Drzewo

Drzewo Leżę sobie a jakże leżę obok drzewo obalone nie żal mi tego drzewa łuna miasto płonie taki jeden co z wieloryba niczym Filip z konopi a i on leżał pod drzewem w swojej że utopii i tak mówił se do Bucka czemu w koronie uschnięty ożyw że aż od korzeni przecież jesteś święty

Napisz do autora « poprzedni ( 1509 / 1510) następny » Gabrys dodany: 2026-01-10, 10:18:07 typ: wiara wyświetleń (53) głosuj (5)

lucja.haluch	2026.01.10; 16:22:44
Świetny. Plus+ Pozdrawiam serdecznie. Udanego wieczoru...

ennio74	2026.01.10; 12:29:02
Drzewo. Życie. Trwałość. Cień. Schronienie. +4

wiewióra	2026.01.10; 12:23:59
POZDRAWIAM .

Anna z	2026.01.10; 11:44:21
Drzewo, symbol korzeni i bycia,trwania+2 Pozdrawiam serdecznie

Super-Tango

2026.01.10; 11:33:07

To wiersz oszczędny w formie, ale gęsty znaczeniowo. Surowy, niemal mówiony ton dobrze współgra z obrazem leżenia obok obalonego drzewa i płonącego miasta — pojawia się tu poczucie bezradnej obserwacji świata w kryzysie. Ironiczne, lekko absurdalne odniesienia („Filip z konopi”, dialog z Buckiem) wprowadzają dystans, który nie osłabia przekazu, lecz go pogłębia. Drzewo staje się tu symbolem czegoś większego: wiary, autorytetu, może sacrum, które obumarło „w koronie”, choć korzenie wciąż domagają się ożywienia. Całość zostawia czytelnika w niepokoju, ale też z pytaniem o odpowiedzialność i sens odradzania tego, co uznaliśmy za święte.+) Pozdrawiam serdecznie