Jesteśmy przygotowani do romansu

Jesteśmy przygotowani do romansu Zygmunt Jan Prusiński JESTEŚMY PRZYGOTOWANI DO ROMANSU Kamili Pawlikowskiej Roztańczeni białą podnietą, nie z balkonowej widoczności zeszliśmy z torów kolejowych by dojść do miejsca wybranego. Rozłożę cię Kamilo jak karty, nie będę wróżył cieniom minionym. Zabłyszczysz w moich ruchach i rękach, jak szklana panienka w pantofelkach. Zadzwoni leśny dzwon i księżyc zbliży się do nas - pozwolimy mu pospacerować po tych dróżkach, po których biegają zające. A o świcie wejdziesz w moje lustra, w ponownej podróży dotknę bioder. Wyzwolisz się z natrętnej pajęczyny, rozkochamy lasy i łąki. 3.06.2010 - Ustka Czwartek 8:48 Wiersz z książki "Zatoka Intymnego Przymierza" Muza https://static.jpg.pl/static/photos/521/521480/29dc313ae68d72d38b8f7ba1b55d11e2_normal.jpg Od Polityki do Erotyki: wiersz 157 Opublikowano: 3 czerwca 2010, 09:00 https://www.salon24.pl/u/korespondentwojenny/189686,od-polityki-do-erotyki-wiersz-157

Napisz do autora « poprzedni ( 2109 / 2716) następny » zygpru1948 dodany: 2021-10-26, 08:01:35 typ: przyroda wyświetleń (405) głosuj (148)

zygpru1948	2021.10.26; 10:40:02
Czy to aforyzm? "chentna na bzkanko" https://static.jpg.pl/static/photos/524/524637/4f0b03933c518bae03163d844f1ba115_normal.jpg

zygpru1948

2021.10.26; 08:10:18

Dorota Walczak-Delanois Inne stany miłości Część 1 W coraz szybciej pędzącym świecie, w świecie, gdzie w scenerię miłosną pcha się metropolia, Internet, telefon komórkowy – następuje zwrot do siebie, a demaskowanie zachowań stadnych, poszukiwanie inności i świeżości uczucia odbywa się w powrocie do mikrokosmosu, w tym także do mikrokosmosu sfery uprzywilejowanej dla poety: sfery słowa… I tak, zupełnie szczególny rodzaj odwróconego, zaprzeczonego wyznania odnajdziemy w wierszu Anety Kamińskiej który zbudowany jest w całości na dialogu... Odwrócenie polega także na odcieleśnieniu i przestawieniu zaimków dzierżawczych: „moje” znaczy „twoje”, ale w karykaturalnym wymiarze; mowa w zasadzie o śmierci miłości. Paradoksalnie, dla wiersza miłosnego, nawet najbardziej nowoczesnego, konieczne jest wyraźne rozróżnienie sfery „ja” i „ty”: i dbaj o moje włosy twoje włosy a czyje jak nie moje no chyba moje twoje albo nie tak i dbaj o moje czy ja zawsze muszę lizać jakieś kremy żeby tylko kremy albo nie tak i dbaj o moje muszę sprawdzić czy schudłaś puszczaj albo nie tak i dbaj o moje dla kogo tak się ubrałaś albo jak on się nazywa albo to pewnie ten nie tak nie tak Brak wyznania, podanie w wątpliwość miłosnej deklaracji, innymi słowy unicestwianie miłosnej sytuacji lirycznej powoduje balansowanie na granicy życia i śmierci miłości, i kończyć się może swoistym autodafé miłosnego wiersza. Ciekawym i rzadkim, nawet w odniesieniu do poezji, w przestrzeni dość mocno okrzepłej syntaksy francuskojęzycznej, jest wiersz Arthura Haulota Mourir d’amour. Mamy tu także do czynienia z żonglerką słowną zaimków osobowych i z relacją akcji (znów brak czasoprzestrzeni), co podnosi ciężar gatunkowy zaimków osobowych – „ja” i „ty” miłosne zyskują na wartości. To wiersz, któremu towarzyszy pewna doza humoru, rzadko obecna w wierszu miłosnym, wynikająca z zabawnych neologizmów czasownikowych… Tego typu zabawny, rubaszny humor bez cienia ironii jest rzadkością w realizacjach miłosnego wiersza. Żywiołowa radość nie służy miłości ani wierszowi miłosnemu, który zdecydowanie lepiej realizuje się w oczekiwaniu i niepewności lub w melancholii, nostalgii i smutku. W językowych eksperymentach, jako punkt odniesienia miłosnych uniesień, odnajdziemy zapożyczenia, to dość częsty proceder, wkomponowywanie wtrętów z francuskiego w osnowę wiersza (a jeszcze częściej w sam tytuł). To nie jest odosobniony przypadek, odnajdziemy tego typu zapożyczenia w wielu współczesnych wierszach o tematyce miłosnej. Nie zawsze są one wysokiego lotu, ale odwołują się do interesujących wyobrażeń o miłosnym wierszu. W poniższym przykładzie Ewa Sonnenberg (a nie jest ona w swoim działaniu odosobniona) sugeruje, że najodpowiedniejszym językiem do wyrażania miłości jest język francuski: Prędkość i przestrzeń dały ci ciało czekają na twój dług wdzięczności Niebo jak błękitny liść z błękitnego drzewa zrywasz lalkę Barbie kieszonkową L’amour do jednorazowego użytku jej piersi jak lustro przeglądasz się Jej piersi drążą tunele pod oceanami twoich wrażliwości Delfi ny lila- róż uczą cię formuły na zdobywanie świata Brzmi jak numer telefoniczny liczby tatuujesz na swoim dekolcie: JE T’ADORE35. Oryginalność słowna wierszy polega niekiedy na prostym pomyśle. Dzieje się tak w przypadku wiersza Béatrice Libert, bardzo znanej poetki belgijskiej. W tomie Passage et permanence poetka buduje kolejne wiersze na bazie jednego hasła-czasownika. Cykl rozpoczyna wiersz Aimer: J’apprends par cœur le verbe aimer dit l’amoureuse Je le pratique avec les sources J’en souffl e le feu sur la cendre pour réveiller le Temps mortellement touché J’en bassine les draps somptueux de l’enfance J’en sers de longues friches à labourer céans Il coule comme un vin de Cahors dans mes veines Y viennent boire les amants de toujours J’apprends par cœur le verbe aimer dit l’amoureuse et le pose partout sur la beauté du monde sur vos hanches parfaite à la faille de votre cou au nid de vos aisselles Angebaiser qui peuple de ses ailes l’envie d’une caresse et d’une légèreté . Cdn.