Wiersze poetów - poetyckie-zacisze.pl ZAPROPONUJ ZMIANĘ W SERWISIE
Logowanie:
Nick:
Hasło:
Zapamiętaj mnie
Odzyskaj hasło
Zarejestruj się
Dostępne opcje:
Strona główna
O serwisie
Regulamin
Zaproponuj zmianę
Indeks wierszy
Ranking autorów
Ranking wierszy
Dodane dziś (2)

Nowi autorzy:
- korneło
- piszczolino
- evelinka90210
- KatarzynaKoziorowska
więcej...

Ostatnie komentarze:
W maseczce
- puszczyk
Dusza wrażliwego
- Noami
Zaloty
- Noami
Dziwny księżyc
- lucja.haluch
więcej...

Dziś napisano 1 komentarzy.

Nasycić się bólem

Nasycić się bólem

Zygmunt Jan Prusiński


NASYCIĆ BÓL MIODEM


W obrębie pauzy
w niej szkli uciech kilka
ogrodzenia są modne
by nie przystąpić wolności.

Coraz mniej jest miłości
odrysowani ludzie
pogubieni w egoizmie
nadają tło strumieniom.

Niby żyją w swoim pięknie
lecz ranią z pietyzmem
tak im się zdaje że kara
ominie próg upadku.

Swobodnie rozwijam dzieło
kamienna książka śpi...

W krzyku jaskółki lotnej
jest coś z tańca na niebie.

A jednak rozrywam ubranie
by nago cię ujrzeć w oknie
opartą o melodię odbioru.

Wciskam się w roślinność
nawet pokrzyw nie czuję
chcę być w tobie dłużej...


Nasycić się bólem uczuć - krwawić sercem w korze!


28.6.2015 - Ustka
Niedziela 7:43

Wiersz z książki „Szudroczyć"


autor ZJP
https://m.salon24.pl/386291e9b87293388c8e207c59726220,750,0,0,0.jpg


Muza
https://s29.flog.pl/media/foto_300/13616256_niebo-bezchmurne-mam-.jpg
Napisz do autora

« poprzedni ( 1683 / 1818) następny »

zygpru1948

dodany: 2020-06-01, 04:56:13
typ: życie
wyświetleń (121)
głosuj (51)


          -->> Aby głosować lub komentować musisz się zalogować.

zygpru1948 2020.06.02; 05:16:11
Wiersze na topie:

1. ...dziecko... (22)

2. Nasycić się bólem (21)
3. Wiązanka i dekoracja (20)
4. Potrafię rozróżnić piękno w muzyce wabiony jak w miłości (20)
5. Poezja dla mnie to drugie lustro (18)


2020-06-01

zygpru1948 2020.06.01; 21:42:22
Czarna lista

Zaznacz wszystkich

L.p Autor: Data dodania:

1. zębatek [Poziom 4] 2020-06-01; 21:40
2. Avek [Poziom 1] 2020-05-22; 20:04
3. tkaczukT.M [Poziom 2] 2020-05-20; 07:14
4. brandon90201 [Poziom 1] 2020-05-19; 03:10
5. puszczyk [Poziom 3] 2020-05-18; 12:00
6. eveli-na-na-na [Poziom 1] 2020-05-15; 14:32
7. golas1937 [Poziom 1] 2020-05-12; 16:44
8. Ośmiorniczka [Poziom 4] 2020-05-12; 16:44
9. virusnapacyny [Poziom 1] 2020-05-12; 15:07
10. Aligagator [Poziom 1] 2020-05-10; 08:26
11. kaka ka [Poziom 1] 2020-05-09; 16:20
12. randap [Poziom 3] 2020-05-09; 15:35
13. zygpró1968 [Poziom 1] 2020-04-04; 14:40
14. motaj_łapownik [Poziom 7] 2020-02-11; 10:10

zygpru1948 2020.06.01; 21:40:31
zębatek, za tę twoją mądrość, idziesz sobie odpocząć do celi CL !

zygpru1948 2020.06.01; 11:48:20
A ty kto, szczurek wojenny?

