Komentarze otrzymane - Janzygmunt

Medusa	2026.06.12; 18:10:43
Komentowany wiersz: Jesteśmy przygotowani do romansu
Ładny wiersz

Janzygmunt	2026.06.11; 04:04:21
Komentowany wiersz: Trochę za późno na romantyzm
Głupi Amber N, a jak to się robi samemu, bo nie umiem. Ja nie gram w te gierki, zbyt poważny jestem. Ja piszę książki, (66) napisałem. Polecam w sieci mój debiut W OGRODZIE NORWIDA

Janzygmunt	2026.06.11; 03:10:13
Komentowany wiersz: Tańczysz w zieleni...
Byłem u Haliny o 03:10; witaj Poetko! Zygmunt Jan z Ustki

Medusa	2026.06.10; 16:48:13
Komentowany wiersz: Profil kobiety
Ładny wiersz

Siostrzyczka	2026.06.10; 16:15:00
Komentowany wiersz: Ballady Tadeusza Woźniaka i moje bluesy w poezji
uwielbiam Jego piosenki....odkąd pamiętam.... :)

Medusa	2026.06.07; 11:30:44
Komentowany wiersz: Piekielnie sławna pośród jaskółek
Ładny wiersz

Medusa	2026.06.07; 09:48:19
Komentowany wiersz: Tańczący szczur historii
Ciekawy wiersz i pełen refleksji

Pióro Amora	2026.06.04; 10:38:01
Komentowany wiersz: Przy dorzeczu jabłoń która nie kwitnie
Autor próbuje zamknąć w klatce wersów nieuchwytny cień kobiety, ale zamiast poezji, tworzy jedynie instrukcję obsługi własnego rozczarowania. Największym dramatem tego utworu nie jest jednak bezpłodna jabłoń, lecz fakt, że twórca – ostrzegając przed budowaniem ołtarzy z iluzji – sam potyka się o rekwizyty własnej scenografii.

Medusa	2026.06.01; 00:41:39
Komentowany wiersz: Świat uciszonej pieśni
Bardzo ładnie napisane

Janzygmunt	2026.05.31; 04:28:26
Komentowany wiersz: W bagnistym moim świecie, ptaszki maluje się na czerwono
Antologia poezji NIE ZAPYTAM Słupsk 2014 str. 369 ISBN 978-83-60228-59-3 autorów: 56 Wybór: Zbigniew Babiarz-Zych, Czesława Długoszek, Mirosław Kościeński Recenzje__________ fragment: Zawartość antologii byłaby niepełna bez liryków miłosnych. Ten odwieczny motyw poezji podlega zmianom zależnie od epoki, literackich mód, temperamentu twórcy. Szczególne miejsce w antologii "Nie zapytam" zajmują miłosne liryki Zygmunta Prusińskiego i Ewy Prusińskiej - Kolasińskiej. Miłosny dialog ma literacki wzorzec, jest nim historia miłości oficera straży i poety Cyrano de Bergerac do pięknej Roxane. Tak jak w sztuce Edmonda Rostanda świadomość potęgi słowa w grze miłosnej towarzyszy poecie z Ustki i jego Muzie: "obsypana wierszami - każdą literkę w tobie całuję." Jej odpowiedź na poetyckie wyznanie brzmi: "szlachetniejesz - poezją jak impresją rozjaśniasz tęskne ściany miłości..." Poetycki miłosny flirt opisuje przestrzeń bliskości, prywatną, intymną relację wzbogaconą obrazami natury i odwołaniem do symbolu poezji, wiecznej, zazdrosnej kochanki. Stąd trwożone pytanie: "Czy poetę łatwo pokochać?" A jeśli to tylko poezja ? Dlatego: "wypuść wiersze i zobacz" - radzi Ewa Prusińska-Kolasińska. Tytuł antologii "Nie zapytam" wobec retorycznego pytania o rolę poety w relacji prywatnej można odczytać szerzej, o rolę poety wobec współczesnej rzeczywistości społecznej. Została ona opisana w wierszach publikowanych w antologii. "Nieprofesjonalni" poeci tworzą mową wiązaną barwny i wielowymiarowy obraz osobistej, społecznej, kulturowej rzeczywistości ziemi słupskiej, wzbogacając w ten sposób pytanie: "czy poetę łatwo pokochać?" Czesława Długoszek ________________________________ Antologia poezji NIE ZAPYTAM Słupsk 2014 str. 369 ISBN 978-83-60228-59-3 autorów: 56 Wybór: Zbigniew Babiarz-Zych, Czesława Długoszek, Mirosław Kościeński Recenzje__________ fragment: Autostradę znakomitych erotyków kończy Zygmunt Jan Prusiński z Ustki. W ostatniej nocy w hotelu" stwierdza: "Przy tym wiatraku powtórzyłem drgania żółte listki brzozy odmawiały pacierz. Owinęłaś się mnie wężem ' splotły się nogi by wzmocnić krzyk wschodzącej kobiety. A rano szukałem twoich ust i piersi..." Zaś w "Nocnej promenadzie w Ustce" pisze: "zdaje się, że idziesz za mną a oczy lamp widzą jak łamiemy ciszę miłością". Mirosław Kościeński _______________________ Ewa Prusińska-Kolasińska w antologii poezji "Nie zapytam" ma zamieszczone 4 utwory... 1. W głąb Ognia 2. Jak ptak 3. Wiosenny miszmasz 4. Nurt rwących myśli Zygmunt Jan Prusiński ma zamieszczone 11 utworów... 1. Podejdę bliżej 2. Ostatnia noc w hotelu 3. Sekrety świtu w pewnym mieście 4. Ustka to Ewa 5. Nocna promenada w Ustce 6. Jadę do Mielna 7. Iskrzenie namacalne w tobie 8. Dlaczego nie spotkaliśmy się wcześniej 9. Wzgórza kolistych chmur 10. Goń ptaszyno, tylko na stopy uważaj 11. Wrześniowe lato w Ustce

