemówi światła głos. . Srebrna nici nadziei, utkana z gwiezdnego tchu, prowadź serce aż do świtu, nim obudzi się znów cud. . ________________________________________ Zwrotka II . Na jeziorze srebrne fale kołysały nocny czas. Każda gwiazda w ich zwierciadle odnajdywała własny blask. . Pajęczyny spały cicho, rosa śniła w kielichach traw. Nawet wiatr zwolnił oddechy, by nie zbudzić leśnych mar. . ________________________________________ Refren . Srebrna nici księżyca, prowadź cicho poprzez mrok. Tam, gdzie milkną ludzkie słowa, niech przemówi światła głos. . Srebrna nici nadziei, utkana z gwiezdnego tchu, prowadź serce aż do świtu, nim obudzi się znów cud. . ________________________________________ Mostek . Noc nie jest przeciwieństwem światła. Jest jego najwierniejszą strażniczką. Bo tylko noc potrafi pokazać, jak pięknie świeci jedna gwiazda. . ________________________________________ Zwrotka III . Jeśli kiedyś zbłądzę w życiu i zabraknie sił i dróg, niech mnie znajdzie blask księżyca, cichy jak modlitwy nurt. . Niech przypomni, że po zmroku rodzi się najczystszy świt, a nad każdą ludzką drogą ktoś od wieków przędzie nić. . ________________________________________ Refren . Srebrna nici księżyca, pozostań w sercu jak dobry sen. Niech prowadzi moje kroki, kiedy ciemność otuli dzień. . Bo kto ufa światłu nocy, ten nie zgubi swoich marzeń. Każda gwiazda jest obietnicą, że poranek znów nadejdzie. . ________________________________________ Epilog . Księżyc nie zostawia złotych koron. Zostawia srebrną nić, po której nadzieja wraca do serca. I dlatego noc nigdy nie jest ostatnim słowem. ‘ J.G. XII. JUBILER ZWANY DESZCZEM (Pieśń o artyście, który nie podpisuje swoich dzieł) Motto „Deszcz nie posiada pracowni. Jego warsztatem jest niebo, a klejnotami – krople światła.” ________________________________________ Zwrotka I . Przyszedł cicho ponad lasem, z pełnym światła srebrnym dzbanem. Nie przynosił złota, pereł, tylko krople utkane ranem. . Dotknął liści, traw i kwiatów, musnął pajęczyny splot. I w jednej chwili cały ogród zamienił w najpiękniejszy skarb. . ________________________________________ Refren . Jubiler zwany Deszczem nie zna ceny swoich dzieł. Każdą kroplą świat ozdabia, nie oczekując braw ni chwał. . Na zielonych dłoniach ziemi składa perły dzień po dniu. A kto spojrzy sercem w ciszy, ten odnajdzie ich bez liku. . ________________________________________ Zwrotka II . Na paproci zawiesił naszyjnik, na mchu szmaragdowy blask. Świerkom podarował łzy wdzięczności, motylowi złoty haft. . Mgłom wyhaftował koronki, muszli pozostawił śpiew. Każdej kropli dał zadanie, by odbiła niebo w sobie. . ________________________________________ Refren . Jubiler zwany Deszczem nie zna ceny swoich dzieł. Każdą kroplą świat ozdabia, nie oczekując braw ni chwał. . Na zielonych dłoniach ziemi składa perły dzień po dniu. A kto spojrzy sercem w ciszy, ten odnajdzie ich bez liku. . ________________________________________ Mostek . Nie pyta, czy ktoś zauważy. Nie pyta, czy ktoś podziękuje. Tworzy. Bo prawdziwy artysta wie, że piękno jest darem, a nie własnością. . ________________________________________ Zwrotka III . Kiedy odszedł za horyzont, słońce przejęło jego blask. Lecz na liściach i gałązkach pozostawił swój podpis. Nie atramentem, nie kamieniem, . lecz tysiącem błyszczących pereł, które jeszcze długo śpiewały światłem. . ________________________________________ Refren . Jubiler zwany Deszczem, mistrzu cichych wielkich spraw. Naucz także moje serce rozsypywać dobro w świat. . Niech jak kropla pośród ludzi niosę światło, nie swój cień. Bo najpiękniejsze są klejnoty, które rodzą się z dobroci. . ________________________________________ Epilog . Nazajutrz nikt już nie pamiętał samego deszczu. Pamiętano tylko świat, który po jego odejściu stał się piękniejszy. I może właśnie na tym polega największa sztuka — pozostawić po sobie więcej światła, niż zabrało się ze sobą. . J.G. XIII. OCZY PEŁNE ZACHWYTU (Pieśń o sercu, które nauczyło się