Oswajam się ponownie w przyrodzie

Oswajam się ponownie w przyrodzie Zygmunt Jan Prusiński OSWAJAM SIĘ PONOWNIE W PRZYRODZIE Irenie Wiszniewskiej Zobacz ile jest do zrobienia. Przyroda wyciąga ku nam ręce, drobnym i kruchym szaleńcom. Wybieramy kolory i dźwięki, nie przeszkadzamy wtopić swego ego - rzeźba otwarta. Budzę co noc instynkt księżyca, by zbliżył się do mojego okna. Nietoperze wibrują solowe loty. W ogóle Ireno nie mówimy o sobie. Tyle pomiędzy nami mil oceanu - sady w sąsiedztwie jakby zamilkły. Całuję usta na dzień dobry. - Sakralny wydźwięk na drogach suszy moje niedostatki... Przyspieszam kroku - ja rycerz dla zjawy choć wizerunek znany. - Objaw czystości gra w liściach. Otwórzmy furtki ogrodów dla siebie, motyle i szpaki werbują zaklęcia. - Chcę kochać cię przy wodospadzie! 4.08.2010 - Ustka Środa 9:11 Wiersz z książki „Niebieski blues” autor ZJP https://m.salon24.pl/dsc08838-jpg-773f349168d29ad9552,750,0,0,0.jpg Muza http://static.jpg.pl/static/photos/535/535466/70b3fb8b3bd325b089bee706e43b18c3_normal.jpg

Napisz do autora « poprzedni ( 1804 / 2716) następny » zygpru1948 dodany: 2020-11-11, 01:22:58 typ: przyroda wyświetleń (267) głosuj (59)

zygpru1948	2020.11.11; 09:25:50
Dziękuję! Wiersze na topie: 1. Uczę się ciebie od nowa (31) 2. Wracasz do domu (30) 3. Moja ekspresja (30) 4. W zakole jasnych słów (30) 5. Opromieniowanie (30)

zygpru1948	2020.11.11; 01:29:45
WIERSZE MIŁOSNE I EROTYKI Post autor: Korybut » środa, 11 sierpnia 2010, 16:43 I jeszcze możesz? Gdzieś od 10 strony zaczynają się "wiersze" z dedykacjami... wychodzi jakieś 400 kobiet. Niezły harem!

zygpru1948	2020.11.11; 01:27:52
Piękne słowa i obrazy - Dobry Tarot Zygmunt Jan Prusiński ...wiersze https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=506&page=232