Medusa	2026.05.29; 19:30:24
Komentowany wiersz: Rok 2015
Bardzo ładny wiersz

Medusa	2026.05.24; 09:34:36
Komentowany wiersz: Wobec czasu idziemy w mgłę bez sukcesu
Bardzo ładny wiersz

nessa	2026.05.23; 12:43:44
Komentowany wiersz: Miłość XXI wieku
Bardzo przyjemny klimat ma ten wiersz. Taka spokojna, zmysłowa wizja bliskości i uczenia się miłości poprzez obecność drugiej osoby.

Medusa	2026.05.18; 01:12:31
Komentowany wiersz: Niedzielny erotyk - paraneza
Bardzo ładny subtelny erotyk

Pióro Amora	2026.05.14; 06:45:57
Komentowany wiersz: Wola poznawania
To już nie jest zwykły gabinet luster, lecz potężna, zautomatyzowana manufaktura zachwytu, która taśmowo produkuje ordery pod każdym kolejnym utworem. Mamy tu do czynienia z unikalnym w skali światowej zjawiskiem literackim: permanentnym, jednogłośnym referendum, w którym autor codziennie, pod każdym swoim tekstem, wybiera samego siebie na poetę narodowego. Ta seryjna, samotna owacja na stojąco przypomina sytuację, w której ktoś pisze setki listów miłosnych sam do siebie, sam je stempluje, wrzuca do własnej skrzynki, a potem publicznie mdleje z wrażenia, jak wielkim cieszy się powodzeniem. Pod każdym wierszem ta sama bezludna pustynia komentarzy i ten sam, rozgrzany do czerwoności licznik punktów – dowód na to, że miłość własna nie zna granic, a palec od klikania „plusów” nigdy nie odpoczywa. Prawdziwa poezja masowa, gdzie masowość zapewnia jeden, niezwykle pracowity człowiek.

Amber N	2026.05.12; 18:23:28
Komentowany wiersz: Trochę za późno na romantyzm
Żadnego komentarza a głosów 17. Sam na siebie głosujesz jak kaja maja?

Medusa	2026.05.10; 20:42:34
Komentowany wiersz: W swej naturze jestem dla ciebie
Miłość z tobą to misja, pokonuję złe wróżby z kart. Tulę się do piersi. Bardzo mi się podoba ten fragment :) Taka miłość wbrew przeciwnościom. Ładny wiersz :)

Pola46	2026.05.08; 15:51:53
Komentowany wiersz: Psalm erotyczny do kobiety
Bardzo ładny, delikatny wiersz. +)

nessa	2026.05.08; 02:43:12
Komentowany wiersz: Psalm erotyczny do kobiety
Jestem na tak :) +

Janzygmunt	2026.05.04; 18:53:02
Komentowany wiersz: Coś z życia poety
„Dzień Ojca i lizak na patyku” to tytuł wiersza autorstwa Zygmunta Jana Prusińskiego, napisany w 2008 roku. Wiersz stawia pytanie o to, „gdzie są prawdziwi mężczyźni, ojcowie mężni i twardzi w obronie Ojczyzny?”. Autor nostalgicznie lub krytycznie odnosi się do współczesnego wizerunku ojców, konfrontując go z ideałami z przeszłości.

Janzygmunt	2026.05.04; 18:46:29
Komentowany wiersz: Coś z życia poety
Mój debiut książkowy to W OGRODZIE NORWIDA - można w sieci poszukać...

Janzygmunt	2026.04.28; 08:39:51
Komentowany wiersz: W tej niepokonanej duszy
"Puls Polonii" w Australii... 30 maja 2009 Zygmunt Jan Prusiński DZIENNIK Z WIEDEŃSKIEGO OKNA - Poszarpane struny emigracji. Węże wracają bliżej słońca, rozpalić w sobie plan na jutro by życie zdobywać po dniu. Żyjemy dla zdobycia czasu, wszyscy potajemnie klaskamy w muzyce ciszy – nie uprawiając żadnej dosadnej przyjaźni. Klepiemy się po ramieniu, my widoczni na ekranie (ego). Tak by tylko żyć jak rysunek chwilowo narysowany ołówkiem. Nawet zwykła krzywa linia prowadzi cię nieznajomy w dal odkupienia – połóż się na bok, zaśnij w samotnych ścieżkach. 28.05.2009 - Ustka

Katarzyna K.	2026.04.20; 20:18:12
Komentowany wiersz: Karuzela i wiatr
Pozdrawiam z +

Na liniach czasu	2026.04.07; 10:54:52
Komentowany wiersz: Jesteśmy zapisani w kronice nieba
Zawód całownik :D nieźle

Anna z	2026.04.02; 20:38:43
Komentowany wiersz: Trójwymiar zasadniczy zgasł
Tak mi przykro, wiem jak boli śmierć bliskiej osoby. Mimo wszystko dobrych Świąt życzę

Katarzyna K.	2026.04.02; 13:21:35
Komentowany wiersz: Trójwymiar zasadniczy zgasł
Miłego dnia plus

Janzygmunt	2026.03.24; 04:54:34
Komentowany wiersz: Samotnik...
zygpru1948 2014.05.10; 16:18:19 No to jak jesteś Byk, to wiem że inteligencji Ci nie brakuje Tereso! Wiem ile ton inteligencji ma moja Ewunia. A jaka zadziorna. O swoje będzie walczyć, i o swojego ukochanego ! Tylko dwa znaki, WAGA i BYK są pod parasolem Planety VENUS ! To Dzieci Miłości!