widzieć) Motto „Najpiękniejszym zwierciadłem świata są oczy, które jeszcze potrafią się zachwycić.” ________________________________________ Zwrotka I . Przeszedłem ścieżką pośród lasu, gdzie deszcz rozsypywał swój blask. Pajęczyny lśniły perłami, rosa śpiewała pośród traw. . Motyl haftował złotem ciszę, mech otulał zmęczony krok. A ja szukałem wielkich cudów, choć mieszkały tuż obok. . ________________________________________ Refren . Oczy pełne zachwytu, najpiękniejszy dar od nieba. Widzą więcej niż spojrzenie, bo dostrzegają światła szept. . Oczy pełne zachwytu, niech nie gasną mimo lat. Bo kto umie kochać piękno, ten wciąż na nowo rodzi świat. . ________________________________________ Zwrotka II . Muszla szeptała pieśń o morzu, księżyc prządł srebrzystą nić. Las zakładał perły świtu, mgła uczyła cicho żyć. . Każdy kamień, każde źdźbło trawy, każdy listek miał swój głos. Dopiero wtedy zrozumiałem — świat od dawna śpiewał wprost. . ________________________________________ Refren . Oczy pełne zachwytu, najpiękniejszy dar od nieba. Widzą więcej niż spojrzenie, bo dostrzegają światła szept. . Oczy pełne zachwytu, niech nie gasną mimo lat. Bo kto umie kochać piękno, ten wciąż na nowo rodzi świat. . ________________________________________ Mostek . Nie zmienił się las. Nie zmienił się deszcz. Nie zmieniło się niebo. Zmieniło się moje serce. I dlatego wszystko stało się piękniejsze. ________________________________________ Zwrotka III . Dziś już nie liczę bogactw świata, nie zazdroszczę złotych bram. Noszę w sobie cichy ogród, który rozkwitł dzięki łzom. . Tam pajęczyna lśni jak kolia, tam kropla mieści cały wszechświat. Tam najmniejszy listek mówi: „Dziękuję, że umiesz patrzeć.” . ________________________________________ Refren końcowy . Oczy pełne zachwytu, prowadźcie mnie przez każdy dzień. Niech w zwyczajnym odnajduję najpiękniejszy życia sens. . Bo największy cud natury nie ukrywa się wśród drzew. On rozkwita w człowieku, który nauczył się zachwycać. . ________________________________________ Epilog . Pewnego dnia zrozumiałem, że świat nie stał się piękniejszy. To ja nauczyłem się widzieć. I od tej chwili każda kropla, każdy liść, każdy promień słońca stał się perłą. . J.G. XIV. PERŁANE CUDEŃKA . Finał albumu . Motto . „Świat każdego dnia rozsypuje przed nami swoje perły. Największym darem jest serce, które potrafi je podnieść.” ________________________________________ Zwrotka I . Z deszczu narodziła się kolia, z rosy – poranka cichy śmiech. Paproć włożyła naszyjnik zieleni, a świerk zachował wzruszeń szept. . Motyl złotem haftował lato, mgła koronkę niosła w dal. Mech rozścielił miękką ciszę, jak najwierniejszy leśny szal. . ________________________________________ Refren . Perłane cudeńka, na nici światła splata czas. Każda chwila jest klejnotem, który życie daje nam. Perłane cudeńka, pieśnią płyną przez ten świat. Kto nauczy się zachwytu, ten już nosi największy skarb. . ________________________________________ Zwrotka II . Muszla śpiewała głosem morza, kropla odbiła cały błękit. Las założył perły świtu, księżyc srebrną prządł swą nić. . Deszcz – cierpliwy mistrz jubiler – rozsiał dobro pośród drzew. A człowiek z oczami pełnymi światła odnalazł w zwyczajności sens. . ________________________________________ Refren . Perłane cudeńka, na nici światła splata czas. Każda chwila jest klejnotem, który życie daje nam. . Perłane cudeńka, pieśnią płyną przez ten świat. Kto nauczy się zachwytu, ten już nosi największy skarb. . ________________________________________ Mostek . Nie zabiorę z lasu ani jednej kropli rosy. Nie zerwę ani jednego liścia. Nie zamknę motyla w dłoniach. Zabiorę tylko wdzięczność. Bo ona jest najpiękniejszą pamiątką ze spotkania z naturą. . ________________________________________ Zwrotka III . Od tej chwili każde rano jest jak pierwsza życia pieśń. Każdy promień niesie dobro, każdy deszcz odnawia sens. . I wiem już, że największe skarby nie rodzą się w blasku sal. One mieszkają pośród świata, tam, gdzie