Nic więcej nie potrafię

Nic więcej nie potrafię wielką przygodą było mi życie długie i znojne w jego rozkwicie niestety wkrótce się okazało że to nie starcza wciąż jest za mało choć łez wylanych już żałuję serce pracuje więc mam nadzieję sens jakiś to ma po coś się dzieje na klatę biorę losu koleje chronić je muszę tak długo jak trwa obowiązek ten każdy przecież ma bierzmy garściami to co nam dają i w zamian za to nic nie żądają Udanego dnia.

Napisz do autora « poprzedni ( 435 / 471) następny » molica dodany: 2025-12-08, 12:20:27 typ: życie wyświetleń (94) głosuj (11)

lucja.haluch	2025.12.08; 18:15:52
Bierzmy garściami...Brawo! Plus+ Pozdrawiam serdecznie. Uroczego wieczoru...

Katarzyna K.	2025.12.08; 16:59:19
Pięknie +

ennio74	2025.12.08; 16:49:37
Jak to śpiewała pani Anna German. " czlowieczy los....". Pozdrawiam z plusem 9

sisy89	2025.12.08; 13:41:58
Tak, trzeba brać co daje los Życie to dar. Pozdrawiam serdecznie :)

Bary	2025.12.08; 13:36:45
Tak jest trzeba korzystać z każdej chwili Ja mam podobną zasadę Co mam zjeść jutro zjem dzisiaj bo jutro może nie będę mógł Pozdrawiam serdecznie (6+)

wiewióra	2025.12.08; 12:58:51
Życie to piękny dar ,trzeba je chronić i o nie dbać aby trwało jak najdłużej

Anna z	2025.12.08; 12:49:32
Piękny wiersz+2 życie ... wciąż go za mało,chociaż nie zawsze bajką było Pozdrawiam serdecznie miłego dnia życzę

JNaszko	2025.12.08; 12:35:53
Oj nie wiem cóż +++++ Jurek pozdrawiam

Super-Tango

2025.12.08; 12:32:42

To przejmujący, refleksyjny wiersz o zmaganiu się z losem i o próbie odnalezienia sensu mimo doświadczeń, które niosą ból i niedosyt. Podmiot liryczny mówi szczerze o trudach życia, ale jednocześnie trzyma się nadziei – serce „pracuje”, więc wciąż istnieje powód, by iść dalej. Wiersz podkreśla zarówno kruchość, jak i siłę człowieka: świadomość obowiązku chronienia własnego serca oraz gotowość przyjmowania tego, co przynosi los, bez nadmiernych oczekiwań. Całość jest ciepła, autentyczna i niesie w sobie delikatne, ale wyraźne światło otuchy.+) Pozdrawiam serdecznie