Cykl wierszy

Cykl wierszy Masaż dla poety (z przymrużeniem oka) . Usiadł poeta na krześle, z westchnieniem ciężkim jak głaz. – Mam tyle wierszy na karku, że boli mnie każdy czas. . Przyszła studentka z uśmiechem, jak promień czerwcowego dnia. – Spokojnie… to tylko spięte metafory, zaraz rozplącze je dłoń ma. . Refren . **Masuj powoli, niech płynie chwila. Niech każdy mięsień wierszem oddycha. . Gdy kark się śmieje, serce lżej bije, a nawet garb zamienia się w skrzydła!** . Palcami odnalazła ukryty przecinek lat. W jednym barku spał listopad, w drugim przysiadł cały świat. . – Ojej! – zawołał poeta. – Tu chyba mieszkał kamień! . – Nie… to tylko wszystkie niewypowiedziane westchnienia. . Refren . **Masuj powoli, niech płynie chwila... Niech ból odpłynie jak chmura z nieba. . Bo kiedy dłonie leczą z czułością, ciało przypomina sobie radość.** . A po zabiegu poeta prostuje plecy i śmieje się: . – Wie pani… chyba urosłem o trzy centymetry! . Studentka poprawia fartuszek: . – To nie wzrost. . To po prostu spadł z pana cały ciężar niepotrzebnych trosk. . J.G. Chwila, która przelewa się w wieczność . Nie była większa od drgnienia źdźbła trawy, od oddechu, który zatrzymał się na granicy słowa. . A jednak w tej jednej kropli czasu zmieściło się niebo, jakby wieczność pochyliła naczynie nad ludzkim sercem. , Dotknęła dłoni — i dłoń pamięta bardziej niż skóra. . Spojrzała w oczy — i światło do dziś nie umie zgasnąć. . Jedno „jestem” wypowiedziane szeptem okazało się silniejsze od wszystkich zegarów. . Bo czas nie zawsze płynie naprzód. . Bywa, że zawraca jak rzeka odnajdująca źródło, aby ocalić jedno spojrzenie, jeden uśmiech, jedną łzę. . Tak rodzi się pamięć, która nie pyta o kalendarze. . Tak dojrzewa miłość, która nie zna odległości. . Tak wiersz, zapisany drżącą ręką, odnajduje czytelnika, który jeszcze się nie narodził. . I wtedy rozumiemy, że wieczność nie zaczyna się po czasie. . Ona zaczyna się w chwili, która odważyła się nie przeminąć. . J.G. Latarnia dla wędrownego serca Zwrotka I Od wielu zim rozpalam światło na brzegu swoich cichych dni. Nie po to, by zatrzymać morze, lecz by ktoś zgubiony trafił w świt. Codzienność zszywam srebrną nicią z zapachu kawy, chleba, snów. A noc mi szepcze, że gdzieś daleko drugie okno czeka już. Refren Jeśli jesteś ptakiem zmierzchu, usiądź cicho na mym dniu. Mam w kieszeniach garść poranków, których jeszcze nie znał nikt. Będę mostem nad milczeniem, Ty bądź rzeką pełną gwiazd. Bo miłości nie znajduje się... ona odnajduje nas. Zwrotka II Zbieram ciszę do kieszeni, jak liście niesione przez wiatr. Niech zakwitnie między nami ogród, który pamięta maj. Nie pytaj, dokąd prowadzi droga. Kompas często gubi północ swą. Najwierniejszym kierunkiem świata jest serce, które woła: „chodź”. Refren Jeśli jesteś ptakiem zmierzchu, usiądź cicho na mym dniu. Mam w kieszeniach garść poranków, których jeszcze nie znał nikt. Będę mostem nad milczeniem, Ty bądź rzeką pełną gwiazd. Bo miłości nie znajduje się... ona odnajduje nas. Mostek Może od dawna idziemy tą samą ścieżką, tylko las jeszcze nie odsunął gałęzi. Może księżyc od miesięcy zapisuje nasze imiona na jednej tafli jeziora. A my czytamy je osobno. Finał Więc zostawiam zapalone okno, garść światła na parapecie wieczoru. Jeżeli kiedyś zobaczysz je z daleka, nie pukaj. Po prostu wejdź. Bo niektóre domy buduje się z cegieł. A najpiękniejsze... z czyjegoś czekania. J.G. „Ucho słoneczników” Najpierw umarł, potem świat nauczył się wymawiać jego imię. Za życia był jak gwiazda dzienna świecąca w południe — zbyt blisko światła, by ktokolwiek ją dostrzegł. Mieszał żółć słońca z błękitem samotności, a płótna drżały pod pędzlem jak pola pszenicy przed burzą. Noc nie była dla niego ciemnością. Była rzeką wirujących ognisk, które płynęły nad dachami świata, gdy inni widzieli tylko niebo. Malował tak, jakby próbował zszyć ranę między sercem a wszechświatem. Ludzie patrzyli na obrazy i widzieli farbę. On patrzył na farbę i widział modlitwę. A gdy odszedł, z kieszeni wysypały się słoneczniki, gwiazdy i kilka niespełnionych marzeń. Dziś stoją przed jego płótnami tłumy. Nikt nie słyszy, jak z każdego obrazu cicho szumi