Ballada o Yennendze – Wojowniczej Matce Ludu Mossi...

Ballada o Yennendze – Wojowniczej Matce Ludu Mossi... Ta ballada opowiada o Yennendze – postaci granicznej między historią a mitem, która w tradycji ludu Mossi (obszar dzisiejszej Burkiny Faso i Ghany) uchodzi za pramatkę całej dynastii i symbol narodzin wspólnoty. Jej opowieść wyrasta z ustnych przekazów Afryki Zachodniej, gdzie pamięć historyczna splata się z metaforą, a jednostkowy los staje się początkiem całego świata. Yennenga nie jest tu jedynie księżniczką ani wojowniczką. Jest ruchem sprzeciwu wobec przeznaczenia, które próbuje ją zamknąć w pałacowych murach. Jej ucieczka, podróż przez sawanny i spotkanie z myśliwym Riale stają się symbolicznym momentem narodzin nowej wspólnoty – Mossi – i nowego porządku, w którym wolność i wybór są silniejsze niż narzucony los. To opowieść o kobiecie, która nie tylko przełamuje granice własnego świata, ale staje się jego fundamentem. ----------------------------- Ballada o Yennendze – Wojowniczej Matce Ludu Mossi... +++ W Dagombie, gdzie kurz nad sawanną się wznosi, Yennenga rosła wśród królewskich dni, gdzie los wojowniczek w legendę się wnosi, a miecz w jej dłoni jak błysk w słońcu lśni. Córką króla Nedegi była zrodzona, lecz serce jej wolność wybierało wciąż, w siodle jak wiatr była nieposkromiona, co gna przez step jak pierwotny, dziki prąd. Już w niej dojrzewał ogień przeznaczenia, co łamał granice i więzy istnienia. Słuchaj, o słuchaj — gdzie wolność się rodzi, tam serce kobiety przez burze przechodzi. Wśród wojów prowadziła zastępy w bitwie, jak burza, co nie zna litości ni dróg, lecz ojciec chciał zamknąć jej wolę w zwycięstwie, więc wzniosła buntowniczy, samotny próg. Nie chciała być cieniem zamkniętym w pałacu, gdzie złoto odbiera jej własny głos, więc uciekła nocą na końskim szlaku, przez wrogi świat, przez sawanny i los. Słuchaj, o słuchaj — gdzie los się przeplata, tam życie w legendę powoli się splata. Przez piaski i trawy jak duch przemierzona, na koniu, co niósł ją przez ognia ślad, aż w krainie Busów została odnaleziona, gdzie nowy początek wyznaczył jej świat. Myśliwy Riale spojrzał na nią cicho, a los jak nić splecioną w dłoniach drżał, i w ciszy sawanny, w oddechu i w ciszy, narodził się syn, co przyszłość im dał. Słuchaj, o słuchaj — gdzie krew się przemienia, tam rodzi się naród z jednego imienia. Ouedraogo, dziecko konia i drogi, niósł imię jak ogień przez ziemię i czas, co miało zbudować królewskie progi, gdzie Mossi zrodzili swój pierwszy głos. W nim matka zostawiła dziedzictwo i siłę, co w przyszłość królestwa jak rzeka szła, bo w jednym spojrzeniu splatały się chwile, matka i wojownik — pradawna gra. Słuchaj, o słuchaj — gdzie matka się staje, tam z niej dziejów potęga spokojnie powstaje. Z Ouedraogo przyszło królestwo Tenkodogo, jak rzeka, co niesie swój lud przez świat, a Mossi wzrastali pod jego drogą, jak drzewo, co pamięć korzeni ma. Z niej wyszła dynastia, co w czasie trwała, nie mieczem, lecz wolą budując swój byt, bo to jej decyzja historię kształtowała, jak wiatr, co przemienia sawanny rytm. Słuchaj, o słuchaj — ta pieśń nie przemija, bo matka wolności w legendzie wciąż żywa. Nie znikła Yennenga w cieniu legendy, lecz trwa jak płomień wśród ziemi i krwi, bo w każdym wojowniku jej duch nieprzeciętny wciąż cicho jak ogień sawanny się tli. W Burkina Faso jej imię wciąż żywe, jak sztandar na wietrze i stepów grze, bo wolność, co rodzi się w sercu prawdziwie, przez wieki nie gaśnie — lecz dalej w nas jest. Słuchaj, o słuchaj — gdzie legenda oddycha, tam Yennenga w czasie nigdy nie znika. W wietrze sawanny jej ślad się nie kończy, bo czas nie potrafi zamknąć jej ścieżek, w historii, co ludzi i mity w jedność łączy, jej imię jak iskra rozprasza zmierzch. Nie mieczem, lecz wyborem zmieniła kierunek, nie tronem, lecz ruchem przez noc i dzień, a każdy, kto niesie jej dawny wizerunek, nosi w sobie wolności i słońca cień. Słuchaj, o słuchaj — gdzie legenda oddycha, tam Yennenga nigdy przez wieki nie znika. W piasku sawanny jej echo nie gaśnie, bo ziemia pamięta jej dawny szlak, w opowieściach ludzi wciąż cicho się jaśnie, jak ogień, co przetrwał wieczności czas. Nie tylko w legendzie jej imię się składa, lecz w życiu, co niesie je przez każdy dzień, bo wolność, co zrodziła się z jednej wyprawy, wciąż rośnie jak drzewo, rzucając swój cień. Słuchaj, o słuchaj — to nie jest już tylko mit, bo Yennenga trwa tam, gdzie człowiek chce żyć. +++ Ta ballada jest próbą uchwycenia mitu, który nie jest wyłącznie opowieścią o przeszłości, lecz żywą strukturą pamięci kulturowej. Yennenga staje się tu symbolem nie tylko historycznym, ale także archetypicznym – kobietą, która przekracza narzucone granice i tworzy nowy porządek świata. Tekst łączy narrację legendy z rytmem pieśni oralnej, gdzie refren pełni funkcję zaklęcia, a nie tylko powtórzenia. W ten sposób historia Yennengi nie jest opowiadana – lecz „wyśpiewywana”, jak w tradycji ustnych przekazów Afryki Zachodniej.