Onegdaj Czesław Niemen powiedział o sobie, cytuję:

"zawsze byłem amatorem"!

zębatek 2020.06.01; 09:01:45
mam prośbę, odejdź na jakiś portal dla zaawansowanych, tutaj są sami amatorzy, a Ty ich od lat zamęczasz, podnieś sobie barierkę, nie idź na łatwiznę, proszę przemyśl to

zygpru1948 2020.06.01; 05:22:04
KOBIETA PACHNĄCA STEPEM - część piąta

Dział: Kultura Temat: Literatura


Zygmunt Jan Prusiński

SAMOTNOŚĆ WŚRÓD KOBIET

https://www.salon24.pl/u/korespondentwojenny/1048362,kobieta-pachnaca-stepem-czesc-v

zygpru1948 2020.06.01; 05:20:56
Zygmunt Jan Prusiński


TAM BYWAŁEM TYLKO DLA POLSKIEJ KULTURY


Kocham poezję.
Zawsze mogłem jej zaufać,
to nie kobieta która kłamie lub zdradza.

Wiersz nie może być nieprawdziwy,
wiersz zawsze pożąda o sobie prawdę.

Pamiętam wieczór autorski Urszuli Kozioł,
pamiętam wieczór Wisławy Szymborskiej,
pamiętam wieczór Andrzeja Kuśniewicza,
pamiętam wieczór Jana Szczepańskiego,
pamiętam wieczór Adama Michnika.

Wtedy byłem spragniony Polski,
dlatego tam szedłem z sercem nadziei.

Chciałem usłyszeć czy światło i światłość
iskrzy w nowym odblasku poza granicą tyranii.


Nie wiedziałem tylko że ci zaproszeni z kraju,
w swych życiorysach byli ukrytymi komunistami.


7.10.2007 – Ustka

Wiersz z książki "Kraj Herberta"

zygpru1948 2020.06.01; 05:04:14
Stefan Jurkowski – W kulturowych dekoracjach

26 maja 2020


Kultura, sztuka, myśl ludzka są nieprzemijające, ale objawiają się w historii w rozmaitych konfiguracjach. Jako ludzie współcześni nie odbiegliśmy daleko od starożytności. Wciąż powracają te same problemy, lęki, zagadnienia etyczne, filozoficzne. Jesteśmy pyłem i cieniem – napisał Horacy. Słowa te uczynił Robert Gawłowski mottem tomu „Pył”. Dodajmy dla ścisłości, że to zbiór wierszy wydany po ponad dwudziestoletniej przerwie.

W wierszach Gawłowskiego znajdziemy wiele odniesień do mitologii, do kultur starożytnych, do sztuki i poezji. W ten sposób poeta chce ukazać ową ciągłość kulturową w jej najgłębszej istocie. „Pyłem” miały okazać się drugorzędne naleciałości, zewnętrzny, zmieniający się świat, język w swoim brzmieniu ale już nie w zakresie arsenału pojęciowego. Choć i pojęcia ewoluują, zatracają dosłowne, pierwotne znaczenia w miarę upływu wieków. To wszystko prawda.
Poeta w kulturowej ciągłości odkrywa to, co aktualne, w pewnym senie uniwersalne. A ponieważ uniwersalne, to i niezniszczalne. Nie znaczy to jednak, że pozytywne. Dosyć wyraźnie pisze o tym poeta w utworze „Elegia na początek stulecia”:

Ślepi i głusi, uciekający od siebie i spraw, lenistwem
i zaniechaniem, pobłażaniem i i bezkarnością,
porzuciwszy miary, syciliśmy zło.
(…)
Zawodziły religie i ustroje, obywatele, politycy,
kapłani. Pycha i chciwość nieporuszone
trwały i rosły w moc.

