Ludzie Bezradni

Ludzie Bezradni Nie ma w nim zwykłej pokory będąc dobrotliwie ubawiony czyimś westchnieniem i żalem nawet się nie zarumienił. Nieprzejednany o swoim braku wiedzy uśmiecha się łobuzersko do lustra ja jestem książę mnie pokłony bez gier salonowych. Wcześniejsza generacja przyjaciół wzdycha jak wieloryb z ukrytym syrenim uśmiechem nastrój nieustającej rekonwalescencji. Przeczytał niejeden poemat suchy liść z drzewa Apollina spadł jemu na głowę wziąwszy delikatnie w dłonie zapachniał i zaśpiewał. Jego myśli snują się po błękicie chce być błyskotliwym w towarzystwie z elegancką zawoalowaną aluzją jako dżentelmen starej szkoły. Mówi ze swobodą o ludzkich słabościach zaplata słowa w zaczyn w rytuał modlitewnych młynków żeby nie zastygły w zbitce dźwięków. Zasznurować ust nie potrafi rozradowany dla samego życia ma uszy szeroko otwarte w oczach zadrgało i zaświeciło światełko. Przed świtem wszystko może się wydarzyć bowiem nieraz już tak było.

Napisz do autora « poprzedni ( 141 / 143) następny » falkon dodany: 2026-08-04, 16:00:26 typ: życie wyświetleń (32) głosuj (1)

Katarzyna K.	2026.08.09; 10:29:26
Mówi ze swobodą o ludzkich słabościach zaplata słowa w zaczyn w rytuał modlitewnych młynków żeby nie zastygły w zbitce dźwięków. plus