serce umie trwać. . ________________________________________ Refren końcowy . Perłane cudeńka, niech rozbrzmiewa wasz cichy śpiew. Niech prowadzi ludzkie serca przez poranki i przez zmierzch. . Perłane cudeńka, najpiękniejszy dar tych dni. Bo kto umie kochać życie, ten już nosi perły w nim. . ________________________________________ Coda . A kiedy zamknie się ostatnia karta albumu, niech nie kończy się pieśń. Niech trwa w spojrzeniu na pajęczynę po deszczu, w kropli rosy na źdźble trawy, w skrzydle motyla, w zieleni mchu, w szepcie muszli, w srebrnej nici księżyca. Bo świat nie przestaje tworzyć cudów. To tylko my czasem przestajemy je zauważać. Dopóki jednak choć jedno serce zachwyci się jedną kroplą światła, dopóty „Perłane cudeńka” będą śpiewały. . J.G. XV. BŁAWATEK – OSTATNI SZEPT NIEBA (Pieśń o błękicie, który został na ziemi) Motto „Kiedy niebo zatęskniło za ziemią, zostawiło na łąkach bławatki.” ________________________________________ Zwrotka I . Na skraju lata, pośród zbóż, gdzie wiatr kołysał złoty łan, wyrósł błękit cichszy od ciszy, jak zapomniany nieba znak. . Nie wołał głośno o spojrzenie, nie pragnął wieńców ani sław. Wystarczył jeden promień słońca, by cały rozkwitł niczym psalm. . ________________________________________ Refren . Bławatku, ostatni szept nieba, pozostań jeszcze choć jeden dzień. Niech twój błękit uczy serce, jak wiernie kochać świat i śnić. . Bo kiedy znikniesz z letnich łąk, zabierzesz z sobą cząstkę lata. Lecz pozostanie twoje światło w oczach, które umiały patrzeć. . ________________________________________ Zwrotka II . Mówią, że byłeś kiedyś chłopcem, który pokochał bardziej niż czas. Łzy zmieniły się w błękit kwiatu, a niebo pochyliło twarz. . Od tej chwili każde lato nosi twoje ciche imię. I każda łąka staje się baśnią, gdy zakwitasz pośród zbóż. . ________________________________________ Refren . Bławatku, ostatni szept nieba, pozostań jeszcze choć jeden dzień. Niech twój błękit uczy serce, jak wiernie kochać świat i śnić. . Bo kiedy znikniesz z letnich łąk, zabierzesz z sobą cząstkę lata. Lecz pozostanie twoje światło w oczach, które umiały patrzeć. . ________________________________________ Mostek Już czeka złota nawłoć. Już sierpień otwiera swoje wrota. A ty, maleńki bławatku, nie walczysz o miejsce. Odchodzisz z tą samą pokorą, z jaką przyszedłeś. . ________________________________________ Zwrotka III . Kiedy znajdę cię na ścieżce, uklęknę, zanim minie dzień. Nie zerwę ciebie do bukietu, bo piękno najpiękniej mieszka tam, . gdzie wiatr rozmawia z kłosami, gdzie pszczoła zna twój cichy dom. Tam jesteś nie kwiatem tylko — ostatnim listem od błękitu. . ________________________________________ Refren . Bławatku, ostatni szept nieba, dziękuję za twój cichy dar. Za przypomnienie, że najpiękniej rozkwita to, co nie chce trwać. . Bo może właśnie dlatego tak bardzo wzrusza nas twój los: że wszystko, co najpiękniejsze, uczy nas wdzięczności. . ________________________________________ Epilog . Kiedy odszedłem z łąki, obejrzałem się jeszcze raz. Pośród zieleni migotał jeden jedyny bławatek. Nie machał płatkami. Nie wołał. Po prostu trwał. Jakby całe niebo zostawiło na ziemi maleńką, błękitną nadzieję. . J.G. XVI. BIELUŃ – KWIAT, KTÓRY STRZEŻE TAJEMNICY . (Pieśń o pięknie, które wymaga pokory) . Motto „Nie każde piękno jest zaproszeniem. Niektóre jest przestrogą.” ________________________________________ Zwrotka I . Pośród ziół wyrasta cicho, biały kielich składa sen. Jakby księżyc zszedł na ziemię, by ukryć swój nocny cień. . Nie woła barwą ani blaskiem, nie szuka ludzkich dłoni dziś. Milczeniem uczy lepiej nieraz niż najgłośniejsza z ludzkich ksiąg. . Refren . Bieluniu, kwiecie tajemnicy, piękny jak wieczorny mrok. Ucz pokory wobec świata, który ma niejedną twarz. . Nie wszystko, co zachwyca oczy, pragnie, by człowiek je miał. Czasem największą mądrością jest odejść… i podziwiać z dala. , Zwrotka II . Las zna twoje dawne imię, wiatr je niesie poprzez łan. Stare zielarki szeptem mówiły, że