Janzygmunt	2026.03.24; 04:51:53
Komentowany wiersz: Samotnik...
Super-Tango 2014.05.10; 17:54:00 Cóż nie powiedziałbym, że to jest bajka, a gdzie morał... Prędzej wiersz z fantazji, lub z marzenia. __________________Odpowiedź Witaj Jurku. Dla mnie ta treść wiersza jest jednak "bajką", bo z Ewunią jestem, a tak piszę jakby była ode mnie daleko albo wręcz wyśniona... Morał też jest, choć to bajka nieklasyczna. Bo piszę: Niczego nie unikam wciąż się zbliżam... Wiem że czekasz na mnie nie tylko nocą wyśnioną! - No właśnie, trafię na pewno w tę Noc Wyśnioną przez oczekującą, gdzie czeka jakże witalna dla mnie, i jakże gościna dla mnie. To jakby zbliżyły się dwie galaktyki... autor Zygmunt 10 Maja 2014 r.

Janzygmunt	2026.03.23; 09:16:33
Komentowany wiersz: Nocne marzenie poety
Dla Ewy Prusińskiej - Kolasińskiej Jesteś pierwszą kobietą na świecie której poświęciłem aż trzy tomy wierszy miłosnych: "Deszczowa Panienka", "Księżycowy Kochanek", "Sukienki i Motyle" i czwarta książka czeka "Zaczarowana Muszelka"...

Janzygmunt	2026.03.22; 09:01:17
Komentowany wiersz: Odbiegam by być razem
Medellin 23.08.2019 Przeczytane Spodobał mi się ten autorski wybór wierszy Jacka Podsiadły i to w jaki sposób autor tłumaczy jego powstanie - robi to niepokornie, przekornie i całkowicie po swojemu, no bo przecież ktoś o takim dorobku może! No i słusznie. W "Sprzecznej jaskrawości" przeglądamy cztery dekady zapisu tego, co poecie najbliższe. Mnie, jak zawsze u Podsiadły, ujmują nawiązania do życia rodzinnego, są bardzo szczere, wręcz intymne, jest w tych wierszach dużo miłości i ciepła, nie ma za to ckliwości. I tak wiemy, że ktoś, kto o najważniejszych dla niego ludziach pisze w ten sposób, kocha ich całym sobą, nawet jeśli dzieli się z czytelnikiem zaledwie garścią okruchów swojego uczucia. Podsiadło posiadł niezwykłą lekkość stylu, te jego gry lingwistyczne wydają się takie od niechcenia. Błyskotliwie przeskakuje od słowa do słowa, łączy je efektownie ze sobą i nieważne czy pisze z rymami czy bez, efekt jest zawsze wysokiej próby. Wiersze te jednak nie są efekciarskim popisem młokosa, po uważnym wczytaniu się w napisane wersy, jak i w to co zostało wyrażone pomiędzy nimi, widać ogrom benedyktyńskiej wręcz pracy, przycinania i szlifowania zdań po to, żeby oddać czytelnikowi dzieło perfekcyjnie dopracowane. Po czwartym już tomiku nie spodziewam się, żebym mógł się zawieść na panu Podsiadle. Zatem, po zupełnie niedługim namyśle, dodaję go do moich ulubionych pisarzy, a to oznacza, że będę dążył do przeczytania kolejnych jego dzieł.

Janzygmunt	2026.03.22; 09:00:06
Komentowany wiersz: Odbiegam by być razem
Sprzeczna jaskrawość Jacek Podsiadło poezja 104 strony "Sprzeczna jaskrawość" to autorski wybór wierszy poety i prozaika Jacka Podsiadły (ur. 1964). Prawie siedemdziesiąt wierszy z okresu całej twórczości wyróżnionych przez laureata m.in. Nagrody Fundacji im. Kościelskich (1998), Nagrody im. Czesława Miłosza (2000), Nagrody Poetyckiej im. K.I. Gałczyńskiego „Orfeusz” (2015), Nagrody Poetyckiej im. Wisławy Szymborskiej (2015) i Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej „Silesius” (w 2015 za całokształt twórczości i w 2017) jest próbą uporządkowania wieloletniego dorobku twórczego, próbą przedefiniowania czy wskazania na najważniejsze w nim tematy. Jak mówi sam autor wyboru, jeden z najpopularniejszych polskich poetów przełomu XX i XXI wieku: „Starałem się wybrać do niniejszej publikacji wiersze najlepsze i najważniejsze. Najlepsze, czyli najlepiej napisane, które Łaskawy Czytelnik przeczyta z niewątpliwym zachwytem. I najważniejsze, czyli takie, przy których Surowy Czytelnik będzie trochę wydziwiał, że to, że śmo, że nie na taką poezję się umawialiśmy”.

