Ballada o Miłości Tristana i Izoldy...

Ballada o Miłości Tristana i Izoldy... +++ W dalekiej Kornwalii, gdzie mgły śnią nad morzem, Kwitła pieśń losu o miłości zaklętej, Gdzie serca biły jak burze w przestworzem, A wiatr szeptał imiona przez wieki niepojęte. Rycerz młody — Tristan, w służbie królewskiej, Czysty jak źródło, w sercu miał cześć i oddanie, Wyruszył szukać panny o urodzie niebieskiej, By Markowi przynieść dar — duszy powołanie. Lecz los, co drwi z ludzi, splótł im przeznaczenie, Zamienił w płomień ich własne istnienie. W Tristan Irlandii smok ziejący ogniem palił ziemię, A stanął przeciw niemu w boju, Zabił bestię, zdobył chwałę w tej walce wzajemnej, Z Izoldą wrócił ku nowemu zdroju. Jej włosy — jak słońce, jej spojrzenie — cień nieba, A serce drżało w rytmie nieznanym, W jej dłoni zakwitła nadzieja jak gleba, Z której wyrasta sen nieskalany. Lecz napój miłosny, co winem był w drodze, Związał ich dusze w wiecznej pogodzie. Powrócili do Marka — króla bezdzietnego, Który spojrzał w Izoldę z zachwytem, Lecz Tristan — już więzień uczucia nieśmiertelnego, Ukrył swój ból pod rycerskim przybyciem. W nocach tajemnych, w zapachu róż i kadzidła, Spotykał ją w cieniu kolumn pałacowych, A serce ich płonęło — jak w świętym ogniu mamidła, Jak hymn dla bogów, co drzemie w snach domowych. Miłość zaklęta w napoju wędrowców, Stała się losem — wieczną pieśnią kochanków. Lecz dwór szemrał, zazdrość splatała zdrady, I w końcu przyszła godzina wyroku, Gdy z rąk królewskich spłynął gniew bez rady, Skazując ich na śmierć o brzasku i zmroku. Uciekli w lasy, gdzie liście śpiewały, A mchy szeptały przysięgi wieczności, W objęciach nocy, co czas zatrzymały, Znaleźli spokój w łzach i miłości. Choć los ich ścigał w wiecznym cierpieniu, Trwali jak płomień w własnym istnieniu. Król jednak ujrzał ich śpiących w lesie, Rozdzielonych nagim mieczem — znakiem czci, I w sercu Marka — gniew zmienił się w przestrzeń, W której zrozumiał: to bogowie chcą tak żyć. Pozwolił Izoldzie wrócić do tronu, A Tristan odszedł w dal ku Bretanii, Gdzie smutek wiódł go wśród cieni i tonu, W małżeństwo bez serca — w pustce i toni. Bo Izolda o Białych Dłoniach, niewinna, Nie miała w oczach blasku jedynej dziewczyny. Tristan umierał od trucizny włóczni, Wołał po Izoldę, co światłem mu była, W Bretanii wiatr grał pieśń nieśmiertelnej duszy, O duszy, co w miłości się nie myliła. Wysłał przyjaciela po tę, którą kochał, Kazał podnieść żagiel biały na znak, Lecz zazdrosna żona, co gniew w sobie nosiła, Powiedziała: „czarny płynie wśród fal”. I w chwili tej — gdy serce pękło w rozpaczy, Odszedł Tristan — by w wieczność się wpatrzyć. Gdy Izolda dopłynęła ku brzegom przystani, Ujrzała go w ciszy — bez tchu, bez życia, Łza spłynęła z jej twarzy w bezradnej rozpaczy, Jak perła, co błyszczy w blasku księżyca. Objęła go dłonią w modlitwie cichej, A czas zatrzymał się w milczeniu chwili, Miłość ich trwała w potędze zmysłów godzinie, Gdy bogowie nad nimi swe światła wznosili. Z grobów ich dwa głogi splecione wyrastały, Jak dwie dusze, co się nigdy nie rozstały. Gdy wiatr nad Kornwalią śpiewał pieśń dawnych dni, Fale niosły ich miłość w niezmierzoną dal, Każdy kamień, każdy strumień pamiętał ich sny, A księżyc błyszczał nad morzem jak srebrny żal. Niech potomni słyszą o płomieniu, co trwa wiecznie, Niech serca czują żar, co ich dusze spaja, Niech historia niesie pamięć o miłości nieśmiertelnej, Gdzie cień i światło splatają losów wstęga. Tristan i Izolda — miłość ich trwa w historii, Jak gwiazdy, co nad morzem świecą w blasku glorii. +++ Ta ballada przenosi czytelnika w magiczny świat średniowiecznej legendy, ukazując miłość Tristan i Izoldy – uczucie zakazane, wieczne i nieśmiertelne. Pomimo zdrad, wyroków i śmierci, ich miłość trwa w historii, spleciona niczym dwa głogi, które nigdy się nie rozstały. To opowieść o sile uczuć, które przekraczają granice losu i czasu, pozostając w pamięci potomnych.

Napisz do autora « poprzedni ( 2304 / 2408) następny » Super-Tango dodany: 2025-11-05, 00:03:59 typ: bajka wyświetleń (528) głosuj (31)

Wojciech M	2025.11.05; 19:49:18
Ich miłość nie została zapomniana, trwa przez kolejne pokolenia. Tak swoją drogą, to przestroga dla podstarzałych ludzi, żeby młodych do młodych w dziewosłęby nie wysyłać. Piękna i tragiczna opowieść, a Ty ją fantastycznie opisałeś. +

grazyna	2025.11.05; 18:25:04
świetnie napisana ballada o miłości Super- Tango:) + pozdrawiam Cię milutko i sorry :)

Gabrys	2025.11.05; 16:38:25
Pozdrawiam

Bary	2025.11.05; 16:16:05
Piękna ballada i piękna legenda Pozdrawiam (9+)

Toyer	2025.11.05; 15:51:30
+++

lucja.haluch	2025.11.05; 15:20:03
Miłość bez granic, pokonuje wszystkie przeszkody i zostaje na zawsze. Piękna ballada. Plus+ Pozdrawiam serdecznie. Udanego dnia...

kali689	2025.11.05; 11:03:11
Gdy Izolda dopłynęła ku brzegom przystani, Ujrzała go w ciszy — bez tchu, bez życia, Łza spłynęła z jej twarzy w bezradnej rozpaczy, Jak perła, co błyszczy w blasku księżyca.+

Amber N	2025.11.05; 09:24:22
Pięknie opisana historia wielkiej miłości, która mimo przeciwności losu trwa. Pozdrawiam. + (4)

Kama	2025.11.05; 08:47:26
:)+++

Anna z	2025.11.05; 07:58:40
Piękna ballada o wielkiej miłości,co potrafiła przetrwać wszystko+2 Pozdrawiam serdecznie miłego dnia życzę