Cykl : Sikorka

Cykl : Sikorka Cykl : Sikorka . Motto małe serce niesie większą zimę niż cały las i jednak trwa ________________________________________ I. Parapet widzisz mnie tylko na chwilę stukam dziobem w ziarnko jakby to była zabawa . nie wiesz ile nocy kosztuje mnie ten gest ile razy serce uczy się bić wolniej żeby wystarczyło do świtu . II. Statystyka . mówią że do wiosny dożywa co czwarta liczby są czyste nie drżą nie marzną nie tracą dziesięciu procent siebie w jedną noc . . ja wiem że granica między jutrem a nigdy jest cienka jak gałąź pod łapą . III. Popołudnie . po południu szukam czegokolwiek okruch nasiono błąd człowieka . energia jest mała ale wystarcza żeby jeszcze raz unieść skrzydła nad własnym strachem . też tak masz zbierając resztki dnia żeby starczyło na noc . IV. Noc . noc nie pyta czy jestem gotowa . trzymam się gałęzi jak myśli której nie wolno puścić mróz liczy drapieżnik słucha ciemność waży serce . jeśli przetrwam to nie dlatego że jestem silna ale dlatego że jeszcze chcę . V. Bohaterowie . każda sikorka przy karmniku to bohater bez imienia bez medalu . każdy wróbel który zobaczy wiosnę to cud którego nikt nie ogłasza . siła nie jest w rozmiarze jest w uporze życia które mówi jeszcze raz . VI. Wiosna (wiara) . nie wiem czy dożyję . ale wierzę jak ptak nie jak człowiek . że po zimie i tak będzie wiosna . a jeśli rzucasz garść nasion nie karmisz tylko mnie dajesz szansę komuś kto też drży i jeszcze trwa . J.G. …………………………………………. Ja, sikorka . jestem mała ale to nie ja wymyśliłam zimę . każdy dzień zaczyna się pytaniem czy starczy mnie do jutra . stukam dziobem w ziarnko jakby świat był prosty jakby wszystko zależało od jednego okrucha . nie wiesz ile nocy noszę na skrzydłach ile razy uczę serce bić ciszej żeby nie zdradziło mnie mrozowi . trzymam się gałęzi jak myśli której nie wolno puścić bo pod spodem jest tylko ciemność . tracę siebie po kawałku dziesięć procent w jedną noc to dla was liczba dla mnie granica istnienia . drapieżnik słucha wiatr liczy oddechy noc nie zna litości . a jednak rano podnoszę się z zimna jak z własnego ciała . nie dlatego że jestem silna ale dlatego że życie jeszcze mnie chce . mówią że tylko co czwarta dociera do wiosny . ja nie myślę o statystyce ja myślę o świetle które czasem zostaje na dłużej . jeśli rzucasz garść nasion nie karmisz ptaka karmisz czas między teraz a potem . a jeśli mnie widzisz drżącą na gałęzi wiedz że siła nie mieszka w rozmiarze . mieszka w uporze żeby jeszcze raz otworzyć skrzydła i uwierzyć że po zimie świat znowu się zaczyna . . . Ćwierdolando – pieśń sikorek ti-li ti ziarno śni się skrzydłu ti-li-lu noc puszcza mnie wolno ti-ti-ti mróz pęka w gardle światła li-lu jutro jeszcze śpiewa J.G. ....................................................................... SIKORKA Pieśń małego serca Motto: małe serce niesie większą zimę niż cały las i jednak trwa PRELUDIUM Na parapecie przysiadło małe życie. Tak lekkie, że nie ugina szyby. Stuka dziobem w ziarnko, jakby pukało do drzwi jutra. Ti-li-ti… A pod piórami bije serce, które tej nocy musi wygrać z mrozem. I — PARAPET Widzisz mnie tylko przez chwilę. Mała plamka żółci na białym krajobrazie. Stukam dziobem w ziarnko, jakbym niczego się nie bała, jakby świat był prosty i całe jego zbawienie mieściło się w jednym okruszku. Nie wiesz, ile nocy kosztuje ten jeden ruch, ile razy serce uczy się bić ciszej, żeby wystarczyło do świtu. REFREN Jestem mała, ale niosę zimę na swoich skrzydłach. Jestem mała, a jednak każdego ranka otwieram niebo. Nie pytaj, czy wystarczy mi sił. Pytaj tylko, czy jeszcze chcę. Bo czasem cała odwaga świata mieści się w jednym: ti-li-ti. II — STATYSTYKA Mówią: co czwarta dociera do wiosny. Liczby są spokojne. Nie marzną. Nie drżą. Nie tracą siebie po dziesięć procent w jedną noc. Dla nich to tylko statystyka. Dla mnie to granica między: jutro a nigdy. Cienka jak gałąź, na której zasypiam. III — POPOŁUDNIE Po południu szukam czegokolwiek. Okruch. Nasiono. Błąd człowieka pozostawiony na parapecie. Energia jest mała. Ale wystarcza, żeby jeszcze raz unieść skrzydła nad własnym strachem. Ty też tak masz? Zbierasz resztki dnia, żeby starczyło na noc? REFREN Jestem mała, ale niosę zimę na swoich skrzydłach. Jestem mała, a jednak każdego ranka otwieram niebo. Nie pytaj, czy wystarczy mi sił. Pytaj tylko, czy jeszcze chcę. Bo czasem cała odwaga świata mieści się w jednym: ti-li-ti. IV — NOC Noc nie pyta, czy jestem gotowa. Mróz liczy oddechy. Drapieżnik słucha. Ciemność waży serce. Trzymam się gałęzi jak myśli, której nie wolno puścić. Pod spodem nie ma nic, tylko czarna przestrzeń. A jednak trwam. Nie dlatego, że jestem silna. Nie dlatego, że jestem bohaterką. Dlatego, że jeszcze chcę. V — ĆWIERDOLANDO Ti-li-ti! ziarno śni się skrzydłu. Ti-li-lu! noc puszcza mnie wolno. Ti-ti-ti! mróz pęka w gardle światła. Li-lu… jutro jeszcze śpiewa. VI — BOHATEROWIE Każda sikorka przy karmniku jest bohaterem bez imienia. Każdy wróbel, który zobaczy wiosnę, jest cudem, którego nikt nie ogłasza. Nie ma medali. Nie ma fanfar. Jest tylko skrzydło, które po nocy znowu się otwiera. Bo siła nie mieszka w rozmiarze. Mieszka w uporze życia, które mówi: jeszcze raz. MOST — JA, SIKORKA Nie wiem, czy dożyję. Ale wierzę jak ptak. Nie jak człowiek. Człowiek potrzebuje dowodu. Ptak potrzebuje poranka. Więc wierzę, że gdzieś za śniegiem czeka światło, które jeszcze nie zna mojego imienia. A jednak czeka. VII — GARŚĆ NASION Jeśli rzucasz garść nasion, nie karmisz tylko mnie. Karmisz czas. Dajesz komuś małą szczelinę między „teraz” a „potem”. Może mnie. Może wróbla. Może życie, którego jeszcze nie widzisz. Bo czasem największym dobrem jest właśnie to: dać komuś jeszcze jeden dzień. REFREN FINAŁOWY Jestem mała, ale niosę zimę na swoich skrzydłach. Jestem mała, a jednak każdego ranka otwieram niebo. Nie pytaj, czy wystarczy mi sił. Popatrz — jeszcze śpiewam. Ti-li-ti… ti-li-lu… Mróz pęka w gardle światła. Ti-ti-ti… A jutro jeszcze oddycha. CODA Rano śnieg jest taki sam. Las jest taki sam. Tylko na gałęzi coś małego otwiera skrzydła. I świat po raz kolejny nie umiera. J.G.

