Całość.

Całość. Całość. Wiersz który wierszem nie chce być. Patrzysz mi w oczy. Źrenice bezruchu nic się nie boją. Uśmiech wydobywa się z nich . A usta zlepione bez wyrazu . Czekasz na znak na ruch . Kiedy się poruszy świat w twojej formie. Twoje piegi chciały by powiedzieć uciekajmy stąd. Czekają na ruch brwi. Ale brwi stoją zastygłe w miejscu. Dokąd wy chcecie stąd uciec, Do kogoś żeby ktoś was pudrem klepał. Drylujesz językiem dziąsła jak byś chciała wzniecić płomień. Rzucają ci pod stopy róże. Dlaczego schowali gdzieś płatki . A kolce postawili na baczność. Bo ty wolisz inne kwiaty . Twoje pragnienia to obraz wszechobecnego zrozumienia siebie. Popatrz co widzisz. A co chcesz oglądać Róże też pozbierasz chociaż odpadły płatki. A kolce odłamiesz . I będziesz nosiła w garści aż znajdziesz tego kto rozsypał przed tobą róże bez płatków . Aby oddać mu kolce bo czym jest róża która ma tylko płatki.A.A.C. Za daleko za daleko mieszkasz niebieska a może o krok. Będę wracał do ciebie Teraz nie mogę zacznę za kilka dni Wtedy opowiem ci swoją historię człowieka który kiedyś taki był i tak żył. (Czy wiesz, malutka, może, jak ciebie mi brak? Czy czujesz to, co ja, gdy jestem sam? Jestem opętany jak w niewoli pies Kto jest temu winien, wiesz?)Ich troje. Nie bójcie się prawdy nawet jeśli kosztuje was wszystko. B.L.

Napisz do autora « poprzedni ( 191 / 196) następny » A.A.C. dodany: 2025-12-02, 17:16:11 typ: życie wyświetleń (24) głosuj (2)

ennio74	2025.12.02; 17:55:32
Prawda was wyzwala. Pozdrawiam z plusem.

Mollina	2025.12.02; 17:32:47
Nie bójcie się prawdy nawet jeśli kosztuje was wszystko