Janzygmunt	2026.03.21; 09:15:49
Komentowany wiersz: Skoro plotkują pokrzywy...
UŁAMAĆ OPŁATEK MIŁOŚCI - część druga Dział: Kultura Temat: Literatura Zygmunt Jan Prusiński OKOLICZNOŚĆ - POEZJA - MIŁOŚĆ Nie gaś mego temperamentu na przyczółku złotej nitki słońca stabilna oręż soków promiennych z roślin chwytające promienie. Wiem że poukładana jest liczebność aksamit i rdza - łagodność i kolce fruwają gołębie na tarczy nieba. Ale nic tak nie znaczy jak dotyk obnażam prawdę wobec ciebie stygnie rzeka w nizinnych zalotach. Inscenizacja - okruch głodu kaleczy sosnowe wcielenie - wchłaniam zapach twój od dołu nabywam większej wiedzy... A ty odlatujesz w nagiej modlitwie jakaż udręka czekać na przypływ. 23.4.2015 - Ustka Czwartek 9:38 [zygpru1948] zygpru1948 2022.06.30; 05:43:12 Zygmunt Jan Prusiński MOJE MOTYLE NA ŚNIEGU Pamiętam rok 1999 i pierwsze żywe spotkanie z nim, z ks. Janem Twardowskim na wieczorze autorskim w Łodzi. Mam serię zdjęć, które mu robiłem nigdzie dotąd niepublikowane. Pamiętam jak żeśmy zrobili dobrą wymianę, to znaczy ja zrobiłem lepszy interes, bo za swój jeden wiersz dedykowany (mojemu koledze po piórze), pt. "Za Chrystusem do Chrystusa" otrzymałem w zamian jego tomik wierszy, też z dedykacją. I na koniec ciekawostka. Na pamiątkę już - bo odszedł poeta Jan Twardowski - jestem wraz z nim w jednej książce, w Antologii Współczesnej Poezji Polskiej pt. "Dojrzewanie w miłości", pod redakcją Jadwigi Góżdż; Promocyjna Seria Wydawnicza, "MiGG" nr 34, Radom 2000. Słowo wprowadzająco-poglądowe: Tomasz Agatowski, Nikos Chadzinikolau, Dariusz Tomasz Lebioda i Leszek Żuliński. Motto do jego wierszy - "Suplikacje", "Wyjaśnienie", "O maluchach", "Szukałem", "Nic się nie zmienił", "To samo", "Spieszmy się" i "Miłość" - brzmi tak: "...a miłość była tak czysta, że karmiła Boga..." Dlatego wiem, jestem i pewny, że do Pana Boga podąża teraz Poeta, żeby mu służyć tam w świecie, w świecie bez nienawiści. 6.02.2006. Ustka. _____________________ Zygmunt Jan Prusiński TWOJE OCZY, MOJE OCZY I SEN MOTYLA Pamięci ks. Jana Twardowskiego Nie wiem jest cicho, trudno zamknąć oczy na skrzyżowaniu lasu. Jest szum wiatru, a gałęzie sosnowych marzeń wyłamują się z podróży – dalej nie mogą, nie sięgają ramionami. Poeto, nie dotykaj snu motyla, jeszcze barwy kształtują kolor jego lotu, do odejścia nie potrzeba skruchy – wystarczy radość źrebaka ku słonecznym łąkom. Jestem pewny że tam, twoje oczy ułożyły tobie sen. Śpij poeto, ja za ciebie dokończę tę ostatnią linijkę dopisać – i to nie będzie jeszcze puentą... 29.01.2006. Ustka

Janzygmunt	2026.03.21; 09:10:30
Komentowany wiersz: Skoro plotkują pokrzywy...
fenixferrum 2026.03.20; 21:17:34 Więcej poproszę takich delicji Panie Zygmuncie Pozdrawiam serdecznie! Mirek

Janzygmunt	2026.03.21; 09:02:32
Komentowany wiersz: Skoro plotkują pokrzywy...
Toomuch Wetold 2014.02.28; 13:09:01 jestem Twoim fanem Zygmuncie Janie:) ____________________Dziękuję Lata 1998 - 2002 Słupsk... W którymś środkowym roku, chyba w 2001 idę ulicą Wojska Polskiego, i zostaję kulturalnie zaczepiony przez mężczyznę będącym jak się okazało z 12-letnim synem. I ów mężczyzna rzecze do mnie że syn jest moim fanem, musiałem kilka słów napisać dla niego i złożyć autograf. Podobno wszystkie gazety kupował w Słupsku, a było ich aż pięć tytułów: Głos Słupski, Dziennik Bałtycki, Głos Pomorza, Gazeta Wyborcza, Głos Wybrzeża. Faktycznie i ja kupowałem. Raz był taki tydzień że codziennie przez 6 dni o mnie i o Jurku Izdebskim pisali. Młody człowiek wklejał wszystkie artykuły i zdjęcia... Radio City i Polska Partia Biednych do tego Słupski Sąd Społeczny przy PPB________________to była intelektualna siła! Pozdrawiam serdecznie Zygmunt Jan Prusiński 28 Luty 2014 r.

fenixferrum	2026.03.20; 21:17:34
Komentowany wiersz: Aforyzmy 13
Więcej poproszę takich delicji Panie Zygmuncie Pozdrawiam serdecznie! Mirek

