Wiersze poetów - poetyckie-zacisze.pl ZAPROPONUJ ZMIANĘ W SERWISIE
Logowanie:
Nick:
Hasło:
Zapamiętaj mnie
Odzyskaj hasło
Zarejestruj się
Dostępne opcje:
Strona główna
O serwisie
Regulamin
Zaproponuj zmianę
Indeks wierszy
Ranking autorów
Ranking wierszy
Dodane dziś (1)

Nowi autorzy:
- Zattana
- heniawisniewska
- czandra
- Pola46
więcej...

Ostatnie komentarze:
Tępota-Litera T
- babajaga
Ballada o Księżniczce Rozamundzie...
- kali689
W życiu wygrywa większy wariat
- ennio74
Nasza miłość
- ennio74
więcej...

Dziś napisano 0 komentarzy.

Cykl : Sikorka

Cykl : Sikorka

Cykl : Sikorka
.
Motto
małe serce
niesie większą zimę
niż cały las
i jednak trwa
________________________________________
I. Parapet

widzisz mnie tylko na chwilę
stukam dziobem w ziarnko
jakby to była zabawa
.
nie wiesz
ile nocy kosztuje mnie ten gest
ile razy serce
uczy się bić wolniej
żeby wystarczyło do świtu
.
II. Statystyka
.
mówią
że do wiosny dożywa
co czwarta
liczby są czyste
nie drżą
nie marzną
nie tracą dziesięciu procent siebie
w jedną noc
.
.
ja wiem
że granica między jutrem
a nigdy
jest cienka
jak gałąź pod łapą
.
III. Popołudnie
.
po południu szukam
czegokolwiek
okruch
nasiono
błąd człowieka
.
energia jest mała
ale wystarcza
żeby jeszcze raz
unieść skrzydła
nad własnym strachem
.
też tak masz
zbierając resztki dnia
żeby starczyło
na noc
.
IV. Noc
.
noc nie pyta
czy jestem gotowa
.
trzymam się gałęzi
jak myśli
której nie wolno puścić
mróz liczy
drapieżnik słucha
ciemność waży serce
.
jeśli przetrwam
to nie dlatego
że jestem silna
ale dlatego
że jeszcze chcę
.
V. Bohaterowie
.
każda sikorka przy karmniku
to bohater
bez imienia
bez medalu
.
każdy wróbel
który zobaczy wiosnę
to cud
którego nikt nie ogłasza
.
siła nie jest w rozmiarze
jest w uporze życia
które mówi
jeszcze raz
.
VI. Wiosna (wiara)
.
nie wiem
czy dożyję
.
ale wierzę
jak ptak
nie jak człowiek
.
że po zimie
i tak
będzie wiosna
.
a jeśli rzucasz garść nasion
nie karmisz tylko mnie
dajesz szansę
komuś
kto też drży
i jeszcze trwa
.
J.G.
………………………………………….
Ja, sikorka
.
jestem mała
ale to nie ja wymyśliłam zimę
.
każdy dzień zaczyna się pytaniem
czy starczy mnie
do jutra
.
stukam dziobem w ziarnko
jakby świat był prosty
jakby wszystko zależało
od jednego okrucha
.
nie wiesz
ile nocy noszę na skrzydłach
ile razy uczę serce
bić ciszej
żeby nie zdradziło mnie mrozowi
.
trzymam się gałęzi
jak myśli
której nie wolno puścić
bo pod spodem
jest tylko ciemność
.
tracę siebie
po kawałku
dziesięć procent w jedną noc
to dla was liczba
dla mnie
granica istnienia
.
drapieżnik słucha
wiatr liczy oddechy
noc nie zna litości
.
a jednak
rano
podnoszę się z zimna
jak z własnego ciała
.
nie dlatego
że jestem silna
ale dlatego
że życie
jeszcze mnie chce
.
mówią
że tylko co czwarta
dociera do wiosny
.
ja nie myślę o statystyce
ja myślę o świetle
które czasem
zostaje na dłużej
.
jeśli rzucasz garść nasion
nie karmisz ptaka
karmisz czas
między teraz
a potem
.
a jeśli mnie widzisz
drżącą na gałęzi
wiedz
że siła
nie mieszka w rozmiarze
.
mieszka w uporze
żeby jeszcze raz
otworzyć skrzydła
i uwierzyć
że po zimie
świat
znowu się zaczyna
.
.
. Ćwierdolando – pieśń sikorek
ti-li ti
ziarno śni się skrzydłu
ti-li-lu
noc puszcza mnie wolno
ti-ti-ti
mróz pęka w gardle światła
li-lu
jutro jeszcze śpiewa
J.G.
Napisz do autora

« poprzedni ( 617 / 643) następny »

Katarzyna K.

dodany: 2026-02-07, 06:49:49
typ: przyroda
wyświetleń (56)
głosuj (9)


          -->> Aby głosować lub komentować musisz się zalogować.

Anna z 2026.02.07; 18:00:59
Świetnie napisane+9
Pozdrawiam serdecznie

lucja.haluch 2026.02.07; 17:09:50
Znakomity cykl, przypomina o dokarmianiu ptaków. Plus+

Pozdrawiam serdecznie.
Radosnego wieczoru...

joanna53 2026.02.07; 16:48:36
super,
pozdrawiam serdecznie:) +

Super-Tango 2026.02.07; 11:20:39
To poruszający, spójny cykl poetycki, który z niezwykłą delikatnością łączy perspektywę natury z doświadczeniem egzystencjalnym. Sikorka staje się tu figurą kruchego życia — małego, policzalnego statystyką, a jednak upartego i pełnego cichej godności. Minimalizm języka, krótkie wersy i powracające obrazy zimna, nocy i okrucha budują silne napięcie emocjonalne bez patosu. To poezja empatyczna i mądra: mówi o przetrwaniu, nie heroizując siły, lecz pokazując ją jako akt woli, trwania i wiary, czasem bardzo cichej. Całość zostawia czytelnika z poczuciem odpowiedzialności — i czułości wobec tego, co małe, drżące i jeszcze żywe.+)
Pozdrawiam serdecznie

JNaszko 2026.02.07; 10:42:14
Życie +++++ Jurek
pozdrawiam

ennio74 2026.02.07; 10:36:19
Cudownie...
"jeśli przetrwam
to nie dlatego
że jestem silna
ale dlatego
że jeszcze chcę"...

+3

Polak patriota 2026.02.07; 09:19:55
Cykl Sikorka ciekawy


+ Pozdrawiam serdecznie

Halinka 2026.02.07; 07:16:52
Lubię również obserwować przyrodę +(1)


Wiersze na topie:
1. upiór (26)
2. Dekolcik (26)
3. Uczeń czarnoksiężnika (26)
4. Natura (26)
5. balonik (26)

Autorzy na topie:
1. adamm1 (223)
2. GeliuszwAtenach (104)
3. układacz chmur (52)
4. Vich3r (52)
5. Pseudo-Geliusz (52)
więcej...