Apetyt

Apetyt Pamiętam chwile w których sobą byłem teraz jestem sobowtórem smutku pamiętam czasy kiedy się śmiałem teraz ból śmieje się z bólu dlaczego najeść się nie może nie wołać pokarmu z bezwględym głodem siada do obiadu tyle już zjadł chwil a apetyt rośnie popija łez wiadrami nieszczęsne szczęście a ja mam apetyt na uśmiech wygnać go z restauracji napisać niemile wdziany smutek niech śmiech robi posiłki kucharza się nie wybiera może sam będę kucharzem na klienta wpływu nie ma podaj mi przepis na szczęście https://www.youtube.com/shorts/VBP-LNHUqLE

Napisz do autora « poprzedni ( 1184 / 1196) następny » Toyer dodany: 2026-08-05, 07:53:30 typ: inne wyświetleń (39) głosuj (6)

MILAF.	2026.08.05; 23:00:45
Pisanie o tak trudnych emocjach wymaga odwagi – masz ogromną wrażliwość i duży talent do ubierania niewypowiedzianego ciężaru w poruszające obrazy: p o d z i w i a m Pozdrawiam uprzejmie

Anula	2026.08.05; 18:26:52
Smutek ma tu wielki apetyt, ale ostatni wers zostawia nadzieję… +5 Pozdrawiam serdecznie :)

Anna z	2026.08.05; 12:44:41
Nie ma przepisu na szczęście,ma się w je w sobie lub nie, nie znajdziesz szczęścia w drugim człowieku jeśli nie masz go w duszy, zawsze będzie źle Pozdrawiam serdecznie+4

Super-Tango	2026.08.05; 11:25:33
To refleksyjny wiersz o zmaganiu się ze smutkiem i tęsknocie za utraconą radością życia. Wykorzystując oryginalną metaforykę kulinarną, autor ukazuje ból jako nienasycony apetyt, przeciwstawiając mu pragnienie szczęścia, nadziei i odzyskania wewnętrznego uśmiechu. Wiersz niesie przesłanie, że mimo cierpienia warto szukać własnej drogi do odzyskania pogody ducha.+) Pozdrawiam serdecznie

kaja-maja	2026.08.05; 09:04:34
i tak bywa, kiedy apetyt rośnie za życia z obiadania innych a później ciało wysycha i przed śmiercią zjadłoby się konia z kopytami, nienażarci ludzie to zachłanni ludzie, inni szczęściem jak strawą się delektują w:)

Katarzyna K.	2026.08.05; 07:57:20
Czytam to i aż ściska. Ten sobowtór smutku co siada do stołu i je chwile... znam to uczucie. Je, je, a apetyt tylko rośnie. Bo smutku nie da się najeść. Ale piszesz na końcu: "mam apetyt na uśmiech". I to już jest pierwszy składnik. plus