nieba szlaki w mgławicy dni

nieba szlaki w mgławicy dni Jak puste gniazda wymarłych ptaków jak niedospany poranny stres jestem gdzie jestem i nie potrafię zrozumieć siebie gdy coraz mniej dat przede mną wiosen i lat jestem skłócona z sobą i życiem niczym jest ono gdy dusza krzyczy słów wciąż ubywa jak nocy świtem w ciszy bezgłośnie łzy słone płyną już strome schody i wiatru cień dokąd tak idę dokąd się wspinam idę wciąż idę nie wiedząc gdzie jak nieba szlaki w mgławicy Oriona schowana w wczoraj zgubiłam jutro gubi się w sobie nicość skłębiona owiana mgłą i w mocy smutku jak jasne światło wymarłych prawd sięgają serca oddechem duszy staje się nagłość błękitu czas znów jestem siłą melodii wzruszeń

Napisz do autora « poprzedni ( 1655 / 2037) następny » Anna z dodany: 2025-07-31, 06:16:36 typ: tęsknota wyświetleń (186) głosuj (19)

grzegorz.k	2025.08.01; 10:16:54
Można płakać i nie. A może jesteś jak piękna zielona dolina w Tybecie POzdrawiam

Konik polny	2025.07.31; 19:53:40
Pięknie płynie ta smutna melodia słów... Pozdrawiam Serdecznie!

lucja.haluch	2025.07.31; 19:20:37
Piękny wiersz, bardzo głęboki w treści... Plus+ Pozdrawiam serdecznie. Spokojego wieczoru...

Stan21	2025.07.31; 16:55:43
Poruszający, refleksyjny wiersz. Pozdrawiam. +

Siostrzyczka	2025.07.31; 14:42:05
Bardzo piękny i wzruszający tekst...a ostatnia zwrotka dotyka głęboko... :)

Walenty Walewski	2025.07.31; 13:04:34
Realnie wspaniały wiersz. Mam jego w głębi serca. Pozdrawiam.+++

molica	2025.07.31; 12:21:25
Witam, głęboko usadowiony smutek - taki co to z całego życia nazbierał...(+) 13-Za chwilę. Miłego dnia. Pozdrawiam i życzę odwagi tej z Twórczości i dla życia też...

ennio74	2025.07.31; 11:57:24
Aniu. Tymi słowami mnie powaliłaś. "jak jasne światło wymarłych prawd sięgają serca oddechem duszy staje się nagłość błękitu czas znów jestem siłą melodii wzruszeń"

KOBIETA z WENUS.	2025.07.31; 11:53:13
Jesteś melodią wzruszeń :) pięknie! Pozdrawiam serdecznie plus Anno :)

Super-Tango

2025.07.31; 11:13:34

To głęboki, przejmujący wiersz utkany z refleksji i wewnętrznego bólu — jakby autorka szukała siebie pośród mgieł codzienności, nieba i wspomnień. Obrazy są pełne melancholii, a wersy płyną jak cichy lament duszy, która próbuje odnaleźć sens w chaosie przemijania. Mimo smutku i zagubienia, jest w nim coś pięknego — szczerość emocji i siła słów, które dotykają bardzo delikatnych strun. To poezja, która nie szuka łatwych odpowiedzi, ale zostaje z czytelnikiem na długo.+) Pozdrawiam serdecznie

Urszula Ganc	2025.07.31; 11:04:36
Cudo. Zabieram.

Gabrys	2025.07.31; 10:54:39
Pozdrawiam

stach	2025.07.31; 10:04:42
Rozpaczliwy wiersz, czasem też tak mam ale staram się jakoś tę pustkę, pracą wypełnić. Lepszego jutra życzę.

Kama	2025.07.31; 09:24:09
Wędrujemy tak sobie to prawda nieunikniona :) +

Halinka	2025.07.31; 09:05:49
Ciekawy+

Amber N	2025.07.31; 08:53:39
"dokąd tak idę dokąd się wspinam idę wciąż idę nie wiedząc gdzie" Przepiękny magiczny wiersz o gwiezdnej wędrówce przez życie. Poszukiwanie siebie wśród upływającego czasu i zdarzeń. Pozdrawiam, miłego dnia + (trzeci)

JNaszko	2025.07.31; 07:03:28
Gdy się gubi jutro trzeba wracać do życia piękny +++++ Jurek pozdrawiam ciepło

panZ	2025.07.31; 06:58:42
Ładnie o upływającym czasie.