Ballada o Poetach z Poetyckiego Zacisza...

Ballada o Poetach z Poetyckiego Zacisza... Ten wiersz powstał z inspiracji i na propozycję Na liniach czasu, która zachęciła mnie słowami: „A zrób balladę o zaciszanach :D”. To właśnie ta myśl stała się początkiem tej ballady – lekkiej z pozoru sugestii, która przerodziła się w opowieść o Poetach Poetyckiego Zacisza. Dziękuję za tę iskrę pomysłu – bo czasem jedno zdanie wystarczy, by narodziła się cała historia. ------------------ Ta ballada jest hołdem dla wszystkich Poetów Poetyckiego Zacisza – dla ich wrażliwości, pasji i odwagi, by zamieniać ciszę w słowo. To opowieść o miejscu, gdzie spotykają się różne światy, style i emocje, a każde serce znajduje własny rytm i własny głos. Ballada o Poetach z Poetyckiego Zacisza” powstała z potrzeby uchwycenia tej niezwykłej wspólnoty – przestrzeni, w której słowo staje się mostem, a poezja sposobem na zrozumienie siebie i innych. To także ukłon w stronę wszystkich twórców – zarówno tych, którzy dopiero stawiają pierwsze kroki, jak i tych, którzy od lat tkają swoje wersy z doświadczeń i marzeń. Niech ta ballada będzie świadectwem, że poezja żyje tam, gdzie jest serce – i że nawet w ciszy można usłyszeć najpiękniejsze historie. ------------------------ Ballada o Poetach z Poetyckiego Zacisza... +++ W Zaciszu poetyckim, gdzie cisza jak mgła opada, Gdzie słowo jak iskra rodzi się wśród snów, Zasiadają poeci, gdzie myśl się w pieśń układa, I tworzą światy z ciszy i ukrytych słów. Jedni jak rzeki płyną w wersach bez granicy, W białych wierszach odnajdują swój ton, Inni w palindromach widzą tajemnicze odbicia, Gdzie słowo wraca jak echo w swój dom. A każdy tu pisze, jak serce mu każe, I duszę przelewa w wersy jak w darze. Są tacy, co w limerykach śmiech lekki splatają, I tacy, co w sekstynach budują swój świat, Villanelle jak zaklęcia powracają i grają, A sonet jak ogród ma rytm i swój ład. Tautogram jak ścieżka, gdzie słowa jednego rodu, Układa się miękko w znaczenia i sens, A każdy wers rośnie jak drzewo z ogrodu, Gdzie myśl znajduje swój własny kres. Tu forma i wolność w jedności trwają, A słowa jak gwiazdy w przestrzeni migają. Piszą o miłości, co jak płomień się żarzy, O tęsknocie, co cicho przez noce się śni, O naturze, co duszę spokojem obdarzy, I o życiu, co niesie i radość, i łzy. Jedni snują bajki dla dzieci jak z baśni, Gdzie dobro zwycięża i świat jest jak sen, Inni w balladach zapisują czas właśnie, Gdzie los się przeplata jak cień oraz dzień. I każdy tu znajdzie swój własny początek, I własną opowieść zamkniętą wśród zwrotek. Piszą młodzi i starsi – bez względu na lata, Bo słowo nie pyta o wiek ani czas, Każdy niesie w sobie swój fragment świata, I dzieli się nim, gdy odnajdzie swój głos w nas. Jedni uczą się dopiero, jak wersy układać, Jak rytm i jak rymy w harmonię spleść, Inni już wiedzą, jak ciszę przekładać, Na słowa, co mogą i ranić, i nieść. Bo sztuka poezji jak droga się jawi, Co uczy pokory i serce naprawi. Są wiersze refleksyjne, co ciszą przemawiają, I takie, co niosą żar namiętnych słów, Erotyczne, miłosne – jak ogień spalają, Lub koją jak wiatr pośród letnich snów. Jedni dla siebie, dla ulgi i ciszy, Przelewają ból, co w sercu ich trwa, Inni dla świata, by ktoś jeszcze usłyszał, To, co w nich płonie i sens im nada. Bo słowo potrafi uleczyć i zranić, I duszę w milczeniu na nowo ocalić. I tak w tym Zaciszu poeci trwają, Jak gwiazdy, co świecą w bezkresie i mgle. Słowa ich płyną, jak rzeki, co grają, I niosą nadzieję przez życie i tło. Bo każdy, kto pisze, choć drogą niełatwą, Odkrywa w tej sztuce samego siebie, I staje się światłem, choć czasem niejasną, Iskrą, co błądzi gdzieś po własnym niebie. A Zacisze trwa