Gdzieś w ciepłym czasie razem...

Gdzieś w ciepłym czasie razem... Zygmunt Jan Prusiński GDZIEŚ W CIEPŁYM CZASIE RAZEM... Okrężną drogą idę z wierszami, zapach i nastrój pomiędzy drzewami wobec twojego uroku w środku. Odgarniam gałęzie - dotykają mnie muzyką, czuję twe ciało jak dęby obok mówiące - piję leśne wino z aniołami. Dzisiejszy wieczór zapowiedziany, będę recytował sonety poety z Hiszpanii - jakże ten fragment mnie uwiódł: ...„tysiące skrzypiec mieści się w jednej dłoni”. Tak, Federico Garcia Lorca to nie wyschnięta łza. Nie spiesz się, nie spiesz się dotykać tych pereł - one są wszystkie dla ciebie kobieto miłości! Okrężną drogą idę z wierszami, zapach i nastrój pomiędzy drzewami wobec twego uroku w środku. 26.09.2010 - Ustka Niedziela 9:10

Napisz do autora « poprzedni ( 98 / 182) następny » Serenada1948 dodany: 2025-10-29, 00:13:55 typ: życie wyświetleń (140) głosuj (46)

Serenada1948

2025.10.29; 00:30:02

Zygmunt Jan Prusiński CHWALONY PRZEZ BOGA Motto: Czy on mnie czegoś nauczył? W odrębności jak podkowa znaleziona w gaiku gdzie życie się toczy ze szczególnym uwzględnieniem unoszę swoje metafory wyklęte wierzę tylko w miłość. Panna M. jak bezludna wyspa rozkopuje się i w śnie walczy z kołdrą uwodzi mnie bym podziwiał jej nogi i łono czuję że tak chce - i bez tego niewinnego zaproszenia skradam jej niewinność. Rok temu wyjechała 13 Czerwca by za miesiąc dokładnie powrócić z misją ułożonej kochanki - właściwie to ona byłem reżyserem scen intymnych bym rozgrzewał przy aplauzie diabła... - Bóg mnie niczego nie nauczył prędzej jaskółki które czasem nad nami czynią podniebne slalomy - podziwiam ten niemy świat bo wówczas cisza się rodzi. 13.6.2016 - Ustka Poniedziałek 07:55

Serenada1948

2025.10.29; 00:26:50

Zygmunt Jan Prusiński GABRIELA W DRZEWACH MOICH JEST ANIOŁEM Gabrieli Joannie Jej możność to jak fala w morzu. Uwielbia na mnie patrzeć kędy recytuję wiersze nie tylko obyczajowe czy polityczne, erotyczne także. Jestem z erotyzowany liryką. Podglądam ją gdy się śmieje, ale i we śnie - lampka nocna szczęśliwa, że strumyk światła oświetla jej plecy, biodra, pośladki, nogi. Czy ktoś to doświadcza po cichu? Gabriela w nocnej dekoracji uwodzi mnie swoim wolnym ciałem, muskam ustami jakbym komponował muzykę w niej. Osiągam ten szum drzew w moim Kolczastym Lesie... Rozwija się na zewnątrz jak róża w ogrodzie; chce bym całował i pieścił w jej słodkiej zatoczce. I tak to czynię - zbawczym dźwiękiem z cieniami i falami, a księżyc mi zazdrości! 27.09.2010 - Ustka Poniedziałek 20:27

Serenada1948

2025.10.29; 00:24:49

Zygmunt Jan Prusiński W MOICH OBJĘCIACH TWÓJ ŻYWY WIERSZ Dianie Tukral Liczę chmury. Spokojnie upływają minuty, rozgrzewam się jak onegdaj przed startem - byłem biegaczem sprinterem w Polsce. To już legenda na półkach w bibliotece - choć łezka krótka zresztą dla tamtych dziewcząt, co na stadionach wymodelowane, patrzyły na mnie w mini spódniczkach. Co za kwiaty widziałem wciąż barwne i niepospolite w miłości jak magnolie. Teraz liczę chmury kłębiaste. Gwiżdżę piosenkę Paula Anki „Szczenięcą miłość”, wyrastają wkoło pajęczynki na trawie, życie wciąż trwa a ja oczekuję Diany. Jeśli nie zgubi się w czasie przyszłym, odbiorę ją jak bukiet łąkowych kwiatów. Rozgrzeję ją Erotykami w cichej zasłonie, by nikt nie zauważył jak ją pieszczę po krawędziach łagodnego spadku w dół. 27.09.2010 - Ustka Poniedziałek 18:43

Serenada1948

2025.10.29; 00:23:04

Zygmunt Jan Prusiński DO NIEJ MAM KILKA KROKÓW W WIERSZU Nataszy Koźlikowskiej Wrzesień się kończy; za pięć dni urodziny moje zawsze ciche, jak pieśń w korze. Nie skarżę się że fale płyną w innym kierunku, chodzę wieczorami po plaży wchłaniam garstkę jodu. Nataszo, z drzew zaklęcia, uczyń we mnie całe zalesienie miłości - wiewiórki ci będą wdzięczne. Posucha wtapia się w moje rymy, powtarzam czasem tę samą myśl o kobiecie - jest mi chwilowo ciasno... Każdego ranka zapukaj do mnie, obsypię ciebie złotymi liśćmi. 25.09.2010 - Ustka Sobota 21:22

Serenada1948

2025.10.29; 00:19:42

Zygmunt Jan Prusiński PRAWDA CIAŁA KOBIETY Katarzynie Domagale Obezwładnij mnie na dziesięć minut, zawiąż mój początek i koniec w czeluści sławy pod chmurami bujnymi, jak zaprzyjaźnione kwiaty, gdzie nie ma sporu wobec żadnej iskry serca, a początek to jak motyl, a koniec to jak wodospad... Naucz mnie Katarzyno uwierzyć w potęgę dotyku drzew milczących, tam bywam samotny i piszę o rzeczach nie tkniętych, a wodorosty wtórują swoją muzyką z zaprzyjaźnionym wiatrem, czuję że tam rosnę nie widocznym kształtem zatrzymania... Twoje ciało to Elementarz..., uczę się lekcji w męskich tonach dźwięku i zapachu na tej przestrzeni, gdzie akurat odpoczywasz nad rzeką w niebieskiej sukience, jak prawdziwa kobieta uwolniona od zegara, bo czas ten jest nasz. - Czy czujesz pocałunki - zbliżam się białym ptakiem! 23.09.2010 - Ustka Czwartek 8:34