Mędrcy ustępowali kuglarzom i wróżbitom, rozum
opuścił państwa i kontynenty. Gusła i zaklęcia
nie odmieniały wszak świata.

Masy oddawały się bzdurom, rozpływały się w chorych
wizjach, traciły sens. Znów kamieniały serca,
znów kryły przed sobą trwogę.

Można powiedzieć, że jest to przedstawiona w pigułce „historia naturalna” od zarania ludzkości, aż po współczesność. Dokładnie to, o czym pisze Gawłowski, rozgrywało się nie tylko w przeszłości; nie tylko teraz rozgrywa się na naszych oczach; doświadczą tego nasi dalecy prawnukowie, dopóki świat będzie istniał. Ale nic nie wiadomo, co właściwie dostrzega podmiot liryczny poza samą warstwą anegdotyczną.
Znamienny dla tego tomu jest tutaj wiersz „Imperium”, w którym poeta znowu podkreśla ową powtarzalność:

W chromych zapisach dopalały się stare myśli.
Nie chciało powstać z popiołów upragnione Nowe.

Mowa ich była rozpaczliwa, jak krzyk ginącego
praptaka, jak wycie gadów zastygłe w milczenie.

Stare myśli dopalają się… Czy coś jednak wytopi się w tym tyglu?
Nie wskazują na to wiersze Roberta Gawłowskiego, które w gruncie rzeczy wydają się być monotematyczne. Wciąż mówią o człowieku żyjącym w opresyjnym świecie, o niedoskonałości i niemożności poznania, o daremności ucieczki „od samego siebie i losu”.
Teatr poetycki Gawłowskiego rozgrywa się wśród migdałowych drzew, rozbitych dzbanów, milknących świerszczy, cykad; w świecie, gdzie

Cicha Demeter sprawowała pieczę,
srebrnymi nitkami oplatała cienie.

Przesłania wierszy kryją się w kulturowych dekoracjach, odniesieniach – wydawałoby się – nośnych, a jednak dosyć anachronicznych. Współczesność jest tutaj dokładnie „zasłonięta” owym sztafażem, spoza którego nie widać świata, jaki znamy, ani też – co gorsza – samego podmiotu lirycznego, który buduje swoją narrację z ogólnie znanych haseł wywoławczych. Pozbawia to wiersze wyraźnego autentyzmu, oryginalnego kolorytu, a co za tym idzie ekspresyjnej niepowtarzalnej metaforyki.
Od wieków poeci piszą o tym samym. Każdy jednak stara się nazwać otaczający świat po swojemu, budować uniwersalne konstrukcje z materiału znajdowanego na własną rękę. Trzeba jednak przyznać, że wiersze Roberta Gawłowskiego są napisane niezwykle sprawnie. Charakteryzują się erudycją, co pozwala zatuszować ich poznawczą wtórność. Czyta się to „lekko i przyjemnie”, choć w tyle głowy coś nam podpowiada: przecież to już było. „Słuszne” tezy filozoficzno-egzystencjalne, sposób wypowiedzi przypominający stylistykę przypowieści, brak ostrzejszego dynamizmu i właśnie tego „nowego”, które ewentualnie zastąpiłoby dopalające się stare myśli – to wszystko „rozbraja” ładunek emocjonalny wierszy Roberta Gawłowskiego pisanych skądinąd z dużą kulturą literacką.

Stefan Jurkowski

————————————

Robert Gawłowski: „Pył”, Oficyna Wydawnicza AKWEDUKT, Wrocław 2020, s.56.

https://pisarze.pl/wp-content/uploads/2020/05/pyl-696x1088.jpg


Wiersze na topie:
1. Drzewa i słoneczniki (31)
2. Stare Jabłonki (31)
3. Tańczę muzyką miłości (30)
4. Debiut Margot Bene (30)
5. Po prostu - Kornel (30)

Autorzy na topie:
1. Hefajstos44 (927)
2. Donia51 (282)
3. cezaryna (232)
4. zygpru1948 (182)
5. stanislawa (96)
więcej...