Ballada o Księżniczce Rozamundzie...

Ballada o Księżniczce Rozamundzie... W mrokach wczesnego średniowiecza, gdy nad Europą wschodnią i środkową przetaczały się wędrówki ludów, a potęga rodów i plemion rodziła się oraz gasła w ogniu bitew, narodziła się historia pełna tragizmu, zemsty i królewskich intryg. Rozamunda, córka gepidzkiego króla Kunimunda, stała się jedną z najbardziej dramatycznych postaci tamtej epoki. Jej życie zostało naznaczone upadkiem ojczyzny, przymusowym małżeństwem z wrogiem i okrutnym upokorzeniem, które przeszło do legendy. Gdy Longobardowie pod wodzą króla Alboina pokonali Gepidów przy wsparciu Awarów, los Rozamundy zmienił się na zawsze. Według kronikarza Pawła Diakona Alboin uczynił z czaszki jej ojca ozdobną czarę, z której podczas uczty kazał jej pić wino. Upokorzenie to rozpaliło w sercu księżniczki żar zemsty. Wkrótce Rozamunda stała się jedną z głównych postaci spisku przeciwko królowi Longobardów, który zakończył się jego śmiercią w Weronie. Historia jednak nie zakończyła się zwycięstwem. Ucieczka do Rawenny, intrygi dworskie i zdrada doprowadziły do tragicznego finału — zatrutego wina, które zakończyło życie zarówno Rozamundy, jak i jej sprzymierzeńca. Los tej kobiety, rozdartej między honorem córki, rolą królowej i pragnieniem zemsty, stał się legendą przekazywaną przez kronikarzy. -------------------------------- Ballada o Księżniczce Rozamundzie... +++ Na stepach Gepidów, gdzie wiatr o wojnach śpiewał, Dorastała córka królewskiego rodu. Cień dawnych bitew nad jej dzieciństwem drzemał, Gdy miecze błyszczały wśród kurhanów i lodu. Była córką Kunimunda — dumnego władcy ziemi, Którego tron wznosił się pośród wojennej trwodze, A los już z dawnymi wrogami splatał jej ścieżki, Wśród ludów, które kroczyły po krwawej drodze. Jeszcze nie znała ciężaru przyszłego losu, Który zapisze jej imię w pieśni dawnych głosów. Gdy Longobardowie ruszyli przez równiny, Awarów cień nad stepami się pojawił, Zadrżały grody i gepidzkie krainy, Bo wojny płomień nad Dunajem się zjawił. Alboin sprzymierzył się z jeźdźcami ze wschodu, A miecz ich wspólny nad Gepidami zabłysnął, Upadło królestwo jej ojca i rodowego domu, A tron Kunimunda w proch bitewny się rozprysnął. Wtedy Rozamunda ujrzała kres swej krainy, Gdy popiół ojczyzny uniósł się nad równiny. Kunimund poległ wśród szczęku oręża, A los córki oddano w ręce zwycięzcy. Król Alboin, co mieczem królestwa zwycięża, Wziął ją za żonę wśród tryumfu i pieśni. Lecz serce jej płonęło bólem i gniewem, Bo pamięć ojca wciąż krwawiła w jej duszy, Choć w pałacu otoczono ją złotem i śpiewem, Cień dawnych krzywd ciszę komnat wciąż wzruszył. Tak rozpoczęła się jej droga cierpienia, Wśród blasku korony i skrytego pragnienia. W Weronie odbyła się uczta zwycięstwa, Gdzie król Longobardów świętował swe dzieje. Tam wśród śmiechu, toastów i możnych rycerstwa, Upokorzenie jak trucizna się leje. Z czaszki Kunimunda uczynił czarę do wina, I kazał jej pić z niej przy dworskiej biesiadzie, Jakby w tym geście tkwiła okrutna kpina, Która w jej sercu rozdarła w pamięci szatę. Wtedy w duszy Rozamundy zapłonął gniew, Jak wulkan w ciszy drzemiący pod liściem drzew. Od tej chwili zemsta w jej sercu dojrzewała, Jak burza rodząca się nad letnim niebem. W ciszy komnat spisek powoli splatała, Szukając sprzymierzeńców przeciw królowi gniewem. Helmichis stanął po jej stronie w ukryciu, A miecz zdrady błysnął wśród nocnego cienia, Bo każdy z nich marzył o nowym życiu, W którym zniknie cień dawnego poniżenia. Tak noc przygotowała zdradziecki cios, Który odmienić miał królewski los. W maju, gdy wiosna nad Weroną jaśniała, Zamordowano króla w jego komnacie. Ręka spisku w ciszy miecz unosiła zbrodniarza, Gdy straże milczały przy pałacowej bramie. Alboin upadł wśród zdradzieckiego mroku, A jego krew spłynęła po zimnym kamieniu, Tak zakończył życie w królewskim potoku, Wśród szeptów zdrady w gniewnym mroków cieniu. Rozamunda ruszyła ku nowemu losowi, Uciekając z miasta ku morskiemu portowi. Do Rawenny łodzią uciekła w pośpiechu, Z córką Albsuintą i dworskim orszakiem. Zabrała skarbiec, symbol dawnego grzechu, Który błyszczał złotem pod nocnym znakiem. Longinus przyjął ją w cesarskiej przystani, Jak wędrowną królową bez własnej krainy, Lecz wśród intryg szybko wybuchły nowe rany, Bo duma nie znosiła zdrady i winy. Znów los jej splótł się z trucizną i zdradą, Jak cień powracający nad królewską radą. Gdy spór z Longinusem rozpalił gniew, Cisza Rawenny wypełniła się trwogą. Podano wino, w którym krył się śmierci siew, Jak ostatnia pieczęć nad jej drogą. Lecz gdy podała kielich swemu sprzymierzeńcu, Los odwrócił ostrze podstępnej zdrady, Bo zmusił ją także do wypicia w milczeniu, Z tej samej czary, co niosła śmierci ślady. Tak zgasła Rozamunda w cieniu dawnej winy, Jak legenda krążąca wśród północnej krainy. +++ Ballada o Księżniczce Rozamundzie opowiada historię jednej z najbardziej dramatycznych kobiet wczesnego średniowiecza. Jej los jest przykładem tego, jak w świecie dawnych królestw i plemion splatały się polityka, wojna, honor oraz osobista zemsta. W kronikach Rozamunda jawi się zarówno jako ofiara okrutnego losu, jak i jako kobieta zdolna do podjęcia tragicznych decyzji. Legenda o czaszce Kunimunda przerobionej na czarę oraz o zemście królowej stała się symbolem brutalności epoki, w której władza rodziła się z miecza. Historia ta, przekazywana przez kronikarzy, do dziś fascynuje swoją mroczną atmosferą i tragicznym pięknem, przypominając, że w dawnych czasach losy królestw i ludzkich serc często kończyły się w cieniu zdrady, wina i przeznaczenia.