wiatr nad Arles, i jak pewien samotny człowiek wciąż maluje światło, którego za życia nie dostał dla siebie. J.G. Korzenie i wiatr W moim zagajniku, pod starym dębem, korzenie trzymają mnie w siodle życia. W moim zagajniku, pod starym dębem, wiatr niesie pieśń dawnych przodków. Pod dębem słońce igra ze źdźbłami trawy, cień tańczy z porannym światłem jak z dziećmi. Strumień szepcze baśnie w srebrzystym języku, a każdy kamień pamięta stopy przodków. Jabłonie kwitną, pszczoły tańczą w złocie, dzieci wirują po mchu, echo ich śmiechu płynie. Liście szemrzą, pola płoną w wietrze, czas przepływa, a dom pachnie mchem i dawnymi dniami. W moim zagajniku, pod starym dębem, korzenie trzymają mnie w siodle życia. W moim zagajniku, pod starym dębem, wiatr niesie pieśń dawnych przodków. Strumień, jak srebrna nić, przędzie historię łąki, ptaki wracają w gniazda, nad rzeką wirują chmury. Żaby kumkają w stawie, gdy zmierzch maluje granat, świat wiruje w rytmie dnia i nocy, a ja stoję i słucham. Jesień maluje ścieżki czerwienią i złotem, zima okrywa śniegiem stary dąb i zagajnik. W sercu drzewa, wśród korzeni, pieśń życia trwa niezmiennie, jak przysięga ziemi, której nie sposób złamać. Babcia śpiewa przy lampie, dziadek nuci pieśń przodków, każda chwila zapisuje się w drzewach, mchu, ciszy. Wiatr niesie pamięć przez lata i pokolenia, a ja, słuchając, staję się częścią tej opowieści. Gdzie ziemia spotyka niebo, ścieżki wiją się wśród drzew, korzenie splatają życie z szeptem przeszłości. Każdy kamień, każdy listek, każdy oddech – świadek, pieśń mojej małej ojczyzny, strażnik czasu i życia. W moim zagajniku, pod starym dębem, korzenie trzymają mnie w siodle życia. W moim zagajniku, pod starym dębem, wiatr niesie pieśń dawnych przodków. Godło: Alańska Źródło pamięci Tam, gdzie rzeka wijąc się śpiewa, dzieciństwa kroki w rosie się śmieją. Sosny szepczą dawne dni, wiatr niesie chleb i poranną mgłę. Każdy kamień pamięta stopy przodków, polana opowiada szeptem historię. Stary młyn kołysze się nad wodą, koło nuci pieśń minionych lat. Malwy i stokrotki tańczą w słońcu, koty w cieniu śpią jak wspomnienia. Kury gdaczą, kaczki pluskają w stawie, zapach chleba splata się z oddechem ziemi. Wieczór przy lampie – dziadek nuci pieśni, światło tańczy po ścianach jak wiatr po polach. Drogi prowadzą daleko, lecz serce ciągnie do starych ścieżek i złotych pól. Tu wracam, gdy brak mi spokoju, do strumieni, zagajników, sosen i dębów, gdzie korzenie mojej duszy wciąż wyrastają. Mała ojczyzna trwa w sercu, niosąc pamięć, pieśń życia i naukę, przypominając: człowiek z natury wyrasta. Godło: Alańska Franciszek – pieśń pamięci W Wólce Dużej świt wstaje nad polami, pług sunie w ziemi, koń pod nim drży w słońcu. Tu Franciszek rolnik swe życie prowadzi, ziemia pachnie chlebem i wierszem w jednym tonie. Franciszek, syn Wólki, wojny i pól, poeta, żołnierz, sercem zawsze w domu. Na Syberii mróz ścinał mu ciało, malaria targała słabym ciałem młodym. W mundurze żołnierza, lecz myśl wciąż w domu, marzył o powrocie, o polu, o chacie rodzinnym. W batalionie nieliniowym czas dłużył się powoli, robota i warta wśród cieni przeszłości. W Muzeum Majdanka chronił pamięć męczeństwa, by świat nie zapomniał krzywd i ludzkiego losu. Kapliczka Matki Boskiej wita przyjezdnych, Jezus patrzy łagodnie, tablica mówi: „Jezu, ufam Tobie”. Franciszek ofiarował serce, by pamięć trwała, każde słowo jego w wierszu pachnie chlebem. Poeta ludowy, co strofy z pola wykrawał, konia przystawiał, na skibie notował myśli. O ojcu, matce, żonie, dzieciach pisał z miłością, by przyszłe pokolenia znały prawdę życia. Dzieciństwo w Wólce Dużej w pamięci pachnie sianem, jabłonie kwitną, staw Olszanka lśni w słońcu. Tu powstawały strofy, tu rosną korzenie jego duszy, w rytmie pracy i modlitwy, w ciszy wiejskich pól. Człowiek cichy, wrażliwy, przyjaciel i sąsiad, cierpliwy w pracy, w słowie, w sercu. Pomagał w lekcjach dzieciom, dorosłym radę dawał, każdego wspierał, kto potrzebował jego dłoni. Gdy odchodził, słońce świeciło nad wsią, drzewa kwitły mocą całej wiosny. Rodzina, przyjaciele, sąsiedzi żegnali go w miłości, a ziemia, którą kochał, pieściła jego pamięć.

