P E R E G R Y N A C J A V, VI

P E R E G R Y N A C J A V, VI V. Sakrament Rozdarcia czysty paradoks inicjuje geometria bólu to Wasze własne uczucie uwięzione w tej koszmarnej klatce materializuje się jako narzędzie makabrycznego wyzwolenia ostrza przebijają skórę na wylot rozłupując zrośnięte kości i przecinając wspólne dotąd nerwy nie krwawicie jednak zwykłą krwią z ran tryska oślepiające białe światło wypala ściany iluzorycznego domu granice przestają być potrzebne krwawy taniec trwa Ona patrzy Tobie w oczy z nieludzkim bólem ale też z niesamowitą ulgą wie że to rozrywanie ciał przywraca Wam waszą własną indywidualną tożsamość ściany domu zaczynają drżeć i pękać bezcielesne potwory wyją w przerażeniu tracąc kontrolę nad tą przestrzenią upadacie na podłogę osobno znów nienaturalnie nadzy poranieni obdarci ze skóry z poranionym narządami ale na powrót oddzielni jako mężczyzna i kobieta to cena wolności Twoja własna zakrwawiona ręka odzyskana za cenę potwornego cierpienia wędruje w stronę Jej dłoni szuka ciała chcę Ją poczuć jak człowiek jak mężczyzna kobietę ostrza które wyrosły z Waszych ciał zniszczyły fuzję mroku dom wokół Was zaczyna się walić odsłaniając podłogę pękającą nad oceanem smoły struktura nie utrzymuje już znaczenia miłość dała Wam wolność ale sprowadziła na Was gniew tego świata białe światło Waszej miłości i ostrza rozrywające mrok doprowadzają do potężnej implozji bezcielesne potwory płoną wydając z siebie wysoki piskliwy skowyt a iluzoryczny dom obraca się w niwecz koszmarna fuzja została przerwana ale zamiast upragnionej śmierci lub ratunku zapadacie się przez pękniętą rzeczywistość VI. Hymn Światła trafiacie do nowego koszmaru gdzie wszystko dzieje się na opak ciemność oślepia nie ma tu nocy wokół panuje nienaturalne jaskrawe białe światło które parzy Waszą nagą skórę mocniej niż ogień ciężkie powietrze każdy wdech jest jak połykanie szkła oddychanie nie jest naturalne wydech przynosi chwilową ulgę i napełnia Wasze płuca nową energią na chwilę nie spadacie macie wrażenie że sufit lustrzane odbicie popękanej zakrwawionej ziemi nieustannie przyciąga rany rodzą ślady po ostrzach na ciałach nie krwawią zamiast tego z rozciętej skóry zaczynają wyrastać przezroczyste nitki które próbują szyć Was z powrotem ale w zupełnie losowych groteskowych miejscach dotykasz Jej piersi sutki rozcinają Twoje dłonie czujesz przeszywające lodowate zimno które Wasza psychika interpretuje jako stan absolutnego bezpieczeństwa wywołując u Was histeryczny przerażający śmiech słowa milkną po wypowiedzeniu język nie ma już funkcji próbujesz wykrzyczeć Jej imię ale dźwięk cofa się do gardła wymazując je z Twojej pamięci zanim zdążysz je wypowiedzieć i usłyszeć w tym chorym świecie Wasza miłość staje się największym zagrożeniem im silniejsze uczucie Was łączy tym mocniej ta nowa rzeczywistość próbuje Was od siebie odepchnąć każde ciepłe spojrzenie materializuje się jako fizyczna bariera a chęć dotyku nagiego ciała zadaje realny fizyczny ból aby przeżyć w tym świecie na opak musicie nauczyć się nienawidzić to co kochacie najgłębiej decydujecie się na ostateczny paradoksalny krok aby przetrwać w tym świecie musicie zadać sobie śmierć cdn.

Napisz do autora « poprzedni ( 159 / 165) następny » Miauu dodany: 2026-07-08, 06:18:46 typ: inne wyświetleń (67) głosuj (10)

Katarzyna K.	2026.07.08; 19:53:50
+) Pozdrawiam serdecznie

Anula	2026.07.08; 18:19:40
Czy miłość, która odbiera własną tożsamość, nadal jest ratunkiem? Mocny i niepokojący wiersz… +9 Pozdrawiam serdecznie :)

Noami	2026.07.08; 15:09:04
Brzmi jak ostateczne wyzwolenie z ciał.. koszmarna separacja kochanków.. ich brutalne rozdarcie w pokrzywionym świetle.. w "Hymn światła" Miłość staje się bólem i tylko w śmierci można znaleźć ukojenie.. Pozdrawiam serdecznie :)+

Bary	2026.07.08; 13:53:11
To mroczne klimaty których osobiście nie znoszę Wprowadzanie takiej apokaliptycznej wizji w prostej linii prowadzi do obłędu Doceniam kunszt koszmaru ale życie jest dużo prostsze i o wiele bardziej radosne Pozdrawiam serdecznie (7+)

Super-Tango

2026.07.08; 11:01:39

To kolejna część mrocznej, surrealistycznej opowieści, w której horror cielesny splata się z metafizyczną refleksją nad miłością, tożsamością i cierpieniem. Autor z rozmachem buduje wizję świata rządzącego się odwróconą logiką, gdzie uczucie staje się jednocześnie źródłem wyzwolenia i największego zagrożenia. Gęsta symbolika, sugestywne obrazy oraz konsekwentnie rozwijana atmosfera koszmaru nadają wierszowi intensywny, niemal apokaliptyczny charakter, pozostawiając czytelnika z poczuciem niepokoju i filozoficznej zadumy.+) Pozdrawiam serdecznie

JNaszko	2026.07.08; 10:19:25
Trudne życie +++++ Jurek pozdrawiam

Amber N	2026.07.08; 09:53:07
Anatomia bólu. Tak chyba najkrócej można podsumować. Trudne są Twoje wiersze. Kiedy się je czyta dostarczają wiele emocji. Pozdrawiam +4

MILAF.	2026.07.08; 08:24:50
Podpisuje się pod cennym komentarzem.Anny z.. Pozdrawiam uprzejmie

Halinka	2026.07.08; 07:12:28
Ciekawy +(2)

Anna z	2026.07.08; 06:33:35
Świetny wiersz!+1 Hymn światła i życia zakręty Pozdrawiam serdecznie miłego dnia życzę