Krocząc wśród ruin

Krocząc wśród ruin utwardzony wiarą pozbawiony celu kroczę drogą którą przebyło już wielu szli tędy zmęczeni samym sobą ludzie wyciągając dłonie ku bladej ułudzie ścieżką wolnej woli uparcie dreptają dawne objawienia ciągle powtarzają chwytają się ostrza zardzewiałej brzytwy tej przepowiedzianej słowami modlitwy a nad nimi Anioł szybuje z Demonem tak jeden jak drugi witany pokłonem kładą pod ich stopy niespłacone długi piekieł oraz niebios czekają już sługi samozwańczy wiedzie stado kaznodzieja w mroku szlocha cicho stracona Nadzieja wzgardzona przez wszystkich o rozsądek woła przykuta do ruin starego Kościoła blask samotnej świecy ciemności nie zmoże dlatego nad nami ulituj się Boże

Napisz do autora « poprzedni ( 370 / 391) następny » erni dodany: 2025-12-02, 10:19:13 typ: inne wyświetleń (119) głosuj (5)

Kama	2025.12.02; 18:20:19
Przecudowny - Mój Mistrzu:)))+++

ennio74	2025.12.02; 13:24:33
I nie tylko Ty jesteś na tej ścieżce. Pozdrawiam z plusem

sisy89	2025.12.02; 11:39:31
Wiersz do zatrzymania, piękny Pozdrawiam serdecznie :)

Gabrys	2025.12.02; 10:34:43
Pozdrawiam