Napisz do autora « poprzedni ( 778 / 790) następny » Katarzyna K. dodany: 2026-08-05, 07:54:06 typ: inne wyświetleń (53) głosuj (9)

Okoń	2026.08.06; 09:12:32
Piękne wiersze. Skąd bierzesz pomysły? Pozdrawiam serdecznie życząc dalszej weny twórczej.

MILAF.	2026.08.05; 23:02:26
Zdumiewa mnie Twoja wena poetycka Z szacuniem- pozdrawiam uprzejmie

Amber N	2026.08.05; 21:04:10
Piękne wiersze. Pozdrawiam +7

Anula	2026.08.05; 18:37:42
Bardzo ciekawy cykl wierszy… +6 Pozdrawiam serdecznie :)

JNaszko	2026.08.05; 17:18:02
Pięknie +++++ Jurek pozdrawiam

Boreas	2026.08.05; 15:59:40
To świetne pisanie warto mi było czytać, Bardzo spokojny i wywarzony w swojej tematyce. Serdecznie pozdrawiam życzę miłego dnia z +

Super-Tango

2026.08.05; 11:26:55

To liryczny cykl utworów o przemijaniu, miłości, pamięci i sile ludzkiego ducha. Autorka z dużą wrażliwością ukazuje piękno ukryte w zwyczajnych chwilach, podkreślając, że to one nadają życiu ponadczasowy sens. Refleksyjny, pełen subtelnych metafor język buduje atmosferę zadumy, zachwytu i nadziei, przypominając o wartości czekania, bliskości oraz twórczości, która potrafi przetrwać znacznie dłużej niż życie człowieka.+) Pozdrawiam serdecznie

Anna z	2026.08.05; 11:17:56
Świetnie napisane,jak zwykle z przyjemnością przeczytałam+2 Pozdrawiam serdecznie

andrew	2026.08.05; 08:33:55
Ciekawie Pozdrawiam serdecznie miłego dnia