Napisz do autora « poprzedni ( 2425 / 2464) następny » Super-Tango dodany: 2026-03-06, 00:01:02 typ: bajka wyświetleń (490) głosuj (16)

kali689	2026.03.06; 22:52:40
Kunimund poległ wśród szczęku oręża, A los córki oddano w ręce zwycięzcy. Król Alboin, co mieczem królestwa zwycięża, Wziął ją za żonę wśród tryumfu i pieśni. pozdrawiam serdecznie+

Gandalf	2026.03.06; 19:46:23
Świetne...pozdrawiam+

AlaOlaUla	2026.03.06; 19:02:14
Dziękuję Tango, przepięknie napisana ballada♡ Z podziwem pozdrawiam 14krotnie :)))

Pióro Amora	2026.03.06; 18:48:00
Świetna ballada. Pozdrawiam +++ (13)

lucja.haluch	2026.03.06; 16:20:13
Świetna ballada, i takie tragiczne losy spotykały kobiety. Plus+ Pozdrawiam serdecznie. Udanego dnia...

JNaszko	2026.03.06; 15:13:29
Piękne opowiadanie +++++ Jurek pozdrawiam

Bary	2026.03.06; 12:33:56
Ciekawa ballada Pozdrawiam serdecznie (9+)

Super-Tango	2026.03.06; 11:11:25
Wzajemnie...

molica	2026.03.06; 11:09:55
Pozdrawiam i życzę dobrego dnia.(+)8-my.

Gabrys	2026.03.06; 10:21:36
Pozdrawiam

MILAF.	2026.03.06; 09:49:15
Lubię Twoje ballady Spersanonalizowane portrety kobiet są niezykłe, wrecz detalicznie je prezentujesz. Podziwiam Uprzejmie pozdrawiam

Melody7777	2026.03.06; 09:36:55
Z czaszki Kunimunda uczynił czarę do wina, I kazał jej pić z niej przy dworskiej biesiadzie, Jakby w tym geście tkwiła okrutna kpina, Która w jej sercu rozdarła w pamięci szatę. pozdrawiam+

Polak patriota	2026.03.06; 08:25:54
Pozdrawiam śwrediowieczeego kronikarza. Masz pasję a to się liczy +

Amber N	2026.03.06; 08:25:28
Przykry był los tej kobiety, wycierpiała wiele. Pozdrawiam + (3)

Anna z	2026.03.06; 07:43:42
Kolejna piękna ballada+2 Pozdrawiam serdecznie miłego dnia życzę

ennio74	2026.03.06; 00:06:58
Fantastyczna ballada. Piękno o dobór słów... 'Lecz gdy podała kielich swemu sprzymierzeńcu, Los odwrócił ostrze podstępnej zdrady, Bo zmusił ją także do wypicia w milczeniu, Z tej samej czary, co niosła śmierci ślady" +1