Janzygmunt	2026.03.20; 12:16:15
Komentowany wiersz: Aforyzmy 13
Przypadki Zygmunta Jana Prusińskiego Sylwetki: strona 16 - nr 13 (62) 26 czerwca 2010 Kurier Ustecki BIAŁY BLUES POEZJI Czytelnia | 27 czerwiec 2010 9:21 Jest jedną z najbardziej barwnych postaci Ustki. Uchodzi za ekscentryka, dziwaka, nawet wariata. Jednak, jak sam podkreśla, właśnie taki chce być. Mowa o Zygmuncie Janie Prusińskim. Poecie, bardzie, kabareciarzu, politycznym chuliganie oraz fachowcu od pisania sądowych pozwów. Prusiński sam o sobie mówi, że jest niepowtarzalny i jedyny w swoim rodzaju. Argumentuje to między innymi tym, że, gdy się urodził, w Szczecinie runął dach jednego z największych kościołów. Faktycznie, jest postacią nietuzinkową, obok której trudno przejść obojętnie. Wywołuje skrajne i różne emocje. Niewysoki, siwy, wąsaty, a przede wszystkim głośny jegomość jest częścią krajobrazu usteckiej ulicy. Lubi zwracać na siebie uwagę. Często publicznie, nawet na środku ulicy, wygłasza kontrowersyjne opinie. Dużo pisze. Prusiński tworzy poezję. Jego wiersze znalazły się w wielu antologiach poezji, gazetach i pismach. Doczekały się także kilku tomików indywidualnych. Trudne dzieciństwo Z Prusińskim spotykamy się na podwórku jego domu w samym centrum Ustki. Chętnie opowiada o swoim życiu i przygodach, których nie brakowało. Poeta wpada w słowotok, jest wyjątkowo energiczny. Opowieść przerywa recytowaniem swoich wierszy lub śpiewaniem piosenek. Cały czas mocno gestykuluje, tańczy, a nawet gra na wyimaginowanej gitarze. - We mnie jest tyle energii, że mnie aż nosi – kwituje. Prusiński większość dzieciństwa spędził w Otwocku. Twierdzi, że już wówczas zaczął pisać wiersze. Miłość do literatury pięknej wpoiła mu nauczycielka języka polskiego, która uczyła jeszcze przed wojną. Często wyznaczała go do recytowania wierszy i czytania opowiadań. - Bo ja tak od dzieciństwa bujałem w obłokach – recytuje fragment swojego pierwszego wiersza ustczanin. Rodzice Prusińskiego rozwiedli się. Jako kilkunastoletni chłopak trafił do poprawczaka. Twierdzi, że wszystko przez macochę. Gdy wyszedł na wolność, nie wiedział co ma ze sobą począć. - Do domu ojca nie miałem po co wracać, bo mnie wymeldowali – wspomina Prusiński. - Stwierdziłem, że wrócić do poprawczaka i tam zajmę się pisaniem, dokończę szkołę. Nie chcieli mnie jednak przyjąć, bo przecież nie popełniłem żadnego przestępstwa. Mój były wychowawca zaprosił mnie jednak do środka, wykonał telefon i załatwił mi OHP w Lubinie. Tak właśnie jako zbrojarz-betoniarz budowałem kopalnię miedzi Polkowice. W międzyczasie Prusiński od Miejskiej Rady Narodowej w Otwocku otrzymał przydział na niewielkie mieszkanie. Po kilka latach garsonierę zamienił na mieszkanie w Słupsku. Poezja i biznes Prusiński debiutował w dwutygodniku „Nowy Medyk” w 1973 roku. Było to pismo dla lekarzy z kolumną literacką. Później jego wiersze ukazywały się w wielu innych czasopismach. W Słupsku pomagał matce w prowadzeniu kwiaciarni. Pracował także w restauracjach dansingowych jako piosenkarz. - Właściwie zastępowałem wokalistów tam pracujących. Śpiewałem różne przeboje – śmieje się Prusiński, ruszając w kolejny taniec i nucąc jakąś piosenkę. W Słupsku przypadkiem nawiązał kontakt z miejscowym środowiskiem literatów. Na lokalnych pisarzy i poetów „trafił”, gdy kilku z nich wywieszało plakaty zapraszające na jedną z imprez w połowie lat 70. - Pamiętam, jakby to było dzisiaj, jak wieszali plakat na Wojska Polskiego, zapraszający na Drugą Sesję Literacką – opowiada. - Podszedłem do nich i zaczęliśmy rozmawiać. Tak się zaczęła moja przygoda z Korespondencyjnym Klubem Młodych Pisarzy. Później zostałem nawet jego prezesem. W Słupsku próbował także swych sił w biznesie. Prowadził kiosk warzywny na rynku przy ul. Wolności. Uciekł na zachód Ustecki poeta na przełomie lat 70. i 80. robił karierę w kręgach artystów oraz ówczesnych działaczy. Twierdzi, że nie było dla niego sprawy, której nie byłby w stanie załatwić. W tym czasie poznał wielu znanych polskich artystów. Jednak jego działalność w klubie pisarzy zakończyła się małym skandalem. W trakcie kolejnego spotkania młodych twórców na zamku w Bytowie wywiązała się awantura. Pisarze popili się, zginęła część jedzenia... Kilka miesięcy później Prusiński wyjechał do Austrii. - Pojechałem na wycieczkę z Juwenturu – dodaje. - Spóźniłem się wówczas na autobus, który po mnie podjechał pod mój blok. W Austrii kilka osób z tej wycieczki wysiadło z walizkami, nie chcieli wracać do Polski. Byłem wśród nich. Prusiński trafił najpierw do obozu dla uchodźców. Był tam ponad pół roku. Później zamieszkał na dwanaście lat w Wiedniu. - Tam także pisałem, nawiązałem kontakty z polską emigracją na całym świecie – wspomina. - Jednak musiałem pracować, żeby jakoś żyć. Ocieplałem między innymi budynki. Z poezji nie da się wyżyć. Do dzisiaj jestem przecież biedny, Prusiński wrócił do Polski, gdy załamał się nerwowo. Jego kolejna żona znalazła sobie innego mężczyznę. Partia biednych Po powrocie do kraju w 1994 roku osiadł w Ustce. Tu spotkał się z innym emigrantem, który mieszkał przez wiele lat w Londynie - Jerzym Izdebskim. Zaprzyjaźnili się. Po kilku latach pomagał Izdebskiemu w przygotowaniach do legendarnych audycji w Radio City. Kolejnym krokiem były manifestacje na placu Zwycięstwa w Słupsku i powstanie Polskiej Partii Biednych. W trakcie manifestacji Prusiński dawał upust swoim fantazjom. Wyzywał na wirtualne pojedynki bokserskie rządzących wówczas w kraju i w Słupsku działaczy lewicy, recytował poezję, grał na gitarze i śpiewał. - To był nasz czas – mówi Prusiński. - Przemianowaliśmy wówczas plac Zwycięstwa na plac Nędzników. Ludzie, ci najbiedniejsi, potrzebowali wtedy wsparcia. Byliśmy takimi politycznymi chuliganami. Chociaż to wszystko ucichło, a Jurek znowu wyjechał z Polski, mi nadal to chuligaństwo polityczne zostało. Prusiński słynie z kontrowersyjnych wystąpień. Chciał m.in. przemianowania jednej z usteckich ulic na Pinocheta. Z okresu Polskiej Partii Biednych pozostało mu także zamiłowanie do pozywania przed sąd instytucji i osób prywatnych. Złożył niezliczona ilość pozwów. Chciał się procesować z Aleksandrem Kwaśniewskim, Leszkiem Milerem, z trenerem Pawłem Janasem, gdy przegrał mecze na mundialu oraz kilkoma redakcjami. - Z części tych pozwów nic nie wyszło, ale były też sprawy, które wygrałem – mówi poeta. - Dzięki temu w 2004 roku kupiłem sobie komputer. Teraz przez internet mam kontakt z całym światem. W sieci publikuję także wiersze. Cztery żony, troje dzieci, tysiące wierszy Prusiński cały czas tworzy. Planuje pobić rekord Guinnessa w pisaniu wierszy. W ciągu dwóch miesięcy napisał ich blisko 200. Marzy także o wydaniu książek, twierdzi, że ma ich już gotowych kilka. Od paru lat próbuje wypromować Stowarzyszenie Białego Bluesa Poezji. Udziela się w środowisku poetów wiejskich, którzy zrzeszyli się przy Starostwie Powiatowym. - Prowadzę spokojne życie i jakoś staram się na nie zarobić – mówi. - Mam na swoim koncie cztery żony, trójkę dzieci. Ale przede wszystkim nadal chcę pisać wiersze. Urok dziwaka Zbigniew Babiarz-Zych, jeden z twórców Wtorkowych Spotkań Literackich przy starostwie - Zygmunt Jan Prusiński to naprawdę dobry poeta z naszego regionu. Jest poetą zaangażowanym. Pisze o sprawach bieżących. W jego twórczości jest także wiele liryki, wątków miłosnych. Nie da się ukryć, że jest dziwakiem, ale to jego urok. Wydaje mi się, że jego wadą jest tendencja do polityki. Gdy się od niej odcina, jego twórczość zyskuje. Ubolewać możemy nad tym, że do tej pory nie doczekał się zbyt wielu własnych tomików. Pisze dużo i na dobrym poziomie. Nie ma dni, żeby nie przysłał jakiegoś wiersza. Jednak to taki typ, który nie potrafi sam zadbać o ich wydanie. Twierdzi, że powinien to zrobić ktoś inny. Jako twórcę bardzo go cenię. Tomasz Częścik/Fot. APR-SAS Biały blues poezji Czytelnia | 27 czerwiec 2010 9:21 http://www.kurierustecki.pl/wydarzenia/artykul.php?id=3101

