Cienie

Cienie Nad miastem szarym jak jesienny cichy zmierzch, Krążyły słowa niosąc niepotrzebny grzech. Jak liście suche pchane wiatrem pośród dróg, Wpadały w serca, choć nie prosił o nie Bóg. W nich cień urastał nagle do muru rozmiaru, Choć był iskierką, stawał się przyczyną pożaru. Mówili: my idealni niczym złote dzwony, A sami kryli w sercach cierń dawno zasadzony. Lubili patrzeć na świat w pękniętym szkle, Przez które wszystko było mdłe i złe. A przecież każdy niesie ciężar własnych dni, I własne troski skrywa tam, gdzie nie dotrze nikt. Mącili wodę w strumieniu, aż znikało dno, I śmiali się, gdy przyjaźń stawała się szarą mgłą. Lecz prawda jak źródło spod skały wypływa, I każdy fałsz jej blaskiem prędzej czy później zmywa. Gdy plotka płynęła rzeką przez pola i las, Gasł czyjś uśmiech, znikał przyjaźni jasny blask. Nie widzieli, że krzywdząc drugiego człowieka, W ich własnych sercach także rosła ciemna rzeka. A gdyby częściej podać dłoń zamiast rzucać cień, I dobrym słowem rozświetlać pochmurny dzień, To świat zakwitłby jak ogród po wiosennym śnie, Bo dobro wraca zawsze tam, gdzie rodzi się. . Andrzej Pawłowski, Bielsko-Biała 04.06.2026

Napisz do autora « poprzedni ( 115 / 116) następny » zatorzak1 dodany: 2026-06-04, 11:27:35 typ: życie wyświetleń (38) głosuj (1)

dlaumoR.	2026.06.04; 11:35:31
Plotki obmowy i zawiść to najgorszy odruch "ludzki"... "A gdyby częściej podać dłoń ...To świat zakwitłb Pozdrawiam serdecznie życzę miłego dnia:)y jak ogród"...