Misterium pod pustym niebem

Misterium pod pustym niebem Jesteśmy pyłem, który otworzył oczy, przypadkiem wplecionym w milczenie wszechświata. Nie ma nad nami rąk, co tkają losy, nikt z góry nie liczy godzin ani lat. To czyste misterium: w chłodnej próżni bytu, gdzie gwiazdy płoną bez celu i sensu, my – z gliny i lęku, od zmierzchu do świtu – szukamy dla świata pierwszego kontekstu. Skończeni, na chwilę, zamknięci w swej skórze, jak więźniowie własnego, ciemnego monologu, budujemy mosty ze słów i ze spojrzeń, by dotknąć drugiego na przekór samotności bogów. Kohelet miał rację, że wiatr wszystko zwiata, że czas nas rozmyje jak napisy na piasku. Lecz Schopenhauer się mylił: w teatrze tego świata nasz ból rodzi piękno o dziwnym odblasku. Nie trzeba zaświatów, by dotknąć świętości. Święta jest ręka, co drugą dłoń trzyma, święty jest bunt nasz przeciw nicości, gdy z gwiezdnego pyłu rodzi się rym. Jesteśmy tajemnicą, co sama się stwarza, akceptacją losu i tańcem nad fosą. Bez Boga, bez planu, u stóp swego ołtarza – sami dla siebie jesteśmy odpowiedzią.

Napisz do autora « poprzedni ( 41 / 41) AntoineRoi dodany: 2026-10-03, 10:06:35 typ: świat wyświetleń (44) głosuj (1)

Anna z	2026.10.03; 16:26:21
Święta jest ręka co drugą dłoń trzyma+1 Świetny tekst! Pozdrawiam serdecznie