Janzygmunt	2026.03.19; 12:57:18
Komentowany wiersz: Przyjmijmy wzajemne pieszczoty
Zygmunt Jan Prusiński ZACZNIJ ZE MNĄ ROZMAWIAĆ Najlepiej to o miłości poukładaj jak książki na półce przybliż się tak blisko bym mógł usłyszeć twój oddech pobędziemy dłużej tylko żeby księżyc nie był zazdrosny sama wybierzesz czas kobieto kwiatów i wśród nich przekaż pocałunek. 1.06.2020 – Ustka Poniedziałek 11:43 Wiersz z książki „Anioł doliny”

Janzygmunt	2026.03.19; 12:54:55
Komentowany wiersz: Przyjmijmy wzajemne pieszczoty
Zygmunt Jan Prusiński OSTOJA W OBJĘCIACH ISKRY Mogę cię objąć i z przodu i z tyłu – a ty w ruchach tańczących drgaj jak listek niech czuję ciepło szkliste tak mało potrzeba odrysować dwa kształty wtulone więc korzystaj z uroku wszak ruch dźwiękami obrasta jak nieprzytomny ornament rozleje się barwnie by trwać na pocieszenie świtu… 2.06.2020 – Ustka Wtorek 7:03 Wiersz z książki “Anioł doliny”

