P E R E G R Y N A C J A VII, VIII, IX

P E R E G R Y N A C J A VII, VIII, IX VII. Anielski Kanon Rdzy i Nienaruszalnej Kontroli widzicie oślepiające piękno z jaskrawego nieba schodzą istoty o nieskazitelnych marmurowych ciałach i gigantycznych śnieżnobiałych skrzydłach kiedy podchodzą bliżej widzicie przez transparentne tkanki czarne wijące się arterie pompowana w nich smolista nienawiść syczy cicho pod powierzchnią piękna forma nie oznacza intencji ich jedyną myślą jest wieczne więzienie Was w tym chorym raju ich anielskie dłonie niosą ze sobą absolutne bolesne uzdrowienie które ma utrwalić Wasze cierpienie na zawsze otacza Was monumentalna symetryczna architektura ciał nie daje cienia ich światło nie oświetla ono biczuje ich oczy gładkie opalizujące kule pozbawione są źrenic i współczucia jest jedynie chłodna kalkulacja marmurowa skóra nie ma porów ani skaz jest nienaturalnie zimna a jej dotyk parzy każdy ruch skrzydeł jest perfekcyjnie zsynchronizowany pióra choć wyglądają na śnieżnobiały puch tną powietrze dźwiękiem napinanych strun z ich nieruchomych rzeźbionych ust wydobywa się polifoniczny śpiew dźwięk jest tak czysty że rozsadza bębenki gdy anielska dłoń spocznie na Waszej ranie ból nie znika zostaje wzmożony ich obecność wymusza absolutne posłuszeństwo każda próba sprzeciwu jest natychmiast leczona kolejną dawką bolesnej świetlistej ekstazy patrzycie sobie w oczy z potworną odwróconą miłością wbijacie dłonie w poranione klatki piersiowe moment zatrzymania akcji serca nie jest końcem to potężna eksplozja energii która wyrywa Was z rąk ryczących z wściekłości aniołów ostatni wydech Wasze nagie zniszczone ciała padają bezwładnie na odwróconą ziemię a Wasze świadomości zostają wystrzelone w kolejną szczelinę bytu VIII. Psalm Maszyny która żywi się krzykiem budzicie się natychmiast żadnej ulgi kolejna rzeczywistość wita Was nową formą przerażenia trafiacie do nieskończonej industrialnej jaskini gdzie nie ma ani światła ani mroku wszystko tonie w brudnordzawej metalicznej mgle ruch nie ma kierunku to więzienie z rur Wasze ciała są unieruchomione jesteście wtopieni w gigantyczny pulsujący labirynt miedzianych rur i ryczących tłoków które przechodzą bezpośrednio przez Wasze ciała przez przezroczyste węże wetknięte w Wasze gardła maszyna bez przerwy wtłacza gęsty chłodny olej podczas gdy z Waszych żył wypompowywana jest esencja Waszego bólu napędzająca ten mechaniczny świat trwa wieczna laktacja i głód słyszycie rytmiczny ogłuszający stukot milionów zębatych kół system nie zatrzymuje się przestrzeń wokół Was żyje jako jeden wielki mechaniczny pasożyt jesteście nadzy i bezbronni ale tym razem całkowicie unieruchomieni w metalowym uścisku zmuszeni do wiecznego karmienia maszyny która nie pozwoli Wam umrzeć z głośnym metalicznym świstem z głębi mechanicznego piekła nadciąga gęsta brunatna chmura to mgła z żywej nienaturalnie żrącej rdzy kiedy mgła opada na maszynerię stalowe tłoki i miedziane rury zaczynają w ułamku sekundy próchnieć pękać i rozsypywać się w pył degradacja metalu to początek rdza przeżera mechaniczne ramiona tkwiące w Waszych ciałach uwalniając Was z metalowego uścisku ale zostawiając w Waszych klatkach piersiowych ziejące rany rozpędzone zębatki pękają a gigantyczne zbiorniki maszynerii pozbawione barier zaczynają gwałtownie eksplodować ocean odkupienia i potępienia z pękniętych gigantycznych rurociągów nie wylewa się jednak olej lecz nieskończone spienione morze gęstej gorącej ludzkiej krwi esencji bólu ofiar tej fabryki czerwona fala błyskawicznie zalewa całą industrialną jaskinię nie mając sił by pływać po raz kolejny chwytacie się mocno za ręce pozwalając by lepki płyn zalał usta i nosy wypełnił płuca czas nie ma ujścia świat wokół wiruje dźwięki maszyn cichną tracicie przytomność w potwornym dławiącym uścisku czerwonej otchłani IX. Dogmat Bieli nie ma już ciał nie ma już fizycznego bólu ani ran budzicie się w miejscu które redefiniuje pojęcie cierpienia więzienie bez formy jesteście dwiema czystymi odartymi z mięsa i kości świadomościami zawieszonymi w nieskończonej geometrycznej bieli nie macie oczu by płakać ani ust by krzyczeć brak formy nie jest wolnością choć wiecie o swoim istnieniu ta rzeczywistość zablokowała jakąkolwiek możliwość kontaktu czujesz Jej obecność słyszysz echo Jej niemego cierpienia ale nie możesz Jej dotknąć wysłać myśli ani w żaden sposób pocieszyć wieczna symulacja wspomnień konstrukt w którym się znajdujecie bez przerwy odtwarza w Waszych umysłach najgorsze momenty ze wszystkich poprzednich koszmarów potęgując poczucie straty i bezsilności przetrwaliście zęby mroku fałszywych aniołów i mechaniczną fabrykę ale ta nowa rzeczywistość odebrała Wam to co pozwalało Wam walczyć możliwość bycia blisko siebie jesteście uwięzieni w nieskończonej bieli skazani na wieczną samotność tuż obok osoby którą kochacie najmocniej odległość nie znika trwa niematerialna agonia nieskończona geometryczna biel pęka pod naporem Waszej rozpaczy Wasze umysły niezdolne do zniesienia absolutnej izolacji zaczynają desperacko tkać halucynację dawnego bezpiecznego życia cdn.