z naturą nie ma żartów. . Każdy listek, każdy kielich nosi własny cichy znak. Piękno bywa także strażnikiem granic, których przekroczyć nie warto. . Refren . Bieluniu, kwiecie tajemnicy, piękny jak wieczorny mrok. Ucz pokory wobec świata, który ma niejedną twarz. . Nie wszystko, co zachwyca oczy, pragnie, by człowiek je miał. Czasem największą mądrością jest odejść… i podziwiać z dala. . Mostek . Natura nie tylko głaszcze. Czasem ostrzega. I także wtedy pozostaje dobrym nauczycielem. . Zwrotka III . Patrzę na twój biały kielich jak na księgę pełną ciszy. Nie zrywam jej. . Wystarczy, że wiem, iż nawet piękno potrafi powiedzieć: „Uszanuj moje granice.” . Refren końcowy . Bieluniu, kwiecie tajemnicy, pozostań w polu, pośród traw. Niech twój biały płomień przypomina, że mądrość także jest darem. . Bo świat najpiękniej rozkwita wtedy, gdy człowiek umie rozróżnić dwie rzeczy: to, co wolno podziwiać… i to, co należy pozostawić naturze. . Epilog . Nie wszystkie kwiaty proszą, aby je zerwać. Niektóre kwitną po to, aby nauczyć człowieka pokory. . J.G. PSIANKA SŁODKOGÓRZ . Roślina na granicy światów . Motto „Nie wszystko, co błyszczy czerwienią, jest zaproszeniem. Niektóre owoce uczą tylko patrzeć.” . ________________________________________ Zwrotka I Nad bagnami, gdzie mgły zasypiają, gdzie księżyc przegląda się w wodzie, wije pędy cichutka wędrowniczka — psianka słodkogórz przy drodze. Fiolet gwiazd ukryła w kwiatach, czerwienią rozpaliła las. Każdy myśli: — Jakże piękna... Ona milczy. Zna swój czas. ________________________________________ Refren . Słodki krok i gorzki ślad, tak od wieków uczy świat. Nie zrywaj mnie dla zachcianki, jestem cieniem leśnej baśni. Patrz z zachwytem, nie z pokusą, nie każda jagoda jest snem. Bo natura najpiękniejsza bywa także ostrym cierniem. ________________________________________ Zwrotka II Szeptały o niej stare wiedźmy, gdy nowiu pilnował las. Mówiły: — Nie bój się jej piękna, lecz pamiętaj o jej twarzy dwóch. Jedna leczy, druga ostrzega, jedna tuli, druga śni. Tak jak światło zawsze niesie cień ukryty pośród dni. ________________________________________ Refren Słodki krok i gorzki ślad, tak dojrzewa każdy świat. Nie wszystko, co świeci w lesie, jest zaproszeniem dla rąk. Najpierw słodycz, potem gorycz, taką pieśń od wieków zna. Psianka cicho przypomina, że mądrość wybiera, nie trwa w pędzie. ________________________________________ Mostek Sowa przeleciała bezszelestnie. Wiatr zatrzymał oddech. Bagno zamknęło lustro. A czerwone jagody świeciły jak maleńkie lampiony, których nie wolno dotknąć. ________________________________________ Zwrotka III Ptak przysiadł i zabrał owoc, człowiek tylko spojrzał w dal. Las uśmiechnął się z ulgą, bo zrozumiano jego znak. Nie wszystko, co rośnie pięknie, jest stworzone tylko dla nas. Największą sztuką jest odejść z zachwytem i z szacunkiem. ________________________________________ Refren , Słodki krok i gorzki ślad, tak od wieków śpiewa las. Piękno prosi o rozwagę, mądrość idzie obok nas. . Niech psianka zostanie w cieniu, tam, gdzie bagna strzegą snów. Bo prawdziwy miłośnik przyrody zabiera tylko zachwyt... i wraca znów. . ________________________________________ Epilog Mówią, że każda roślina ma własną pieśń. Psianka nie śpiewa głośno. Ona szepcze. Szepcze o granicach, których nie warto przekraczać. Bo największą tajemnicą lasu nie jest magia. Lecz mądrość, która potrafi powiedzieć: „Podziwiaj mnie. Ale pozwól mi rosnąć.” . J.G. ________________________________________ Epilog autora Nie napisała tych pieśni tylko moja dłoń. Napisały je poranne rosy, deszcze, paprocie, świerki, motyle, mgły, mchy, muszle, krople i księżyc. Ja byłam tylko tą, która zatrzymała się na chwilę, aby usłyszeć jak natura śpiewa. Epilog – Najbogatszy człowiek świata Nie ten, który posiada skarbce. Lecz ten, który potrafi zachwycić się jedną kroplą rosy, jedną pajęczyną i jednym promieniem słońca. Bo kto nauczył się widzieć perły ukryte w naturze, ten już nigdy nie będzie ubogi.