zygpru1948

2020.11.11; 01:27:03

Papusza przysiadła w parku. Ten pomnik stoi tu już 10 lat. Tomasz Rusek 27 lipca 2017 https://gazetalubuska.pl/papusza-przysiadla-w-parku-ten-pomnik-stoi-tu-juz-10-lat/ga/12306781/zd/24803767 Przysiadła na pniu. Jest drobna. Zamyślona. I trochę przez te zamyślenie chyba też rozkojarzona, bo aż z rąk wypadają jej kartki. Tak wygląda pomnik Bronisławy Wajs Papuszy, który stoi w Parku Wiosny Ludów, blisko biblioteki. - Wie pan, że ja wcale nie zrobiłam jej na zamówienie? Wcale nie planowałam, że ta rzeźba stanie w parku - mówi artystka Zofia Bilińska. Wpadła w oko firmie Skanska Było tak. Przyjaciółka Bilińskiej podczas rozmowy w latach 90. (Papusza nie żyła od 1987 r.) powiedziała: „Gdybyś kiedyś robiła rzeźbę Papuszy, widziałabym ją siedząca na pniu, w sukni, jak kartki wypadają jej z dłoni”. - W latach 90. szykowałam wystawę, jakiś przegląd prac i postanowiłam, że zrobię Papuszę właśnie w takiej pozie. To wtedy powstał wzór w rozmiarze jeden do jednego - opowiada Bilińska. Zachwycił się nim Edward Jaworski z biblioteki i wystarał się, by rzeźba stanęła w gmachu instytucji. Tam wypatrzyli ją przedstawiciele firmy Skanska, która przed dekadą budowała nową siedzibę książnicy. I - w ramach gestu wdzięczności za współpracę - ufundowali odlew rzeźby. I tak pomnik Papuszy - w listopadzie 2007 r. - stanął w parku. Choć trzeba przyznać, że nie jest tak doskonały w szczegółach jak oryginalna rzeźba. Bo na niej widać nawet... wzór koronki, jaki na przedramieniu i dekolcie ma słynna cygańska poetka. Bilińska nie kryje, że jest ze swojej pracy dumna, choć dziś... wyrzeźbiłaby pomnik inaczej. - Zawsze tak mam. Coś bym zmieniła, poprawiła - tłumaczy. - A poznała pani Papuszę? - pytam jeszcze. - Nie poznałam, ale widziałam ją w mieście. Pamiętam spotkanie na ul. Hawelańskiej. Siedziała sama na ławce. Wyglądała pięknie, ale miała w sobie coś, co mówiło do przechodniów: nie podchodźcie, dajcie mi spokój. Tak odebrałam jej sylwetkę i wyraz twarzy - wspomina Bilińska. Tu spacerowała. Tutaj wróżyła Pomnik stoi w parku, bo Papusza w parku często spacerowała i tu zagadywać miała przechodniów, by im powróżyć. Mieszkała niedaleko, w budynku przy ul. Kosynierów Gdyńskich, niemal na wprost hotelu Mieszko. Jednak nie ma przecież pomnika za wróżenie i spacery. Upamiętniono ją, bo była genialną poetką. Tworzyła jak natchniona. - Miała wielki talent do słów, emocji, tworzenia nastroju. Często słuchałem jej historii. To chyba ona mnie zaraziła siłą opowiadań. Zabierała na spacery i ze zwykłych rzeczy czy miejsc wyczarowywała niespotykane historie. Miała niezwykły dar! - wspomina najsłynniejszy obecnie twórca cygański Edward Dębicki. Twórczość Papuszy ściągnęła na nią sławę (za sprawą pomocy samego Juliana Tuwima, który doprowadził do publikacji jej twórczości), ale i problemy. Środowisko cygańskie miało jej za złe zdradę sekretów i tajemnic (nastąpiło to po ukazaniu się w 1953 r. książki Jerzego Ficowskiego „Cyganie polscy” - uznano, że to Papusza miała dopuścić się zdrady). Latami to nad nią ciążyło i doprowadziła do załamania. Przestała tworzyć. Wiele utworów spisanych nieporadnym pismem (miała problemy z literami) spaliła. W 1981 r. wyjechała z miasta do Inowrocławia. Tam zmarła sześć lat później. Filmy, książki - wielka sława Jeszcze za jej życia, w 1974 r., powstał o niej film dokumentalny „Papusza”. Już po jej śmierci powstały kolejne filmy. „Historia Cyganki” w 1991 r. oraz chyba najsłynniejsza fabuła: „Papusza” z Jowitą Budnik w roli tytułowej, w reżyserii Krzysztofa Krauze i Joanny Kos-Krauze. Do tego masa książek, opracowań, wznowienia tomików. W samym Gorzowie upamiętniono ją pomnikiem, tablica na domu przy ul. Kosynierów i płaskorzeźbą przy bibliotece. Przed wakacjami biblioteka stworzyła też izbę pamięci Bronisław Wajs Papuszy. Mieści się w zabytkowej willi przy ul. Sikorskiego, trzy kroki za pomnikiem. W środku prawdziwe skarby: dokumenty, skany rękopisów, listów, wiele osobistych rzeczy. Trzeba o niej przypominać, bo młodsze pokolenie nie ma pojęcia, kim była. Przy pomniku w środowe przedpołudnie zaczepiam ludzi. Para nastolatków (bez patrzenia na opis pomnika!) mówi, że to jakaś pionierka miasta. 23-latek Daniel mówi po zastanowieniu: - Wspomnienie kogoś z biblioteki? Dopiero starsi kojarzą. - To Papusza. Cyganka. Znana w Gorzowie była - odpowiada bezbłędnie Halina Wilewska. To samo słyszę od pana Mirosława. - Pamiętam ją jak przez mgłę, bo wtedy mieszkałem na Zakanalu. Wróżyła ludziom. Nie była natarczywa. Nie miałem wtedy pojęcia, że to taka poetka jest - mówi zawstydzony. W wyjątkowy sposób Papuszę planuje upamiętnić Archiwum Państwowe. W lutym zrobiło o niej historyczną konferencję, a teraz szykuje 300-stronicową książkę. - Już jest. Czeka na promocję, która została zaplanowana na 28 września - mówi dyr. archiwum Dariusz Rymar.