Napisz do autora « poprzedni ( 615 / 839) następny » Katarzyna K. dodany: 2026-02-07, 06:49:49 typ: przyroda wyświetleń (92) głosuj (9)

Anna z	2026.02.07; 18:00:59
Świetnie napisane+9 Pozdrawiam serdecznie

lucja.haluch	2026.02.07; 17:09:50
Znakomity cykl, przypomina o dokarmianiu ptaków. Plus+ Pozdrawiam serdecznie. Radosnego wieczoru...

joanna53	2026.02.07; 16:48:36
super, pozdrawiam serdecznie:) +

Super-Tango

2026.02.07; 11:20:39

To poruszający, spójny cykl poetycki, który z niezwykłą delikatnością łączy perspektywę natury z doświadczeniem egzystencjalnym. Sikorka staje się tu figurą kruchego życia — małego, policzalnego statystyką, a jednak upartego i pełnego cichej godności. Minimalizm języka, krótkie wersy i powracające obrazy zimna, nocy i okrucha budują silne napięcie emocjonalne bez patosu. To poezja empatyczna i mądra: mówi o przetrwaniu, nie heroizując siły, lecz pokazując ją jako akt woli, trwania i wiary, czasem bardzo cichej. Całość zostawia czytelnika z poczuciem odpowiedzialności — i czułości wobec tego, co małe, drżące i jeszcze żywe.+) Pozdrawiam serdecznie

JNaszko	2026.02.07; 10:42:14
Życie +++++ Jurek pozdrawiam

ennio74	2026.02.07; 10:36:19
Cudownie... "jeśli przetrwam to nie dlatego że jestem silna ale dlatego że jeszcze chcę"... +3

Polak patriota	2026.02.07; 09:19:55
Cykl Sikorka ciekawy + Pozdrawiam serdecznie

Halinka	2026.02.07; 07:16:52
Lubię również obserwować przyrodę +(1)