Janzygmunt	2026.03.19; 12:52:47
Komentowany wiersz: Przyjmijmy wzajemne pieszczoty
Zygmunt Jan Prusiński MOJE SŁOWA LECZĄ Piszę tę książkę o miłości zapraszam do niej by kochać intymne światy – porusz świt opuszkami porusz świt ustami nie skąp mi dojrzeć ud twoich i bioder – skupiam się na sztuce umiem to czynić jak w malarstwie dobieram farby uczuć zamierzam rozszerzać loty w dolinie byś była szczęśliwa w szczycie impulsu tak bardzo nagiej i otwartej zagarnąć nie tylko szept motyla ale całą twoją przestrzeń… 3.06.2020 – Ustka Środa 5:19 Wiersz z książki “Anioł doliny”

Janzygmunt	2026.03.19; 12:50:01
Komentowany wiersz: Przyjmijmy wzajemne pieszczoty
Zygmunt Jan Prusiński CHCĘ USŁYSZEĆ TWOJE MYŚLI Na to czekam w bezwzględnej czułości jestem po stronie żeby zyskać w miejscu wybranym ozdobienie względem czynnej potrzeby że coś mamy wspólnego do przekazania o każdej porze zatem ubierz sukienkę zwiewną zwołaj przyjemności nie tylko na łąkach ale i tam gdzie wiatrak możny stoi ale i młyn na uboczu kręci się statecznie jak starzec lubię te historyczne obiekty z których w większości korzystają malarze tak jak ja korzystam z ciebie malując myśli skryte w pąsowych różach. 3.06.2020 – Ustka Środa 18:31 Wiersz z książki “Anioł doliny”

Janzygmunt	2026.03.19; 12:36:57
Komentowany wiersz: Przyjmijmy wzajemne pieszczoty
Zygmunt Jan Prusiński TRZY RÓŻE Przed wyjazdem nazajutrz w nocy zerwałem trzy róże nie pytałem się właściciela czy można – sąsiad ma wiele kwiatów na posesji. Byłaś w koszuli nocnej tradycyjnie naga a ciało pachniało po kąpieli – cóż za zapach dla poety położyłem róże na brzuchu. Nie zasnęłaś – zbyt kąśliwe zauroczenie a podniecenie wzrastało z każdą minutą jakby zewsząd cykały świetliki a nocne stróże puszczyki podglądały przez otwarte okno – zabiegi artystyczne kochanka. A nazajutrz wzięłaś te róże by zawieźć do swojego domu – niestety gdzieś jedna zaginęła jakby chciała zostać przy mnie

Janzygmunt	2026.03.19; 12:32:53
Komentowany wiersz: Przyjmijmy wzajemne pieszczoty
Zygmunt Jan Prusiński GDY NASTĄPI PIERWSZE WRAŻENIE Wiem że będę szczęśliwy to nie jest tak żeby płytko przyjąć zasługujesz na lepsze traktowanie bo jesteś do miłości stworzona czuję nieodparcie z twej fizjonomii dlatego przekażę tę staranność – dojrzałość ma swe walory zatem pisz do mnie tymi myślami co znaczą niczym ewenement który płodzi przyjemność kochania – zostań blisko a skorzystasz jako kobieta więcej…

Janzygmunt	2026.03.18; 11:34:54
Komentowany wiersz: Porąbana ideologia czystości
Zygmunt Jan Prusiński TWE CIAŁO PROMIENIUJE W SŁOŃCU Motto: "Pamiętaj: kiedy znów zdziczeję, Odrzyj mnie z wichrów i ugłaskaj"! - Julian Tuwim Przeszkody - jak w sadzie płoty muszę dostać się do środka - by nie zdziczeć pod drzewem. Ułaskawienie ma wtedy sens kiedy mnie uchronisz - popraw moje skrzydła. Jakiż opór nieznanych wirów wtłacza pragnienie z dala - impuls wiecznej walki. Obym dotrwał w rzece słów niczego nie pomijając - szeleści muzyczny rytm. Pojmuję czystość na krawędzi układam myśl za myślą - projektuję seans dobroci. Bądź kobietą mi przychylną z tego narodzi się echo które wiecznie będzie trwać. 30.6.2014 - Ustka Poniedziałek 9:43 _____I tym wierszem zamykam książkę KOCHANKA KSIĘŻYCA pisaną przez 9 tygodni dla Ewy Prusińskiej - Kolasińskiej. Tytuł podyktowała mi Ewunia... http://photos.nasza-klasa.pl/54828617/463/other/std/72573021fe.jpeg

Janzygmunt	2026.03.18; 11:31:33
Komentowany wiersz: Porąbana ideologia czystości
Zygmunt Jan Prusiński EWA ZRYWA WIŚNIE Powiadomiła o tym w liście zawsze mi pisze co będzie robiła. Nie tylko dzień nas dzieli - i noc ale zawsze jesteśmy blisko. Ugryź wiśnię i mi ją podaj ustami wiśniowy pocałunek nie zabłądzi! Kochamy się inaczej od tradycji mamy swój świat - i światło czujemy to jak margaretka motyla. Dziewczyna z wiaderkiem wiśni stąpa lekko w sukience patrzę na ciebie - patrzę. Czerwcowa i wiśniowa zbliżasz się... - Jak cię pragnę to tylko Bóg wie! 28.6.2014 - Ustka Sobota 12:01 Wiersz z książki "Kochanka księżyca"