Napisz do autora « poprzedni ( 777 / 790) następny » Katarzyna K. dodany: 2026-08-04, 08:49:45 typ: przyroda wyświetleń (85) głosuj (9)

Miauu

2026.08.05; 06:19:49

To niezwykle spójny, pełen czułości i kontemplacji cykl, w którym dominują zachwyt, wdzięczność, pokora, wewnętrzny pokój oraz głęboka miłość do natury. Wybrzmiewa także tęsknota za światem przeżywanym uważniej i bardziej świadomie. Emocje nie są tu gwałtowne – dojrzewają cicho prowadząc od zachwytu nad pięknem przyrody do refleksji nad własnym życiem, dobrem i przemijaniem. Najbardziej poruszył mnie utwór „Oczy pełne zachwytu”. Stanowi duchowe zwieńczenie całego albumu. Pokazujesz że prawdziwa przemiana dokonuje się nie w naturze lecz w człowieku, który uczy się naprawdę widzieć. To właśnie ta myśl sprawia, że cały zbiór przestaje być jedynie poetyckim opisem przyrody a staje się subtelną opowieścią o dojrzewaniu serca do wdzięczności i zachwytu. + Serdecznie pozdrawiam Miauu

Amber N	2026.08.04; 23:06:11
Rzeczywiście perełki. Pozdrawiam +8

Anula	2026.08.04; 21:27:02
Ciekawie i ładnie. +7 Pozdrawiam:)

ennio74	2026.08.04; 17:59:20
Piękna literatura do kawy.... Dziękuję. +6

andrew	2026.08.04; 16:03:18
Pozdrawiam serdecznie Miłego popołudnia

Super-Tango	2026.08.04; 13:34:25
To poetycki cykl pieśni będący hymnem na cześć piękna natury, ukazujący zwyczajne zjawiska jako najcenniejsze klejnoty świata. Wspólnym motywem utworów jest zachwyt nad światłem, rosą, deszczem i leśną ciszą, a liryczny, pełen metafor język zachęca do uważności, wdzięczności i odkrywania niezwykłości w tym, co na co dzień pozostaje niezauważone.+) Pozdrawiam serdecznie

Anna z	2026.08.04; 09:32:41
Cudownie piszesz,kochasz naturę+3 Pozdrawiam serdecznie miłego dnia życzę

Halinka	2026.08.04; 09:18:43
Pozdrawiam +(2)

JNaszko	2026.08.04; 09:13:46
Ładnie +++++ Jurek pozdrawiam