jak przystań i schronienie, Gdzie słowo jest duszą, a dusza istnieniem. Czasem w Zaciszu słychać szept wspomnień starych, O mistrzach, co piórem tworzyli świat, O tych, co nocami łapali w słowa marzenia i czary, I dawali im życie, jak kwiat wśród kwiat. Nie tylko dla siebie, lecz dla tych, co przyjdą, By odczytać echo i znaleźć swój ton, A wersy są jak mosty, co nad rzeką wspomnień płyną, Łączą dusze, co szukają swój własny dom. Bo w poezji nie ma granic ani też końca, Jest tylko serce i wieczna jego treść dla słowa. Niektórzy piszą w ciszy, inni wśród gwaru, Bo poezja czeka na każdego, kto chce słuchać, Na tych, co błądzą, co nie znają własnego szlaku, Na tych, co potrafią śnić, tłumaczyć i sobie zaufać. W ich słowach kwitnie życie i umiera strach, Tam, gdzie dźwięk staje się światłem, a cień zjawą, I choć każdy poeta idzie własną ścieżką w swój czas, Ich wiersze wciąż do siebie powracają. Tak w Zaciszu powstają mosty i ogrody, Gdzie słowo łączy serca, raduje i koi. I kiedy noc przykryje świat ciszą aksamitną, I księżyc w oknie zaświeci jak stróż, Wciąż w Zaciszu poeci snują historie tajemniczą, Tworząc uniwersum z jednych, wspólnych dusz. Każdy wers jak kropla rosy na liściu marzeń, Każda strofa, co w niebo się wznosi, jak pieśń, I tak powstaje poezja – wieczna, cicha i potężna w czasie, Przenikająca serca niczym wiatr w koronach drzew. Bo słowo, które płynie prosto z duszy i serca, Nigdy nie gaśnie — przemijamy my, nie poezja. Gdy w Zaciszu słońce wstaje złotem poranka, Poeci znów chwytają pióra w dłoń, Każdy z nich odkrywa świat w nowych sytuacjach, I karmi nim dusze, co pragną tchnień i ton. Ich słowa jak skrzydła unoszą się w przestworza, Przenoszą marzenia przez góry i rzeki, A każdy wers, choć prosty, skrywa moc dla słowa, Co leczy serca i światłe śle weny iskierki . Bo poezja jest wieczna, choć ludzie przemijają, I trwa w Zaciszu, gdzie wszyscy ją znają. Czasem przychodzi cisza, co uczy nas słuchać, I wtedy powstają strofy najczystsze i piękne, Te, co nie krzyczą, nie błyszczą, by można z nich utkać, Cały świat niosąc w pamięci i w ustach jeszcze. Tu każdy poeta poznaje prawdę o sobie, O życiu, co niesie ból i radości wznosi, Bo twórczość to nie walka, lecz czułości płomień, Każde słowo jak lód, co topnieje w dłoni. I tak w Zaciszu rodzą się kolejne światy, Z duszy i serca — zrodzone w ciszy słowami. A gdy wieczór zapada w księżycowym skrytym nowiu, I gwiazdy odbijają się w oczach twórców, Ich wiersze śpiewają, choć nie mają ust ani głosu, I unoszą się w przestrzeni w łagodnym tchnień ruchu. Wtedy każdy poeta czuje, że jest częścią całości, Że słowo jego nie ginie, lecz wciąż trwa, powstaje. I choć jutro przyjdzie nowy dzień i w slońcu się złoci, To w Zaciszu echo jego wciąż na długo pozostaje. Bo poeci z Poetyckiego Zacisza wiedzą jedno: Słowo rodzi się z duszy i serca — i niesie wieczność. +++ Pisząc tę balladę, pragnąłem uchwycić magię Poetyckiego Zacisza – miejsca, które łączy ludzi poprzez słowo, gdzie rodzi się ono z serca i duszy. To dla mnie przestrzeń szczególna – pełna inspiracji, różnorodności i wzajemnego wsparcia, w której każdy odnajduje własny głos.Każdy wiersz, który tam powstaje, jest jak iskra – niewielka, a jednak zdolna rozświetlić czyjąś duszę. Każda zwrotka tej ballady jest hołdem dla poetów – zarówno tych młodych, jak i doświadczonych, tych tworzących w ciszy i tych dzielących się swoją twórczością z innymi.To opowieść o sile słowa – o jego mocy leczenia, budowania, wzruszania i niesienia światła. Ta ballada jest wyrazem mojej wdzięczności dla wszystkich Poetów, którzy dzielą się sobą, swoimi emocjami i wrażliwością. Bo wierzę, że poezja to nie tylko sztuka — to sposób istnienia.