Napisz do autora « poprzedni ( 2486 / 2492) następny » Super-Tango dodany: 2026-05-06, 00:00:57 typ: bajka wyświetleń (481) głosuj (17)

kali689	2026.05.07; 10:28:43
Nie mieczem, lecz wyborem zmieniła kierunek, nie tronem, lecz ruchem przez noc i dzień, a każdy, kto niesie jej dawny wizerunek, nosi w sobie wolności i słońca cień. pozdrawiam+

JNaszko	2026.05.06; 21:28:54
I znów tak pięknie +++++ Jurek pozdrawiam

grazyna	2026.05.06; 20:35:49
ciekawa ballada, warto poczytać, super to opisałeś)+ miłego wieczoru)+

Anula	2026.05.06; 17:51:29
Ta ballada, to wyrazista, spójna narracja; sugestywne obrazy sawanny i ruchu; silna, symboliczna postać kobiety, rytmiczność i refreniczność nawiązująca do tradycji oralnej:klarowne przesłanie o wolności i narodzinach wspólnoty. +(14) Pozdrawiam :)

Boreas	2026.05.06; 17:43:27
Prawie przestałem czytać książki . Pozdrawiam serdecznie z +

Noami	2026.05.06; 17:24:37
Jak zawsze pięknie i ciekawie.. Pozdrawiam serdecznie Jurku :) 12

Anna z	2026.05.06; 15:16:31
Mój plusik 11

Anna z	2026.05.06; 15:09:18
Świetna kolejna ballada+ za chwilę jak system pozwoli Pozdrawiam serdecznie

Melody7777	2026.05.06; 10:06:09
Wśród wojów prowadziła zastępy w bitwie, jak burza, co nie zna litości ni dróg, lecz ojciec chciał zamknąć jej wolę w zwycięstwie, więc wzniosła buntowniczy, samotny znój. pozdrawiam+

Toyer	2026.05.06; 08:21:39
+++

MILAF.	2026.05.06; 07:56:13
Dziekuję za ciekawą lekturę Pozdrawiam uprzejmie

Bary	2026.05.06; 07:15:07
Pięknie i ciekawie Pozdrawiam serdecznie (6+)

Katarzyna K.	2026.05.06; 06:48:22
+++ Serdecznie pozdrawiam

Amber N	2026.05.06; 04:58:54
"Nie znikła Yennenga w cieniu legendy, lecz trwa jak płomień wśród ziemi i krwi, bo w każdym wojowniku jej duch nieprzeciętny wciąż cicho jak ogień sawanny się tli." Piękna ballada jak zwykle. Pozdrawiam + (4)

Miauu	2026.05.06; 04:34:55
Oczywiście + Serdecznie pozdrawiam Miauu

Halinka	2026.05.06; 00:58:30
Pięknie +(2)

ennio74	2026.05.06; 00:36:27
" W wietrze sawanny jej ślad się nie kończy, bo czas nie potrafi zamknąć jej ścieżek, w historii, co ludzi i mity w jedność łączy, jej imię jak iskra rozprasza zmierzch" Wspaniały tekst. +1