Napisz do autora « poprzedni ( 160 / 165) następny » Miauu dodany: 2026-07-09, 06:34:32 typ: inne wyświetleń (68) głosuj (8)

Anula	2026.07.09; 21:29:33
Ja widzę tu mroczną wizję pośmiertnej wędrówki, gdzie największym cierpieniem okazuje się nie śmierć, lecz utrata więzi z ukochaną osobą… Dobry wiersz, bardzo odczuwalny, ale da mnie przerażający… +8 Pozdrawiam serdecznie :)

Pan Ąbą	2026.07.09; 16:36:51
jedyne co mogę zrobić to się tobie pokłonić i podziękować za wiersz +

Amber N	2026.07.09; 16:03:40
Świetnie napisane wiersze. Z ogromną dawką emocji. Pozdrawiam +6

Katarzyna K.	2026.07.09; 12:03:01
+) Pozdrawiam serdecznie

Super-Tango	2026.07.09; 10:59:24
Ten wiersz przedstawia kolejne etapy metafizycznej wędrówki przez światy pełne cierpienia, zniewolenia i iluzji. Autor tworzy sugestywne, mroczne obrazy, ukazując walkę o zachowanie człowieczeństwa oraz więzi z drugą osobą mimo nieustannie zmieniających się form opresji. Wiersz skłania do refleksji nad naturą bólu, wolności i siły miłości w obliczu skrajnych doświadczeń.+) Pozdrawiam serdecznie

Super-Tango	2026.07.09; 10:59:24
Ten wiersz przedstawia kolejne etapy metafizycznej wędrówki przez światy pełne cierpienia, zniewolenia i iluzji. Autor tworzy sugestywne, mroczne obrazy, ukazując walkę o zachowanie człowieczeństwa oraz więzi z drugą osobą mimo nieustannie zmieniających się form opresji. Wiersz skłania do refleksji nad naturą bólu, wolności i siły miłości w obliczu skrajnych doświadczeń.+) Pozdrawiam serdecznie

MILAF.	2026.07.09; 10:48:57
Znakomity wiersz. Podziwiam rozmach twórczy Pozdrawiam uprzejmie

Noami	2026.07.09; 09:52:41
Jestem pełna podziwu Twoje wyobraźni i emocji, które napewno pojawiają się podczas pisania. Miłego dnia :)+

Anna z	2026.07.09; 06:48:18
Świetnie napisany wiersz+1 zabieram do ulubionych,by wrócić do wiersza, raz przeczytać to mało Pozdrawiam serdecznie miłego dnia