Napisz do autora « poprzedni ( 2458 / 2464) następny » Super-Tango dodany: 2026-04-08, 00:02:21 typ: bajka wyświetleń (489) głosuj (17)

kali689	2026.04.08; 23:02:17
Tu każdy poeta poznaje prawdę o sobie, O życiu, co niesie ból i radości wznosi, Bo twórczość to nie walka, lecz czułości płomień, Każde słowo jak lód, co topnieje w dłoni. Jurek świetnie pozdrawiam serdecznie+

Boreas	2026.04.08; 15:48:51
I czytelnia moja się wzbogaca. Dzięki i pozdrawiam serdecznie z +

molica	2026.04.08; 14:57:08
W pierwszym zdaniu dodatku zwowu zmiana płci? To już nie wiem w co mam wierzyć...

molica	2026.04.08; 14:55:34
Witam, bardzo się postarałeś... Ani mały, ani duży nie ma powodu aby się wkurzyć...((+)13/sty. Uśmiech i pozdrowienia i za słowo 'wkurzyć' niegodne tutaj - przeproszenia gorące, sympatią dyszące.

Bary	2026.04.08; 12:01:02
Tak trafiłeś w sedno istoty Zacisza tu można znaleźć to coś co pozwala inaczej spojrzeć na świat Często można się zaispirować innym wierszem i spróbować napisać podobnie Pozdrawiam serdecznie (12+)

Anna z	2026.04.08; 11:48:57
Mój 11 plusik

Anna z	2026.04.08; 11:48:30
Piękna ballada, uchwyciłeś magię tego miejsca, tylu już odeszło w wieczność Ambrozja,Wigor, Roman,a ich wiersze zostały,przyszli nowi poeci,a magia się nie zmienia Pozdrawiam serdecznie miłego dnia życzę

Melody7777	2026.04.08; 11:36:29
W Zaciszu poetyckim, gdzie cisza jak mgła opada, Gdzie słowo jak iskra rodzi się wśród snów, Zasiadają poeci, gdzie myśl się w pieśń układa, I tworzą światy z ciszy i ukrytych słów. Super wiersz napisałeś Jurku - o Petach z Poetyckiego Zacisza..., pozdrawiam+

Noami	2026.04.08; 10:54:12
Jurku, ballada piękna w Twoim wykonaniu.. wróciły wspomnienia i tęsknota za starym Zaciszem, które tętniło życiem.. Pozdrawiam serdecznie :) +

MILAF.	2026.04.08; 10:13:33
Znakomicie oddałeś magię ZACISZA. Nic dodać - nic ująć ... Pozdrawiam serdecznie

Janka80

2026.04.08; 10:07:16

Mistrz oddał w słowach tej ballady cały sens istnienia Poetyckiego Zacisza i chwała Mu za to! Zupełnie przypadkowo odkryłam to szczególne miejsce, gdy szukałam w internecie wiersza o zimowym lesie jako ilustracji do moich zdjęć i Markus55 jako autor wybranego przeze mnie wiersza zachęcił mnie do odwiedzenia tego zakątka poetów. W tym roku realizuję swoje noworoczne postanowienie powrotu do poezji, którą porzuciłam kilkanaście lat temu dla badań genealogicznych, które były bardzo pracochłonne, wymagały czytania setek tysięcy metryk po łacinie i po rosyjsku oraz mrówczej pracy łączenia faktów. Nie było czasu i nastroju do czytania poezji przy tej pracy na wzór kryminologa, ale znam już wiele tajemnic mego rodu i potrzebuję odpocząć odfruwając od rzeczywistości. Jestem zatem z Wami, nie żałuję, pokochałam poezję tu publikowaną i wielu twórców stało mi się bliskich mimo, że na oczy ich nie widziałam. Dziękuję wszystkim, którzy dzielą się swoimi myślami i szczególnie Autorowi tej niezwykłej ballady.(10+)

Amber N	2026.04.08; 09:46:12
Po mistrzowsku scharakteryzowałeś poetów z Zacisza. Pokazałeś co mieści się w poezji i czym jest poezja. Bardzo mi się podoba. Pozdrawiam + (5)

Toyer	2026.04.08; 09:00:32
Zacisze drugim domem - plus za balladę +++

Katarzyna K.	2026.04.08; 06:30:01
Serdecznie pozdrawiam:) plus

Miauu	2026.04.08; 05:07:12
Dziękuję że tak przepięknie zamieniasz ciszę w Słowo. W tak wyjątkowy poetycki sposób. Serdecznie pozdrawiam:) Miauu

ennio74	2026.04.08; 00:43:05
Oddaję hołd temu pomysłowi jak i tobie... Ciekawe spojrzenie na zaciszu i ch twórczość. +2

Na liniach czasu	2026.04.08; 00:14:31
Uuuu od razu plusik Ale superowo! Nie sądziłam że Tak szybko będzie:D Tak każdy ma swój kącik Na zaciszu i to super ze Możemy siebie odwiedzać Bardzo mi się podoba Każdy ma swój świat ;) Poezja jest dla wszystkich Buziaczki ślę dla was!