ja, dusza

ja, dusza jestem twoim głosem radością i cierpieniem każdą chwilą jaka była i będzie jaźnią która żyje w każdym westchnieniu szumie liści kołysaniu drzew starej ziemi zapachem jednego życia z niekończących się istnień myślą jak tysiące innych wśród tłumu takich jak ja historią która nie ma końca przeznaczeniem wracam by znów zniknąć i się narodzić żeby odkupić ciebie za siebie beze mnie jesteś ciałem ja jestem powietrzem w twoich dłoniach

Napisz do autora « poprzedni ( 58 / 68) następny » Anula dodany: 2026-06-03, 07:35:42 typ: inne wyświetleń (91) głosuj (13)

Miauu

2026.06.03; 16:48:47

Czytając Twój wiersz czuję szept wiatru pamiętającego wszystkie swoje drogi. Niesie w sobie pokorę wobec tajemnicy istnienia ale także cichą dumę duszy świadomej swojej wieczności i znaczenia. Pod spokojnymi obrazami natury i odradzania się ukryte jest głębokie pragnienie jedności, przekonanie, że człowiek bez duszy jest jedynie pustą formą, a prawdziwe życie zaczyna się dopiero tam, gdzie spotykają się ciało i niewidzialny oddech istnienia. Najbardziej poruszająca jest jednak obecna między wersami tęsknota za ocaleniem. Dusza jawi się niczym płomień niesiony przez kolejne epoki, który nieustannie wraca, aby odkupić, kochać i przypominać człowiekowi, kim naprawdę jest. Pięknie ! + Serdecznie pozdrawiam Miauu

Super-Tango

2026.06.03; 13:45:37

To refleksyjny, metafizyczny wiersz poruszający temat natury duszy, jej związku z człowiekiem oraz miejsca jednostki w nieustannym cyklu istnienia. Podmiot liryczny przemawia głosem duszy, ukazując ją jako źródło emocji, świadomości i duchowej ciągłości, obecnej zarówno w człowieku, jak i w otaczającym świecie natury. Wiersz łączy motywy przemijania, odradzania się i przeznaczenia, nadając im uniwersalny, niemal filozoficzny wymiar. Szczególnie wybrzmiewa kontrast między materialnym ciałem a niematerialną istotą duszy, podkreślający ich wzajemną zależność. Całość ma spokojny, kontemplacyjny charakter i skłania do zadumy nad sensem życia, tożsamością oraz duchowym wymiarem ludzkiego istnienia.+) Pozdrawiam serdecznie

JNaszko	2026.06.03; 12:37:02
Ładnie +++++ Jurek pozdrawiam

ennio74	2026.06.03; 09:48:46
W taki o to sposob pokazałaś czym jest pene oddanie. Sliczny wiersz. +6

Toyer	2026.06.03; 09:27:27
Każda dusza - zostawia ślad istnienia - na ziemi długo nie przebywa - lecz końca żadnego nie zna +

A.A.C.

2026.06.03; 09:21:15

Dusza Duszo piękna pokaż się. Duszo zerknij na mnie też. Co to znaczy że ulotna że bez wonna nie widoczna. A jak to działa na człowieka . Przecież jesteś żywa, żyjesz dłużej . Jesteś zawsze zmieniasz tylko ciało bytu. Jak to jeszcze i wciąż żywa , jak cię nigdzie z nami nie ma. Jesteś duszą tą ulotną, piękną panią tam na włościach . Bo bez ciebie by nie można znaleźć drogi w niebie. Duszo siostro moja Wchodzisz jak do siebie Zawsze miło widzieć jak zaglądasz wszędzie. A.A.C Pozdrawiam

MILAF.	2026.06.03; 09:18:51
Niezwykle sugestywna i wrażliwa poetyka Pozdrawiam serdecznie

Amber N	2026.06.03; 08:51:51
Tak, to jest w nas cos czego nie widzimy i nie pojmujemy, a jednak jest. Pozdrawiam +4

Anna z	2026.06.03; 08:02:04
Pięknie!+3 Pozdrawiam serdecznie miłego dnia życzę

Pióro Amora	2026.06.03; 07:58:54
Ten wiersz to poetycki paradoks zamknięty w dłoniach – dowodzi, że to, co najpotężniejsze i nieskończone, najchętniej szuka schronienia w ludzkiej kruchości. Pokazuje, że jesteśmy architekturą zbudowaną z powietrza, w której ciało jest tylko tymczasowym adresem dla wiecznego lokatora. Miłego dnia +++ (2)

Bary	2026.06.03; 07:49:11
Tak dusza to byt ,emocje ,wrażliwość Decyduje czy tak naprawdę żyjemy Temat wiersza elementarny Dla nas bardzo istotny Pozdrawiam serdecznie (1+)