Janzygmunt	2026.03.18; 10:13:42
Komentowany wiersz: Porąbana ideologia czystości
Zygmunt Jan Prusiński JUŻ PO ŚMIERCI… Pamięci Romana Śliwonika I zobacz Romku, czy my nie mówiliśmy tak ładnie o śmierci? Rozgrzewała nas wódka w środku, a my wciąż na szczyty górskie bez skrzydeł… Krzyczałeś do mnie aż ci okulary ciemne spadły i zbiły się szkła o jeden kamień za dużo. (Uważaj Zygmunt nie skalecz się, poezja jest zawsze bolesna)! O co ci chodzi w tych wierszach przecież one nie pachną jaśminem – tłoczą się nieporadne trochę mnie denerwujesz Romanie. Kto tobie kazał pisać kto mnie kazał pisać, za życia poeta jak szyszka na jodle wisi. Pędzimy w to gardło ciemności do końca, że jeszcze jeden dzień przeskoczymy przez taką małą kałużę na ulicy. – Zadałeś mi ból Poeto – zadałeś…

Janzygmunt	2026.03.18; 10:02:16
Komentowany wiersz: Porąbana ideologia czystości
Zygmunt Jan Prusiński LATAWCE NAD MIASTEM Motto: “powiem ci o mojej miłości która będzie świecić za nami jak łuna dalekich ognisk” – Roman Śliwonik Tamtędy przejdę gdzie drogi pachną piaskiem a konna kawaleria na rysunkach została i w wierszach poetów. Kobiety mijam roztargnione – kobieta ma więcej myśli od mężczyzny ten codzienny urok i dla ptaków i dla krzewów wystających za parkanem zamkniętych ludzi. Chce się dotknąć miłość a w zamian mgła nuci a deszcz i tak przyjdzie bez pukania majestatyczna bezwolna cisza otwiera oczy kochanka który głaszcze liście wciąż niepewny. Niech zostaną struny na drzewach niech zakołysze wiatr cudowny odblask w lusterkach że przed chwilą była ona i znikła z niedokończonym słowem podobną drogą co piaskiem pachnie…

Janzygmunt	2026.03.18; 09:59:47
Komentowany wiersz: Porąbana ideologia czystości
Zygmunt Jan Prusiński DOSZLIŚMY DO WYRWY… Motto: „Kiedyś któregoś dnia ogołoconego z liści i blasku dnia jak wieża” – Roman Śliwonik Nie znasz to co ja mam kobietę w łuskach tajemnic jest pachnąca jak pachnie książka świeżo wydana w oficynie. I jest w niej głos szklisty rozdźwięki układają przyszłość choćby jutro zapukać dowiedzieć się jaka pogoda jest w ogródku… Poeto z ubiegłego wieku śpisz od dawna w swoim ulubionym wierszu a ja ci przypominam warszawskie flaki u Flisa na Marszałkowskiej i dwie połówki wypite. Ursynów bez ciebie tuli się do pojedynczych drzew pisałeś o nich z okna bloku że tylko w drzewa Boga wierzysz. Doszliśmy do wyrwy Romanie – stanęliśmy by wyostrzyć wzrok jak to czyni księżyc nocą. Śpij na wieczność twoją tam gdzie dęby się kołyszą.

Janzygmunt	2026.03.18; 09:56:20
Komentowany wiersz: Porąbana ideologia czystości
Zygmunt Jan Prusiński PROWADZIMY MYŚLI DALEJ Motto: „szarpiemy się krótkimi oddechami żeby powrócił upał pierwszej nocy” – Roman Śliwonik Twoje noce minęły w ostatnim wierszu szarpałeś struny pajęczyny by tonację utrzymać spadziste nierówności zaplątane w liściach oplatasz wspomnienia to co już było. Siedzieliśmy przy stole z Janem Himilsbachem słuchaliśmy jego opowieści – wódka nalana. – Czy wiesz że Himilsbach był milicjantem? Jego kumpel o nazwisku Kogut jeszcze żyje obydwaj zamknęli na Woli mojego znajomego. Piliśmy za polską literaturę i za twoją książkę „Bluesy dla Beaty” – pamiętam jak powstawała… Noce szeleszczą u wrót miasta ciebie już nie ma by z tobą pogadać.

Na liniach czasu	2026.03.17; 14:14:09
Komentowany wiersz: Wiersze z białego snu

Janzygmunt	2026.03.17; 12:42:53
Komentowany wiersz: Wiersze z białego snu
Zygmunt Jan Prusiński ZA CHRYSTUSEM DO CHRYSTUSA By dotknąć – musisz przejść przez zielony las, przez upojoną letnią ciemność. Przy świetle prastarej paproci musisz podążać drogą, którą on szedł. Obrzeżoną koroną trucizn i cierni pod skulonymi kwiatami, co spadają na kamienie… By dotrzeć – musisz przejść przez dolinę wśród kolumn wykutych w milczeniu. Pod zawieszonym obłokiem niemych ptaków, dotrzeć do sadzawki uroczej. By iść drogą którą on szedł, gdzie diabelska pokrzywa – jak kapłan czeka z biczami i gorączką: musisz przejść przez życie tylko tą drogą, którą on szedł.